MİNİK ADAMIN MACERALARI

"ŞekerFare" Böyle Yenir!

2012-01-26T15:57:00.000+02:00

Uydu mu böyle... bilhassa yenecek şey "şekerFare"yse :)

Oğlum Bu Nasıl Uyumak?

2012-01-24T10:49:00.001+02:00

40 günlükten itibaren beşiğine sığmamaya başlamıştı Çınar; yatak odamız daha büyük beşiğe ya da park yatağa izin vermediğinden kendisini odasında yatırmaya başlamak zorunda kalmıştık.

9 aylıkken park yatağa sığmamaya başladı; seyahatlerde ya da anneanneye gittiğimizde yer yatağında yatırmamız gerekti hep.

18 aylıkken korumalı karyolası dar geldi bu sefer; yeni eve taşınacağız diye 20. ayını bekledik ve karyolanın parmaklıklarını çıkararak kendisini büyük yatağa geçirdik.

Hayır, "iri" bir bebek olmasından değildi bu "kabına sığamamalar", "deli" bir bebek olmasındandı!

Hala da değişen bir şey yok... ikiz yatak mı alsak ne?

İkinci fotoğrafta minik adamı bulabildiniz mi? :)

Hayır, her seferinde başının altına yastık olarak koyacak bir şeyleri nasıl buluyor, asıl onu merak ediyorum...

Anne Olmak Demek...

2012-01-24T09:52:00.000+02:00

...arabada giderken, yavrunun bu ara en sevdiği, ara ara mırıldandığı şarkı çalmaya başladığında radyonun sesini sonuna kadar açmak ve duygulanıp ağlamak demekmiş!

"pelaaa pelaaaa peladays! pelaaa pelaaaa peladays! pelaaa pelaaa peladays! oooo oo o oo...."

Tam Sevdiğim Gibi Kış!

2012-01-22T09:25:00.000+02:00

Bu sene kış tam sevdiğim gibi geçiyor: bol karlı!

Yılbaşından beri neredeyse kar yağmayan haftasonumuz yok. Üç haftadır kar yerden kalkmadı. Ve bu çok hoşuma gidiyor. Okuyup da bana "deli" diyebilirsiniz; ama, ben her mevsimi kendisi gibi seviyorum. Sonbaharda bol yağmur yağmalı, kışın kar Mart ayına kadar yerden kalkmamalı. İlkbaharda bütün ağaçlar çiçek dolmalı ve hava beni ılık ılık sarmalı,yazın güneş yakmalı. Mevsimler böyle geçince mutlu oluyorum ben!

Bu sene de kış beni mutlu ediyor...

Ve tabii minik adamı da. O da annesi gibi kara, karda yuvarlanmaya, kartopu oynamaya ve kardan adam yapmaya bayılıyor!!

Tabii, eğer bugün kar yağışı yüzünden MTA Tabiat Tarihi Müzesine gidişimiz iptal olursa kar sevmeye devam eder mi emin değilim :)

Hmmm, bana benzediyse sevmeye devam eder bence!

Mutlu kışlar :)

Gündemimiz Cansu!

2012-01-20T11:06:00.000+02:00

Çınar okulda Montessori grubuna geçtiğinden beri yeni bir kankası var: Cansu. Cansu ondan (Ms. Züleyha'dan öğrendiğim kadarıyla) 1,5 yaş büyük tatlı bir kız çocuğu. Banu'nun da dediğine göre, Mira, Çınar ve Cansu iyi arkadaşlarmış... hatta "iyi bir üçlü" denebilirmiş.

Son bir aydır da bizim evde her gün Cansu'dan bahsediliyor. Geçen gün okulda Cansu ve Çınar çay partisi yapmışlar. Bizim okulda sınıfların önünde minik birer masa ve iki sandalye var. İsteyen çocuk, bir arkadaşını orada "özel zaman geçirmek ve sohbet etmek" için çay partisine davet edebiliyor. Artık kim kimi davet etti partiye onu bilmiyorum; ama, birlikte "çok sevdikleri çilekli çay"larını içip kurabiyelerini yemişler. Cansu öğlen uyumuyormuş; ama, uyku saatinin sonunda uyku odasına dalıp Çınar'ın giyinmesine yardımcı oluyormuş: tişörtünü tutuyormuş, kazağının çıtçıtlarını ilikliyormuş...

Ben bu giyinme hikayesini duyunca, anlaşıldı, demiştim, arkadaşlıkla karışık bir abla ya da anne şefkati durumuyla karşı karşıyayız. Zira, Çınar sınıfın en miniği. Pek de yanılmamışım... bakınız geçen günkü anne-Çınar diyaloğu:

Çınar: Aneee, Cansu bana 'anneemm' diyoo... ne için annem diyo? O benim annem değil ki arkadaşım, sen benim annemsin!

Anne: Seni çok sevdiği için öyle diyordur, tatlım. Hem sen Cansu'dan biraz daha küçüksün ya...

Çınar: Çok seviyor di miee? Evet...

(Hem tembel hem gururlu erkek; kıza üstünü başını giydirmeyi bilir ama 'annem' deyince gurur yapar!)

Ve bunun akabinde dün aralarında geçen konuşma (kaynak Ms. Züleyha):

Çınar: Cansu, sen benim annem misin?

Cansu: Hayır arkadaşınım...

Çınar: hee, arkadaşımsın di miii?

(Devreleri yanan erkek...)

Ve bu sabah:

Çınar: Anne ben Cansu'yu kızdırdım. Bu yüzden o benim arkadaşım değilmiş artık!

Anne: Aaa, neden kızdırdın?

Çınar: Çünkü o beni kızdırdı!

Anne: Olsun annecim, bazen arkadaşlar birbirilerini kızdırabilirler. Ama sonra birbirlerini çok sevdikleri için yeniden arkadaş olurlar.

Çınar: Evet...

Ah bu erkek çocuklarının naifliği ve kız çocuklarının anaçlığı!!! Heyecanla bekliyorum yeni Cansu-Çınar diyaloglarını...

Buzda Yuvarlanma Şampiyonu!

2012-01-19T17:39:00.000+02:00

Binbir Çiçek genç yetenekleri keşfetmeye devam ediyor!!!

Bu seferki keşfi, buzda yuvarlanma şampiyonluğuna aday minik adam! BELPA Buz Pateni Sarayı'na bugün yapılan gezide, bizim minik adam buzdaki muhteşem yuvarlanma kabiliyetiyle eğitmenleri büyülemiş :))

Sakın dalga geçtiğimi sanmayın, Kanada'da bana buzda kaymayı öğreten arkadaşım "bu işin en önemli kısımlarından biri düzgün düşmeyi bilmektir" demişti. Oğlum da oradan başlamış, ne var yani?

Hem bakın, ayakta durduğu da olmuş, umut var bence!

Şaka bir yana, açıkçası ben bugün Çınar'ın buz üstünde durmayı "isteyeceğinden" bile pek emin değildim. Bana ilk başta çok korkutucu gelmişti "buzun üstünde durma fikri"; ki, 20 küsür yaşındaydım. Minik adam da ilk başta biraz çekinmiş; ama, sonra "atmış" kendini piste! Zaten, anası&babası gibi o da, geri kalmaz hiçbir şeyden :)

Bize bu ilki yaşatan sevgili okulumuza ve buz üstünde yalnızca durmakla kalmayıp aynı zamanda bu güzel fotoğrafları çeken sevgili Mrs. Hilal'e çok çok teşekkür ederiz!!!

İmza: Gelecek vaadeden buz pateni sporcusu annesi :)

Eğitim Zaiyatı :)

2012-01-17T22:33:00.000+02:00

Bugün bizim minik adam okuldan, parmağındaki kesiğe ve alnındaki mor baloncuğa eşlik eden iki kaza raporuyla geldi.

Alındaki baloncuk tamamen "us duran çok yaşar" özlü sözünün (çok yaşa anneanneciğim) cuk oturduğu bir durum. Jimnastik salonunda koşarken kafasını duvara "gömmüş", tabir-i caizse. Kaza raporunda "oynuyordu" yazıyor. Ben biliyorum onun nasıl "oynadığını". Bir kere, koşarken önüne bakmazsan, yalnızca o baloncukla kurtardığına şükredersin!

Parmaktaki kesik ise "portakal sıkma çalışması"ndan. Bizim okulun değişik "aktiviteleri" var. Çocuklara "atık pet şişelerden kardanadam" tarzı sanatsal etkinlikler yerine, evde anne-babalarının işine yarayacakları aktiviteler yaptırmayı tercih ediyorlar: araba yıkamak, ekmek/portakal/elma (her biri bir seviye) kesmek, sarma sarmak, mantı bükmek (gerçekten!) bunlardan bir kısmı. İşin doğrusu, ben bayılıyorum buna! Hem ileride hafifleyecek iş yükümü (zaten beceremiyorum yemek yapmayı, devrederim mutfağı Çınar'a, keser, doğrar, sarar, büker, pişirir...) hem de onların gerçek hayat deneyimi kazandıklarını ve "bir şey başardıkları" hissini aldıklarını düşününce nasıl olmayayım ki!

Eh, tabii ki, kör sayılacak bıçakla da olsa bir şeyler yapılınca, ufak tefek kesikler olağan. İşin aslı, Çınar'ın eve geldiğinde "dik-latli olmadığım için pootakal çalışmasında palmağım kesildi" demesi bile onun için büyük ve önemli bir deneyim. Daha önceden korkusuzca üstüne atlayabileceği bıçakların canını acıtabileceğini kontrollü bir biçimde öğrenmiş oldu.

İlgililere not: Dinozorlu yara bandı Rossmann'dan, Altapharma marka :)

Olay raporu: "kanama durduruldu" kısmına hep birlikte çok güldük :)

Zaten ne demiş ünlü çizgi filmi düşünürü Kayıp Balık Nemo'nun Dory'si:

Çocuğunun başına kötü bir şey gelmesine izin vermezsen,

hiçbir şey gelmesine izin vermemiş olursun!

İyi şeylerin de...

Anne olarak kendime notlar...

2012-01-17T15:25:00.002+02:00

1- En küçük yaşından itibaren çocuğa sevgiyle birlikte özgüven vereceksin. Sorumluluk vereceksin... Onun herhangi bir işi "yapamayacağını" asla düşünmeyeceksin! Tam tersine, her şeyi yapmaya muktedir olduğunu düşünüp bunu göstermesine imkan vereceksin...

2- Günü/anı kurtarmayacaksın! Çok uğraşman gerekse de, bir işin/hareketin doğrusu neyse onun yapılmasını sağlayacaksın! İsterse ağlasın bağırsın, isterse bunalıma girip kendini kapatsın...

3- Yaşı kaç olursa olsun, yanlış hareketinde, hatasını konuşup o yanlışla ilgili yaptırım uygulayacaksın! Yanlış yaptığı şeyin sorumluluğunu almayı, sonuçlarını yaşamayı öğreteceksin! Onun yerine sonucunu yaşamayı kabullenmeyeceksin!

4- Tutarlı olacaksın! İşine geldiği zaman "evet"lerin hayır, işine geldiği zaman "hayır"ların "evet" olmayacak...

5- İstemeden, sormadan yardım etmeyeceksin! Belki, yardım etmeyi teklif edebilirsin...

Ve burası da oğluma not:

Tabii, çocuk dediğin de azıcık vefalı olacak. Elini vicdanına bir koyup düşünecek, bana bu kadar imkan sunuyorlar, ben ne yapıyorum bütün bunların karşılığında, diyecek... Bir teşekkürü borç görmeyecek...

Bakalım ben ne kadarını başarabileceğim... Bakalım zaman bize neler getirecek?...

Bilinçli Taksir

2012-01-12T11:08:00.000+02:00

Anneanne: Çınar, kırmızı ışıkta araba geçerse ne olur?

Çınar: Biliinci taksil (bilinçli taksir)!

Anne: Naassııı yani????!!!!

Şöyle efendim :)

Çınar ve anneanne taksiyle okuldan eve dönerken Çınar 5 dakikalık yol boyunca 1 saniye olsun susmaz. O olursa n'oolur, bu olursa n'oolur, araba kırmızı ışıkta geçerse n'oolur... Anneanne de en son fenalık geçirip "ben şunu bir kilitleyeyim" diye düşünür ve "araba kırmızı ışıkta geçerse bilinçli taksir olur Çınar'cım" der. Bizimki, kilitlenmekten ziyade "Nee, ne olur? Bir daha söyle..." diyerek olaya balıklama dalar.

Ve sonuç: yukarıdaki diyalog!

Papağan gibi ezberlemiş olmaktan ziyade, "Bilinçli taksir ne zaman olur Çınar'cım?" diye tersini sorduğumuzda da "alabalaa kıımızı ışıkta geçeeleese oluu" yanıtını verebiliyor.

Biz bu arkadaşın göbeğini boşuna Yargıtay'ın bahçesine gömmemişiz, onu anlamış olduk böylece! Hukuki yardıma ihtiyaç duyarsanız, Çınar Hukuk Bürosuna bekleriz :)

Browni'den Hediye Çekilişi!

2012-01-11T17:56:00.000+02:00

Ne zamandır minik adamın bloguna güzel bir header (başlık resmi) tasarlayayım istiyorum; gelin görün ki, öyle bir yeteneğim yok! Ancak üstte gördüğünüz gibi olabiliyor...

Aslında, bu işi çok güzel yapan insanlar var... son zamanlarda, o yaratıcı kişiliklerden biriyle irtibata geçmeye niyetlenmiştim ki karşıma bu çekiliş çıktı! Eh, belki de şans benden yanadır, kimbilir?

Browni çekilişiyle ilgili bilgi için TIK TIK :)

Herkese -ama en çok bana- bol şans :)

Yılbaşı Albümü

2012-01-09T12:37:00.000+02:00

2012'ye hoşgeldin derken,

Önce ağacımızı süsledik güzelce...

"Nuyel Baba"sız olmazdı...

Ya da, minik bir kar küresiz... "Bu sene çok kar yağmasını" dileyerek astık; kabul edildi gibi :)

Hediyelerimiz de yığdık ağacımızın altına... "Nuyel Baba" fazla mesai yaptı bu sene!

Kartsız hediye sevmem ben! O hediyeyi aldığım kişi için hissettiğim neyse yazmalıyım. O hediyeyi "gerçekten" yürekten verdiğimi hissettirmeliyim... Bu sene kendim hazırladım hediye kartlarını. Biraz acemi işi oldu, seneye daha iyi olacağım!

Gecemizi şenlendirecek miniklerin coşkusunu arttırmak için iki ufak sürpriz hazırladık. Bu şapkalar ilk sürprizleri...

Acemi işi bu zencefilli kurabiye ev de ikinci sürprizleri :) Tabii ki ilkinden daha çok coşku gördü kendisi!

Son olarak soframızı da kurduk...

Ve bu üç şekerleme tadında geçmesi umuduyla, yeni yılı kucakladık!!!

Ho Ho Ho!! Kutlamaya Doyamadık!

2011-12-30T11:50:00.000+02:00

2011'in bitmesini kutlamaya doyamadık bu sene :)

Kardeşim geçen gün "abla, bütün hristiyan alemi bile senin kadar coşkulu Noel ve yeni yıl kutlamıyordur herhalde" dedi. Ne yapayım, bizzat kendim coşku ve parti insanı olduğum gibi, aynı karaktere sahip bir de oğlum oldu! Ana-oğul o parti senin bu parti benim geziyoruz işte!

Geçen hafta sonu, bizim çılgın anne ekibimizle yavrulara bir yılbaşı partisi düzenledik. Resmi parti evimiz olan Çocuk İşi Parti Evi'nde. Ama, sanırım bu oraya son gidişimiz olacak; çünkü, bu kaçıncı partimiz olmasına rağmen, indirim bile yapmadıkları gibi, sık iletişimimize rağmen kibar bile değiller (uzun uzun da yazabilirim; ama, bu post güzel şeylerden bahsetsin istediğimden yazmıyorum). Herşeye rağmen, güzelce eğlendik, yavrular top havuzuna dalıp dalıp çıktılar ve pastalarını yediler. Partiyi UHM'de yenilen akşam yemeği ile uzatıp Ela&Ege'nin evinde geçirilen çay-kurabiye-oyun faslıyla noktaladık. Ana-oğul evin yolunu bulabildiğimizde, saat 22:00 idi!

Dün de, okulumuzun Yeni Yıl Partisi vardı. O kadar güzel hazırlanmışlar ki! Ortam, yemekler, hatıra fotoğrafı çektirmek için kartondan kardan adam platformu, Noel Baba, çocuklarımızın bizim için yaptıkları hediyeler, pasta... Çocuklar da bize yeni yıl şarkıları söylediler. Geçen seneki gibi, bu seneki de hazırlanmış bir gösteri değildi. Gün içinde circle-time'da yaptıkları gibi oturup şarkılarını söylediler, Hockey Pockey ile dans ettiler. Noel Baba çok şekerdi asıl! Bütün çocukları kucağına oturtup hediyelerini verdi (okulda yapılmış fotoğraf çekiminin fotoğrafları). Normalde hiçbir şey için 2 dakika bekleyemeyen yavruların sabırla isimlerinin okunmasını beklemelerini görmeniz gerekirdi :) Bu partiyi de önce 365 ardından Cianan Teyze'mize giderek sonlandırdık. Hadi bu çocuk bana çekmiş de, ben kime çektim acaba? Babama? :))

Evet, sağ alt köşedeki benim... ne var? Benim boyum da bu cücelerden az uzun zaten :)

Bitt mi? Hayır! Bir de evimizdeki yılbaşı kutlaması var! Bu sene tüm aile bizdeyiz: annem, babam, Sebahat Annem, Hidayet Babam, Serapcicim, eşi Ahmet ve yavrusu Bahar'ımız, Dilek Ablam ve yavruları Alp'im ve Defne'm... Dayımız Emo'cuğum ve ışıl ışıl sevgilisi Nihan'ımız da uğrayacaklar diye umuyorum. Evde şenlik var kısacası!!! Seviyorum kalabalık ve çoşkuyla geçen yılbaşı gecelerini... yeni yılın da böyle geçmesini umuyorum: Çoşkulu!!!

Kalbinizden geçen her güzel şeyin gerçekleştiği bir yıl olması dileğiyle...

Mutlu Yıllar :)))

Rüyalar Gerçek Olsa...

2011-12-28T16:46:00.000+02:00

Bu sabah çok komik bir şey oldu; ilk defa minik adamın rüya gördüğünü fark ettim... dahası, ilk defa bunu bizimle paylaştı.

Çınar'ın uzun süredir bir derdi var: "Bir tekerleği açık bir tekerleği kapalı Şeriften Polis Arabası (Arabalar filmi karakterlerinden Şerif)" istiyor. Evet, herkesin kendine göre bir derdi var bu dünyada, gülmeyin lütfen :) Çınar'ınki de bu! Çok istiyor; ama, gelin görün ki hiçbir oyuncakçıda bulamıyoruz.

Neyse ki muhteşem dedemiz, Lego'sunu bulmuş, yılbaşı hediyesi olarak almış. Ama, benim Lego'yla oynamayı sevmeyen oğluma bu da dert olmuş. Dün gece sayıkladığını duydum: "Hayıııl, legolu şeliften polis alabası istemiyoluuum... noomal istiyoluuum..." Uyku arasında uzun açıklamalar yapamayacağım için "tamam annecim, normal alırız" deyip pışpışladım.

Ama asıl bomba sabah patladı. Bu sabah Çınar'ı ben uyandırdım (40 ayda 4-5 kere olabilen bir şeydir bu durum). Öptüm, tatlım hadi uyan, dedim... Gözlerini hafif açtı, ellerine baktı hemen. Sonra doğrulup oturdu ve avuçları yukarı gelecek şekilde ellerini yeniden açıp bir süre daha baktı. "Şelidten polis alabası needeee?" deyiverdi! "Yok tatlım Şeriften Polis Arabası, rüya mı gördün?" dedim. "Ama ben oynuyordum onunla" dedi içlenerek. Sonra toparlandı "Çinay lüüya gölmüş olmalı di mi annee?" dedi. "Şeliften polis alabasıyla oynuyoldu Çinay, ama aslında o bii lüyaydı di mii?"

Kocaman sarıldım tatlıma. Demek, dedim, ondan uyanmamış sabah bir türlü...

Herkesin derdi var işte bu hayatta, 3 yaşında da olsa 33 yaşında da!

Dedemize Not: Babacım, şimdi sen okur bu yazıyı dertlenirsin; dertlenme! Geçen akşam arkadaşında Lego Şimşek McQueen, Lego Mater ve Lego TIR Mack ile gayet güzel oynadı; hatta, "bana da Legolu bunlardan alalııım" bile dedi. Şimdi o, neyle karşılaşacağını bilmediği için dert ediyor, görünce çok sevecek, merak etme!

Eski Türklerde Çam Ağacı Süsleme Geleneği (Muazzez İlmiye ÇIĞ'dan)

2011-12-28T09:55:00.000+02:00

Bir kaç yazı üst üste çam ağaçlarından, süslerinden ve altına hediyeler koymaktan bahsettim... Babam da dün bu aşağıdaki yazıyı gönderince, eklememezlik edemezdim!

Bu geleneği ben 3-4 yıl önce öğrendim, o günden beri de daha bir severek kuruyorum çam ağacımızı, daha bir severek süslüyorum. Muhtemelen çoğunuzun da bilgisi vardır; ama, yine de paylaşmak istedim.

Buyrun bakalım, neden çam ağacı süslüyoruz biz?

ÇAM SÜSLEME GELENEĞİ

Hıristiyanların İsa'nın doğuşu olarak kutladığı Noel bayramı, eski Türklerin yeniden doğuş bayramıdır.

Türklerin, tek Tanrılı dinlere girmesinden önceki inançlarına göre, yeryüzünün tam ortasında bir akçam ağacı bulunuyor.

Buna hayat ağacı diyorlar. Bu ağacı, motif olarak bizim bütün halı, kilim ve işlemelerimizde görebiliriz.

Kaynak için TIK TIK!

Türklerde güneş çok önemli. İnançlarına göre gecelerin kısalıp gündüzlerin uzamaya başladığı 22 Aralık'ta gece gündüzle savaşıyor.

Uzun bir savaştan sonra gün geceyi yenerek zafer kazanıyor.

İşte bu güneşin zaferini, yeniden doğuşu, Türkler büyük şenliklerle akçam ağacı altında kutluyorlar.

Güneşin yeniden doğuşu, bir yeni doğum olarak algılanıyor.

Bayramın adı: NARDUGAN

(nar=güneş, tugan, dugan=doğan) Doğan güneş.

Güneşi geri verdi diye Tanrı Ülgen'e dualar ediyorlar.

Duaları Tanrıya gitsin diye ağacın altına hediyeler koyuyorlar,dallarına bantlar bağlayarak o yıl için dilekler diliyorlar Tanrıdan.

Bu bayram için, evler temizleniyor. Güzel giysiler giyiliyor. Ağacın etrafında şarkılar söyleyip oyunlar oynuyorlar.

Yaşlılar,büyük babalar, nineler ziyaret ediliyor, aileler bir araya gelerek birlikte yiyip içiyorlar.

Yedikleri; yaş ve kuru meyveler, özel yemek ve şekerleme. Bayram, aile ve dostlar bir araya gelerek kutlanırsa ömür çoğalır, uğur gelirmiş.

Akçam ağacı yalnız Orta Asya'da yetişiyormuş. Filistin'de bu ağacı bilmezlermiş, bu yüzden olayın; Türklerden Hıristiyanlara geçtiği ve bunu da Hunların Avrupa'ya gelişlerinden sonra onlardan görerek aldıkları söyleniyor.

İsa'nın doğumu ile hiç ilgisi yok.

"Doğum, güneşin yeniden doğuşu"

Sümerolog

Muazzez İlmiye ÇIĞ

Not: Daha fazla bilgi için, bu siteye de bakabilirsiniz...

Yılbaşı Coşkusu Sardı Dört Bir Yanımızı!

2011-12-26T23:02:00.001+02:00

Annem ne zamandır istediğim kapı süsünü almış evimize...

Kırmızı, yeşil ve kahverenginin birbirine bu kadar yakıştığı başka bir zaman yok sanırım. Gördüğüm her yılbaşı ağacı beni neşelendiriyor! Alttaki ağaçta bir yerlerde ben ve en az benimki kadar tatlı bir minik adam gizli :)

Yavaş yavaş hediyeler gelmeye başladı... Bazı paketleri dayanamayıp açıyoruz; bazılarını açıp -sahiplerine göstermeden- yeniden paketleyip ağacın altına koyuyoruz. Bazıları tamamen sürpriz -hem bize, hem minik adama.

Esin Teyze'miz evimiz için çok şık bir lavanta kutusu göndermiş... bayıldık! En sevdiğimiz resimlerimizin durduğu yerde salonumuzu süslüyor şimdi.

Bu neşeli şeyler de canım arkadaşlarım, bir önceki iş yerimi güzel hislerle de anmamı sağlayacak Mine ve Gülseren'den... Onlar da ofisteki masamda, iş günlerimi neşelendiriyorlar!

Son olarak da bugün, minik adamın okulundaki yeni yıl partisinin davetiyesi geldi. Pek şeker hazırlamışlar, perşembe gününü iple çekiyoruz...

Buraya kadar gelip de yeni yıl coşkusunu bizimle paylaştıysanız, coşkunuzu ikiye katlayacak bir de video paylaşıyoruz sizlerle!

MUTLU YILLAR :))

Mutlu Olmak İçin Ne Kadar Kar Gerekli?

2011-12-26T17:21:00.000+02:00

Çok değil, 3-4 cm olsun, yeri azıcık kaplasın, biz sabah uyandığımızda bahçemizdeki çam ağaçlarının üstünü karla kaplı görelim...

Dışarı çıkınca kar topu savaşı yapacak bir "komşu abi" bulalım, arabaların üstünden karları toplayıp birbirimize fırlatalım...

Parkta yerlerde yuvarlanıp karlı kaydıraktan son hız defalarca kayalım...

Ve soğuktan parmaklarımızı hissedemeyecek kadar dışarıda karla oynayalım...

Yeter :)

Sizin için ne kadar kar gerekli?

Hediye Çekilişi Sonuçları

2011-12-23T14:35:00.001+02:00

Bu akşam dışarıda olacağım, ve muhtemelen de eve geldiğimde çok yorgun olacağım için çekilişi yapıverdim :)

Çekiliş yapmak da heyecan verici bir şeymiş, öyle olmasına çok şaşırdım!!

İşte kazananlar:

#1- TUDEM Yayınları'ndan "Bil Bakalım Seni Ne Kadar Seviyorum, S. McBratney ve A. Jeram" kazanan...

~~8. sıradaki yorumuyla Adsız (Ful)!!!!~~ Ne yazık ki Adsız-Ful benimle belirlenen güne kadar iletişime geçmedi... bu yüzden çekilişi tekrarladım. Ve yeni kazanan:

2. sıradaki yorumuyla Senin İçin!!!

----------------------------------------------------------------------------------

#2- TÜBİTAK Yayınları'ndan "Yeraltında, A. Millbourne" kazanan...

18. sıradaki yorumuyla Zeynep'in Defnesi!!!

------------------------------------------------------------------------------------

#3- İş Bankası Yayınları'ndan "Mavi Fil Tombik, S. Rentta" kazanan...

3. sıradaki yorumuyla Batuhaninannesi!!!!

--------------------------------------------------------------------------

Tebrik ediyorum :)))

Benimle pazartesi gününe kadar iletişime geçebilir misiniz? Email adresim:

basak.tarhan@gmail.com

Pazartesi gününe kadar ses çıkmazsa, yeni çekiliş yapacağım.

Mutlu yıllar!!!

Uzak?

2011-12-23T14:02:00.001+02:00

"Fiziksel" olarak uzakta; ama, aslında hep yanımızda hissettiğimiz dostlarımız var bizim... Çınar'dan hep "oğlumuz" diye bahsedecek kadar yakın; onyılların birikimiyle, aradaki bin küsür kilometreyi sıfırlayacak kadar samimi dostlarımız.

Ve her sene hem doğumgününde hem de yılbaşında, Çınar'a hep orijinal hediyeler gönderecek kadar da özel ve düşünceli... Bu sene de geleneği bozmamışlar, dün kargo paketini açtığımızda bu nefis şeyle karşılaştık!

Bizim minik adama benziyor, değil mi? Çınar da kendisine benzetti zaten, iyice bir inceledi... Şimdi, odasını süsleyecek bu nadide hediye!

Baktıkça, mesafalerin aslında "uzağız" demeye yetmediğini, gönüllerin bir olduğunu hatırlayacağız...

Teşekkür ederiz Şekerler, biz de sizi çok seviyoruz ve baharı sabırsızlıkla bekliyoruz!!!

Edit: Kasnağı yapanı öğrendim: Kurabiyegiller imiş! Aylardır beğeniyle takip ettiğim, hem yazılarını hem de fotoğraflarını pek sevdiğim maharetli bir blogcu! Kaç tane çekilişine katıldım da bana çıkmadı diye üzülüyordum; meğer, büyük ikramiye çıkmış bana, haberim yokmuş! Elinize sağlık İlkay, teşekkür ederim!

En Uzun Gece

2011-12-21T10:03:00.000+02:00

Dün akşam, neredeyse 1 yıldır görmediğim; ama, gözden uzak olanın illa da gönülden uzak olmayacağını bana hep hatırlatan iki arkadaşım, iki kızkardeş geldi bize. Serseri oğlum bu güzel, neşeli ve kendisiyle oynamaya hazır iki ablaya hiç yüz vermemiş olsa da, en azından kendi kendine oynayıp sonrasında da şıp diye uyuyarak uzun uzun sohbet etmemize fırsat verdi.

Kızkardeşlerden küçük olanı, hem akademisyen hem de yoga eğitmeni. Bu günle ilgili bana dedi ki:

Gündönümü olan zamanlarda, mesela yarın, az konuşup çok düşünmek, hayattan beklentilerine odaklanmak, gerçekten ne istediğini düşünmek önemlidir. Bu zamanlarda özellikle yoga ve meditasyon insan ruhuna iyi gelir.

Ben yoga ya da meditasyon yapmayı bilmiyorum; ama, arkadaşımın öğüdünü dinleyip bugün az konuşacağım ve daha çok kendime, hayattan beklentilerime, gerçekten çok istediğim şeylere odaklanacağım. Böyle özel zamanlarda özel şeyler yapmak, bana iyi geliyor açıkçası... sizin de aklınızda bulunsun!

Mutlu gün dönümleri, mutlu uzun geceler :)

Toplu Taşıma...

2011-12-20T10:04:00.001+02:00

Ankara pek toplu taşıma dostu bir şehir değil. Hatta bazen, kendimi Amerikan kentlerinde yaşıyor gibi hissediyorum. Arabasız şehrin iki uzak noktasına gitmek yeterince zor değilmiş gibi, arabalı gitmek de -örgün bir toplu taşıma ağı olmadığından- trafik nedeniyle işkenceye dönüşebiliyor. Eskişehir yolu boyunca kazılmış olan metro tünellerimiz var; ama, trenlerimiz olmadığından metroyu kullanamıyoruz. Günün her saati, Eskişehir Yolu, Konya Yolu ya da Atatürk Bulvarı üzerinde yoğun trafik var. Evden ya da işten kaçta çıkarsanız çıkın trafiğe takılmadan A noktasından B noktasına gitmeniz olanaksız. Yeterince dolmuş, otobüs ve yer altı taşıma aracı olmadığından ve şehrin ulaşım ağı son derece plansız olduğundan insanlar arabalarıyla ulaşımı tercih ediyorlar. Her arabada genelde tek kişi seyahat edince de, 4 milyon nüfusu olan bir şehirde, bütün şehri otobana çevirmiş olan alt geçitler ve köprülü kavşaklar bile bu plansızlık ve yetersizliğin içinde trafiği hafifletmede etkili olamıyor!

Oh, trafikle ilgili içimi bir nebze de olsa döküp rahatladıktan sonra asıl konuya gelebilirim. Biz de genel olarak hayatı arabada geçen bir aileyiz. Minik adam ve babası sabahları birlikte okula ve işe gidiyorlar arabayla, ben genel olarak servisi kullanıyorum. Hafta sonu ise, hem zamandan kazandırdığı hem de pratik olduğu için gideceğimiz yere arabayla gitmeyi tercih ediyoruz. Geçen ay, "yavaş bir cumartesi" geçirelim, dedik ve arabamızı evde bırakıp, şehrin bütün toplu taşıma araçlarını Çınar'a tanıtmaya karar verdik!

Önce, evimizin önünden dolmuşa binip Kızılay'a gittik. Kızılay'dan Ankaray ile AŞTİ'ye kadar gittik. Çınar dolmuşta zaten çok mutluydu; ama, Ankaray'a bayıldı! Calliou Metroda kitabından ezberlemiş olduğu bütün replikleri teker teker döktü ortaya. Kendi de çok keyif aldı, bizi de çok eğlendirdi! AŞTİ'den taksiyle Bahçelievler'e geçtik (Ankaray servisleri de varmış; ama, iki saatte bir geliyormuş...). Bahçeli'de gezip dolaştıktan ve klasik olarak Mado'da dondurmamızı yedikten sonra caddeden geçen Çankaya otobüsünü fark edip kendimizi otobüse attık. İstikamet Kuğulu Park. Çınar'ın neşesine diyecek yoktu! Bayıldığı otobüsün içinde yarım saat yolculuk etmek rüya gibi geldi çocuğa! Kuğulu Park'ta salıncakta sallanıp kuğulara baktıktan sonra yine taksiyle evimize döndük.

O akşam minik adam yorgunluktan 8'de sızıp uyudu. Hareketli ve keyifli bir günün ardından yapılacak en güzel şey!

Arabayı bir kenara bırakıp yavaş hareket etmek bize de iyi geldi. Çocuğumuzun coşkusunu görmek de cabası :)

Öneririz, sevgiler...

Ev Yapımı Yeni Yıl Kartı

2011-12-19T16:03:00.000+02:00

Bu sene yeni yıl kartlarını kendim yapmaya karar verdim! Modelim de başarılıydı, herşey çok kolay oldu!

Malzemeler:

- İyi bir model :)
- Modelin güzel fotoğrafları (kolaj olursa daha da iyi)
- İstediğiniz renkte fon kartonu
- Yapıştırıcı
- Süsleme için simli kalemler, yapıştırıcılar, çıkartmalar, damgalar, vs...
- Güzel yazan bir kalem

Ve sonuç :)

İyi seneler :)

NOT: Aslında, bazı kartları da burada gördüğüm geyiklerden hazırlamayı istiyorum; ama, önce minik adamın gönlünün olması lazım :) Aklınızda bulunsun!

Free Kidzz

2011-12-19T15:47:00.000+02:00

Ne zamandır yazacağım, erteleyip duruyorum...

Aslında biraz, ilk anın heyecanıyla yazmak istemememden kaynaklandı bu erteleme hali. Biraz düşüneyim, ondan sonra yazayım istedim.

Geçen ay, Türkiye'nin ilk ve tek çocuk müzesi olan Free Kidzz'e götürdük Çınar'ı. Aslında, kışın tek eğlencesi alış veriş merkezleri olabilen Ankara için gerçekten kurtarıcı bir yer (olabilir/di). İşin doğrusu, iyi niyetli bir yaklaşım; daha önceden düşünülmemiş bir şeyi yapmışlar ve gerçekten "bu hafta çocuğumla değişik bir şey yapayım" diyecek anne-babalar için güzel bir etkinlik alanı... Üstelik, çocuğunuzu eğitmenlere teslim edip kendiniz Free Kidzz'in kafesinde oturabiliyorsunuz. Tercih ederseniz, tabii...

Yukarıdaki resimde, serbest aktivite alanı ve playback odası dışında, Çınar'ın yaşına uygun olarak girebildiği tüm alanları görebilirsiniz. Serbest aktivite alanının fotoğraflarını çekmemiştim; ama, minderlerden ve çeşitli jimnastik aletlerinden oluşan, çocukların atlayıp zıplayıp tırmanabilecekleri bir yer. Playback odası bizim için özeldi, onu az sonra paylaşacağım :)

Bu odalara çocuklar (ve isterlerse anneler) eğitmen eşliğinde giriyorlar. Eğitmenin çizdiği rota takip ediliyor, belirlenen sürelerde odalarda kalınabiliyor. Bu anlamda, aslında "adı kadar free" bir ortam değil. Yani, biz kendimiz gezelim, diyemiyorsunuz. Çocuk bir odada "belirlenen" sürelerde kalabiliyor. Odalar kilitli ve ancak eğitmen açabiliyor. Eğitmenler çocuklara "ay, oraya çıkma, düşersin" gibi cümleler kurabiliyorlar ("free (=serbest)" dediysek de o kadar değil sanırım). Hatta, sanırım Free Kidzz'in sorumlularından biriydi, Çınar'ın labirentteki engelin üstüne çıkıp öbür tarafa geçtiğini görünce (bkz. yukarıdaki foto) "Çok cesursun ve bu beni korkuttu" dedi. Tabii ki sorumluluk aldıkları için ve hepi topu 1 saat olan "çocuk sorumluluğu süresini" kazasız belasız atlatmaya çalıştıkları için bu yaklaşımları çok tuhaf değil; ama, yine de ben istemiyorum birinin çocuğuma durduk yere "düşersin, yaralanırsın, aman yapma, etme" demesini... "Olması gereken" budur belki; ama, iddia ettikleri konseptle örtüşmediği için bende biraz hayal kırıklığı yarattı, ne yalan söyleyeyim.

Odalar ve içindeki aktiviteler güzel düşünülmüş, tasarlanmış. Ama, 1 saatlik süre belirlendiği için bazı bölümler o kadar hızlı geçiliyor ki! Mesela, fotoğrafta sol üstte yer alan Böcek İnceleme Alanı'nda çocukların ellerine büyüteçleri almalarıyla bırakmaları neredeyse bir oldu. Aynı şekilde, Dört Mevsim Odası'nı da jet hızıyla geçtik.

Bir eleştiri de, ortamda kullanılan materyallerle ilgili... Bana fazlaca yapay geldi. Mesela, inşaat alanına gerçek kum, inşaat oyuncakları gibi malzemeler konsa, ya da Dört Mevsim Odası'nda yerlerde gerçek yapraklar bulunsa, odalar mevsimin ortalama sıcaklığına göre ısıtılsa ve biz de duvardaki resimlerle idare etmeye çalışmasak çok daha iyi olabilirdi. Bu anlamda en başarılı yerler Balık Tutma Havuzu (havuzlarda gerçekten su vardı en azından; hoş, çocukların ellerini sokmasına izin verilmiyordu ıslanmasınlar diye, ama olsun) ve Dinozorların olduğu odaydı. Dinozor kazı alanı konsepti çok güzeldi bence. Orada da, "dokunulması yasak olan" dinozor maketleri çocukların heveslerini kursağında bırakmış ve eğitmen bu maketlerde gördüğümüz dinozorlarla ilgili hiç bilgi vermemiş olsa da, anne olarak Çınar'a hangisinin ne yediğini, anlatıp büyüklükleri hakkında konuşabildim...

Çınar, bir çocuk olduğu ve annesi kadar yüksek beklentileri olmadığı için, son derece güzel zaman geçirdi. Hele Playback Odası'nda! Odaya girer girmez davulun başına oturdu, çalmaya başladı. İkiden fazla çocuk aynı anda bu odaya girdiğinde enstrüman paylaşımını nasıl yapıyorlar, bilmiyorum; ama, biz iki kişi olduğumuz için şanslıydık. Çınar doya doya davul çaldı. Ve sonra da kareoke çocuk şarkılarına -kendince- eşlik etti. "Kendince" kısmını bir videoyla açıklamaya çalışacağım:

Başta söylediğim gibi, belki "olması gereken" mevcut uygulamadır; ama, pek çok arkadaşımdan benzer eleştirileri duydum. Sanırım, bu kadar iddialı açılan bir yerin kendini biraz eleştiriler yönünde geliştirmesi gerekecek. Ama, herşeye rağmen, çocuklar için değişik ve eğlenceli bir alan. Giden her çocuğun -iyi günündeyse- keyif alacağını ve Çınar gibi bir kez daha gitmek isteyeceğini düşünüyorum. Mevcut koşullarla değil; ama, süre/ücret ayarlaması yaparlarsa, sık sık da gidilebilir.

Ankara'daysanız ve çocuğunuzla yapacak değişik bir şey arıyorsanız, öneririm! Ama, beklentinizi benim gibi yüksek tutmayın :)

Duyuru: Özgürkalp Sunumu (25 Aralık 2011, Pazar)

2011-12-19T10:17:00.000+02:00

Daha önce bir kısmına katılabildiğim Özgürkalp sunumunu burada anlatmıştım...

Önümüzdeki pazar günü, Özgürkalp yine bir sunumla Binbir Çiçek'te olacak. Ben bu sefer tamamını dinlemöek istiyorum; umarım katılabilirim! Bence siz de kaçırmayın!

Sevgiler...

NOT: Aşağıdaki açıklama Özgürkalp'in kaleminden... Onu biraz tanıyabilmeniz için aynen ekliyorum!

--------------------------------------

DOĞAL ÇOCUK GELİŞİMİ - ANNE-BABA VE ADAYLARINA KENDİLERİNİ EĞİTME BİLGİLERİ

Tarih: 25 Aralık 2011 Pazar

Zaman 13:00 - 18:00

Nerede: BİNBİR ÇİÇEK ÇOCUKLAR EVİ,

ReşitgalipCaddesi, Fıskiye Sokak No:16 , G.O.P. Çankaya/ANKARA

http://www.binbircicekyuva.com/iletisim/page_english.html#

Tel: (312) 448-1818

*****************

açıklama - - - - - -

Bir Alternatif Çocuk Eğitimi,

"Çocuk tahakkümsüz olarak nasıl gelişir, öğrenir"

türünden konuları doğum ve bebeklik sürecinden başlayarak örneklerle anlatacağım sunumda... kendini, çocukluğunu ve çevresini anlamak isteyen herkesi davet ediyorum..

ÜCRETLENDİRME: Sunum sonunda bir "sihirli şapka" döndürüyorum. Herkes istediği ve gönlünden gelen ücreti şapkaya verebiliyor.

Sunum 4-5 saat sürmekte ama merak etmeyin.. o 4-5 saat su gibi akıp gidiyor...

--------

doğum öncesi...

doğum anı... suda doğum, evde doğum, hastane doğumu vs.

doğum sonrası..

0-3 yas gurubu, burada 'Emile Pikler' in edindiği bilgileri aktarıyorum.

Emile Pikler, Montessori'den bağımsız olarak benzer -hatta aynı- bilgileri keşfetmiş ve uygulamış..

ve 18 yaşına kadar giden etaplar..

çocugun doğası... çocuğun doğası var mıdır, yoksa çevre mi doğasını belirler?

çocuğun egosu var mıdır? varsa hangi işlemi görür?

çocuğun gelişme etapları...

çocukta odaklanma...

çocuk nasıl öğrenir? nelere dikkat edilmeli ve neler bunun için hazırlanmalı...? çıraklıktan ustalığa giden öğrenme...duyular...tekrarlama...

çocuk ve bağımsızlık ne anlama geliyor...

hazırlanmış ve rahatlatılmış mekan: nasıl yaratılır ve nelere dikkat edilmeli...

aktif tehlikeler ne anlama gelir..

çocuğun travmalara ve blokajlara karşı 'kendi kendini iyileştirme' yetenekleri..

öğrenim malzemeleri: bunların çocuklara sunumları, malzemelerin aile fertlerince yapımı.

çocukların gelişme etaplarında nörolojik beyin gelişimi...

çocuk ve büyükler arasındaki olumlu ve olumsuz iletişim şekli..

özgürlük ve sınırlar, sevgi ve saygı : çocuk eğitiminde ne anlama gelir...

en mühim konulardan birisi ise: aile fertlerinin çocuk gelişimdeki rolleri...

anne, baba ve müesseselerin (okul vs.) çocuğun gelişimindeki etkileri...?

bildiğimiz öğretmenler eğitimde şart mıdır?

Notlar şart midir?

bu arada Rebeca Wild'in Ekvator'da 30 sene önce kurdukları alternatif okulda edinilen tecrübelerde aktarılcak..

görsel malzemeleri kullanarak sunum yaklaşık 4 saat sürmekte.

kullandığım kaynaklar almancadır. kaynaklar genel olarak kitap, dosya ve video şeklinde bende mevcuttur ve isteyene kopyalanabilir. (10gb)

- viyana da, montessori eğitiminden aldığım kaynaklar. felsefesi,

malzemeler ve bunların sunumu ve kullanım hakkında...

- rebeca wild in kitapları. temelinde montessori nin felsefesi yatan ve 30 sene önce anaokulla başlayıp lise okuluna kadar giden bir yolun tecrübelerini kitap ve seminerlerde paylaşan bir çift (rebeca ve mauricio). bu çiftin yazdığı kitaplar ve verdiği seminerler üstüne almanya ve avusturya da oluşan bağımsız okullar 'freie aktive schulen' ,'özgür aktif okulları'.... kurdukları 'pesta' isimli okulun filmi...

- emmi pikler, budapest te, 1900 lerde, yetimhanede görevli olan bir çocuk doktoru. annesiz ve babasız büyüdüklerine rağmen çocukların travmasız gelişimlerini sağlayabilmeleri için 'hazırlanmış mekanlar' ve 'iletişim şekilleri'... emmi pikler enstitüsü

*********

özgürkalbin bir parçasi, sizler için:

2002 Dortmund Üniversitesi, Sosyal Eğitim Bilimlerinden mevzun oldum...Diploma tezimin konusu: "fakirliğin ve zenginliğin oluş nedenleri ve sosyal pedagoji için varılabilinen sonuçlar" "Ueber die Entstehung von Armut und Reichtum und die Konsequezen für die Sozialpaedagogik" Dortmund, 2001-2002, Almanya. Bu çalışmada, mevcut olan para programının topluma, ailelere ve bireylere yansıttığı olumsuz psikolojik yanlarını ele aldım ve alternatif para sistemlerini değerlendirdim.

2002 ile 2007 arası 10 ile 22 yas guruplarınla belediye projelerinde calıştım... Bunlar, Almanya-Dortmund'da ve Avusturya-Viyana da gerçekleşti..Mevcut olan alanlarda çocuklar ve gençler için yeteneklerini geliştirebilecek imkanlar ve mekanlar sunmaktı.

2007 de viyana da montossori eğitime başladım ve herhangi bir şekilde devam etmekte..

http://montessori.at/akademie.xhtml

Rebeca ve Mauricio Wild in Almanya'daki 2009 seminerine katıldım.

Wild ler üzerine bilgiler:

http://de.wikipedia.org/wiki/Rebeca_Wild (almanca)

http://www.subud-sica.org/Sections/Inspire/Inspire02/

Inside/Pages/Education/ETReportBodyFrame.html

The Pestalozzi School (ingilizce)

***********************************

Fantastik

2011-12-12T18:24:00.000+02:00

Bu yazıyı, ÇınÇın büyüyünce, ne kadar fantastik bir dedesi olduğunu yeniden hatırlasın diye yazıyorum.

Aşağıdaki resme dikkatlice bak(ınız) lütfen:

İsveççe bilmeyenler için hemen izah edeyim. Bunlardan büyük kahverengi kutu gibi olan "zencefilli kurabiye evi (nam-ı diğer gingerbread house)". Diğer tüpte olan ise "somon balığı ezmesi"!

Deden bunları senin için almış minik adam. Verirken dedi ki "bak, Çınar'la yılbaşında birlikte yapın diye zencefilli kurabiye evi aldım! Kurabiyesi hazır; ama, şeker hamurunu birlikte yapıp evi dekore edebiliyorsunuz! Diğeri de somon balığı ezmesi, biz küçükken çok yerdik bundan!"

Küçükken çok yerdik bundan?

Ya sanırım, babamın (ve pek tabii ki ailesinin) kütüğünün Söğüt'te olmasından mütevellit annemin bize "hanedan" demesinin aslı astarı olabilir! Hangi 60 yaşını doldurmuş dede, eğer soyadı Osmanoğlu değilse, "küçükken biz hep somon balığı ezmesi yerdik" der ki, allah aşkına :)))

Neyse, somonla ilgili şoku atlattıktan sonra ancak kurabiye eve sevinebildim! Zira, geçen hafta Binbir Çiçek'te Gingerbread House Workshop yapılmış ve biz zavallı "4-yaş-altı-çocuk-anneleri" etkinliğe katılamamıştık. Hoş, tabii ki isabet oldu; Banu'nun ve Itır'ın yazılarını okuyup resimlerinden baktıktan sonra hasedimden çatlamış olsam da, Çınar'la o etkinliğin gideceği yeri az çok düşünebiliyorum. Amaa, artık bizim de "burada yapılmışı var" türünden de olsa bir zencefilli kurabiye evimiz var; ve, umuyoruz ki yılın son günü sabah kalkıp, mis gibi şekerlerle süsleyip akşama da afiyetle yiyeceğiz.

Teşekkürler dedecik, evimizin herşeyi :)

NOT: Bunu da buraya yazayım... İlkokuldayken, soyadım dolayısıyla benimle "tarhana çorbası" diye dalga geçtiklerini hatırlıyorum. Çok takılmazdım, komik de bulurdum. Geçen akşam, annemle Çınar arasında geçen diyalog:

Annem: Çınar, anneanne ne? (soyadından bahsediyor)

Çınar: Anaane Tarhan!

A: Emo ne?

Ç: Emo Tarhan!

A: Dede ne?

Ç: Dede tarhana çoobası!!! Eehehehehe

Bunu tamamen kendisinin bulup düşünüp "espri" olarak söylediğini yazmama gerek yoktur sanırım :) Yeni nesil pek fena, peeek!

Neşeli Kahvaltı

2011-12-11T01:51:00.000+02:00

Aslında ihtiyaçtan değil; tamamen değişiklik olsun diye çıktı bu kahvaltı fikirleri ortaya. Ama Çınar'ın vazgeçilmezleri oldu! Hani kahvaltı sevdirme konusunda yardıma ihtiyacı olan varsa, kendine uyarlayıp kullanabilir. Gereken tek şey, büyücerek kurabiye kalıpları! Sağolsun, bize Yaso Teyze'miz getirmişti (o da Esse'den almış). Bunlarla dev kurabiyeler yapabildiğimiz gibi, aşağıda göreceğiniz üzere, şekilli ekmekli kahvaltılar da hazırlayabiliyoruz!

Güneşi Seviyorum Kahvaltısı için Malzemeler: Büyümek Brioche ekmek, çilek reçeli, yumurta, kaşar peyniri, kalp şekilli kurabiye kalıbı...

Kalpli Çiçekli Fransız Tostu Kahvaltısı: Kalp ve çiçek şekilli kurabiye kalıplarıyla kesilmiş ekmekler önce yumurtaya bulanır; sonra istenirse az yağda kızartılır, istenirse fırınlanır. Reçel/bal/şurup ya da peynirle birlikte afiyetle yenir! (Aslında bitter fındık ezmesiyle yenmez; ama, minik adama dinletemedim...)

Çiçek, Böcek, Vs. Kahvaltısı: Büyümek Brioche, çilek reçeli, zeytin ezmesi, Boyabat çeçili, çiçek ve kalp şekilli kurabiye kalıpları.

Afiyet olsun!

Çam Ağacı ve Noel Cini

2011-12-10T10:04:00.000+02:00

Ayın başında mutlu haberler alınca bu sene, yılbaşı havasına erkenden girdik. Minik adamın okulunda da çam ağaçları süslenip, sınıflar kar taneleri ve parlak süslerle dolunca özendik... biz de bu sabah çam ağacımızı kurduk, alladık, pulladık...

Bizim minik adam, üzerindeki pijamayla tam bir Noel Cini gibi göründü gözüme -bir tek, şapkası eksik. Geçen sene yalnızca renkli cam topları evirip çevirmek ve sağa sola atmak istemişti. Bu sene ağaca takmak için bana yardım etti. Bazılarının sicimleri kopmuştu, sicimleri kopanları da güzelce doladı dallara. İtiraf edeyim, bunu yapabileceğini pek sanmıyordum; şaşırttı beni! Ve ikimiz de süslü püslü çam ağacımızı görünce pek keyiflendik!

Şimdi heyecanla önce kar yağsın, ardından bu ağacın altı hediyelerle dolsun, sonra da lapa lapa kar eşliğinde yeni yıla mutlulukla girelim diye bekliyoruz...

Yeni Yıl Coşkusu: Çekiliş :)

2011-12-10T08:39:00.000+02:00

Hediye almayı; ama aslında daha çok vermeyi hep çok sevmişimdir! İsterim ki her yılbaşında, doğumgünlerinde sevdiklerime ufak tefek de olsa bir şeyler alayım, yüzlerini gülümseteyim...

2 yıldır bu blogda sizinle minik adamı ve minik adamlı yaşamımı, sevinçlerimi, endişelerimi, sıkıntılarımı, heyecanlarımı paylaşıyorum. Yorumlarınızla siz de benim bu duygularımı paylaştığınızı gösteriyorsuınuz çoğu zaman. Ve ben bu yüzden sizleri de -hatta okuduğunu bildiğim ama seslerini duymadıklarımı da- seviyorum.

Hal böyle olunca, ben de bloglar arasındaki modaya uyayım, dedim ve yeni yıl için sizin minikleri sevindirecek bir çekiliş düşündüm. Bu yazının altına yorum bırakan 3 kişi sırasıyla bu kitaplardan birini kazanacak:

- Bil Bakalım Seni Ne Kadar Seviyorum, S. McBratney ve A. Jeram, TUDEM Yayınları

- Yeraltında, A. Millbourne, TÜBİTAK Erken Çocuk Kitaplığı

- Mavi Fil Tombik, S. Rentta, İş Bankası Yayınları

Çekilişi Random.Org ile yapacağım. Çekilişe katılmak için blog izleyicisi olmanıza -yani, yanda yer alan "Kim Bizi Seviyor?" kısmında görünmenize- gerek yok. Ama, bir şekilde takip edebiliyor olsanız iyi olur; çünkü, sonucu yine bir yazıyla duyuracağım.

Çekiliş 23 Aralık Cuma günü akşam yapılacak ve aynı gün blogda duyurulacak. Sonrasında da hemen hediyelerinizi göndereceğim :)

Mutlu Yıllar!!

Yılın Sonunda Yeni Başlangıçlar

2011-12-03T13:21:00.000+02:00

Çınar Binbir Çiçek'e başladığında "bebek sınıfında"idi. 20,5 aylık minnak bir bebekti kendisi. Sonra, 2011'in başında "toddler" (herhalde küçük çocuk olarak çevrilebilir) sınıfına terfi etti. Biraz daha büyümüştü, tek derdi özbakım olmaktan çıkmıştı, daha "entellektüel" etkinliklerle zaman geçirebilir hale gelmişti...

Seviyordum ben "toddler" sınıfının entellektüel ama hala bebeklikten kurtulamamış neşeli havasını. Özenini, coşkusunu. Ama bir yandan da, Montessori gruplarının her hafta yaptıkları gezileri, yüzme derslerini, çeşit çeşit etkinliklerini ve paylaşım günlerini kıskanmadan da edemiyordum.

Bir önceki hafta Hilal Hanım "artık yavaş yavaş Montessori'ye geçiriyoruz Çınar'ı" dediğinde ben çok sevindim; Çınar o kadar sevinmedi. Benim oğlum muhafazakardır alışkanlıkları konusunda. Anneannesinden az ekmek yemedi :) Dolayısıyla işin gezi, etkinlik, paylaşım kısımları hiç ilgilendirmedi onu, varsa yoksa Miss Özge'si ve sınıf arkadaşlarından ayrılma derdi... Neyse, her zaman yaptıkları gibi, yine Çınar'ın ritmine uydurdular geçiş dönemini ve geçtiğimiz hafta ortasından beri Çınar artık bir Montessori veledi! Yeni öğretmeni Miss Züleyha, aslında Çınar'ın bebek sınıfındaki ilk öğretmeni. Hoş, hala "ben Miş Züeyya'nın sınıfına ditmiyceeem, tendi sınıfıma ditceeem" diye tuttursa da arada, sanırım alışmaya başladı iyice. Tabii, Monetssori sınıfları biraz daha sıkı kuralları olan sınıflar. Kural denince, aklınıza Alman disiplini gelmesin. Hayatı kolaylaştıracak kurallardan bahsediyorum... şimdilik Çınar için o kurallar biraz esnek. Soundbox'ların içindeki malzemeleri birbirine katmasına ya da sınıfta deli danalar gibi koşmasına ses çıkarmıyorlar; ama işte, yavaş yavaş tempoya uyduracaklar.

Toddler sınıfında öğrendiği şarkılardan Itsy Bıty Spider... Montessori sınıfının ilk circle-time'ında arkadaşlarına söylemiş. Ben videoyu sabahın köründe çektiğim için yavrum biraz pejmürde, idare ediverin :)

Ben ondan daha hazırmışım tabii. Gezi, etkinlik, paylaşım, ıvır zıvır dendi mi kendimden geçiyorum. Bence, en az anası kadar sosyal ve gezenti bir kişilik olan, aynı zamanda da en az anası kadar kural seven oğlum da kısa zamanda eski alışkanlıklarını kırıp kendini Montessori sınıfının eğlenceli ama kurallı dünyasına teslim edecek :)

Bu arada...

Benim hayatımda da yeni bir gelişme var. Hani yazmıştım ya vakityle, çocuk yaptım da kariyer yapamadım, diye... Yapıyorum galiba!

Bugün mevcut işimde son günüm! O çok istediğimi yazdığım iş var ya... Hayır, tam olarak o olmadı; ama, bir yaklaşık sonuç oldu :) Görünen: çok çalışacağım, Çınar'ı artık okula bırakamayacağım (babası üstlenecek), belki seyahatlerim olacak (1-2 günlük), Çınar için zırt pırt izin alamayacağım; ama, karşılığında daha mutlu bir anne olacağım, işimde tatmin olacağım (gibi görünüyor), gerçekten eğitim aldığım konuda bir işe yarayacağım!

2011 durdu durdu, son anda bana bu güzel hediyeyi sundu! Ben de bu hediye için biraz risk aldım ama: bu yeni iş ihtimali ortada yokken, Kasım başında, artık çalışmak istemediğimi ve yılbaşında ayrılacağımı söyledim... Evrensel çekim yasası, sen nelere kadirsin!

Daha yılbaşına çok var; ama, artık beni de yılbaşı ruhu sarmaya başladı sanki... Arzu'm çok güzel süsleme resimleri göndermiş bana, onlardan biriyle bitireyim bu "yılın sonunda yeni başlangıçlar" yazısını!

Kaynak için bir TIK

Hepinizin sene sonu harika geçsin ve muhteşem bir yıl hepimizi bekliyor olsun!!

Ne İçin?

2011-11-25T14:09:00.000+02:00

(Işıklı bir alt geçitten geçtikten sonra...)
Çınar: aaa, ışıklaa vaadı ama kalanlıktı di mi anne?
Başak: evet tatlım, çünkü akşam oldu artık.
Ç: ne için aşkam oldu? (böyle soruyor; 'niçin' değil 'ne için')
B: çünkü güneş evine gitti
Ç: ne için evine ditti?
B: çünkü çok yorulmuştu
Ç: ne için yolulmuştu?
B: çünkü büyün gün dünyayı ısıtmak ve aydınlatmak için enerji harcamıştı
Ç: eneeji, di miii? ... eneeji nedir?
(Hah, Başak, buyur, açıkla bakalım!)
B: eee... mmm... yani enerjii, bir şeyi yapmak için ihtiyaç duyduğumuz güçtür (aferin, mühendistim ben değil mi? otur, rezil!)

Okuldaki mantı gününden, Kasım 2011...

Sanal Kitap Fuarından

2011-11-24T01:42:00.000+02:00

İdefix'in sanal kitap fuarını duydunuz mu? Duymayan kalmasın... Pek çok kitabı %25 ila %50 indirimle alabiliyorsunuz. Çın'a ne zamandır almak istediğim; ama, kah kitapçılarda bulamadığım, kah ertelediğim kitapları alabildim. Geçen iki ay içinde dedemiz Yapı Kredi ve İş Bankası Yayınları'nı evimize yığdığı için alacak çok kitabımız da kalmamıştı aslında. İşte bizim mütevazi listemiz:

1- Kütüphanedeki Aslan -Michelle Knudsen (Osman&Evren'in tavsiyesiyle...)

2- Kasabanın En Şık Devi -Julia Donaldson (Osman önerdi; Çınar'ın "şık giyinme" takıntısına merhem olur diye umuyoruz... olmasa da, JD yani, muhteşem değildir de nedir?)

3- Uyuyamıyor musun Küçük Ayı? -Martin Wadell (yine "tedavi" amaçlı... bir de, Aferin Küçük Ayı'yı çok sevmişti bizim minik adam)

4- Karda Ayak İzleri -Mei Matusoka (Bir Dolap Kitap'ta okumuştum bu kitabı, çok sevmiştim. Kar sahnelerine bayıldığımız, soğuk kış döneminde iyi gider dedim)

5- Yetenek Yarışması -Jo Hodgkinson (Çınar'ın bayıldığı şeyler: müzik aletleri, hayvanlar...)

Sizde neler var?

Dino-Dig

2011-11-23T23:59:00.000+02:00

Dün insanlık için küçük, ÇınÇın için büyük adımların atıldığı bir gündü. Bizim minik adam, Montessori öğrencisi olma yolunda ilerliyor. Aslında kendisine kalsa, mevcut sınıfı gayet iyi; hiç değiştirmeye gerek yok :) Ama vakti gelmiş (Mrs. Hilal de, Miss Özge de böyle düşünüyorlar).

İşte dün, "Montessori sınıfını sevdirme etkinlikleri" kapsamında, Montessori sınıfının gittiği bir geziye katıldı Çınar: Gordion'daki Dinozor kazı alanı, Dino-Dig'e! Geçen haftalarda şöyle bir ziyaret etmiştik; dolayısıyla, hem ortama aşina olmasından hem de son zamanlarda vuku bulan dinozor sevgisinden dolayı sabah Miss Züleyha'dan haberi alınca zıp zıp zıplamaya başladı. "Servisle mi gideceğiz?" diye sorduğunda "evet" deyip nefesimi tuttum; ama, "seerviis, seervis, Şenol Amca, seervisle gitcem ben dinozoolalaaa!!!" diye neşeyle şakıyınca derin bir oh çektim.

Sabahtan Miss Özge ile Montessori sınıfının "circle-time"ına katılmışlar. Sanırım, "kendi sınıfındaki circle'a göre biraz fazla oturuyor olduklarını" düşünmüş ama circle'ı da tamamlamış. Sonra hep birlikte servisle Gordion'a gitmişler. Kazıyla -benim hiç beklemediğim biçimde- çok ilgilenmiş. Çok keyif almış. Öülen yemeklerini de kendileri için özel ayrılan alanda yemişler (akşam bana evde "bölek yedik, aylan içtik" diye anlattı). Sorunsuz olarak da okula geri dönmüşler ve döner dönmez de uyuyakalmış...

ÇınÇın muhafazakar bir çocuk, alışkanlıklarını değiştirmeyi sevmiyor. Değiştirmemek için direniyor. Ama ufak ufak adımlar atıldığında, süreç uzun olsa da, geçişi tamamlayabiliyor. Mesela, bu Montessori sınıfına geçme sürecinde sürekli "Miss Özge de gelecek mi? Aaakaşlalım da gelceklee mi?" diye sorması bu yüzden. O yüzden, Miss Özge olsa da yanında, arkadaşlarının olmadığı bu gezi, sabahtan sınıfta geçirdiği zaman bizim için önemli ve yazılmaya değer :)

Aslında, Çınar'la birlikte diğer çocuklara baktığımda hep gördüğüm şu: Evet, benzer yaşlarda/aylarda çok benzer davranışları oluyor. Hatta, bu ara bütün "yakın" arkadaşlarının çoğu "lanet olası 3 yaş" sendromunda (bunu ben buldum, literatüre geçsin istiyorum). Ama, hepsinin o kadar farklı ritimleri var ki... Ve aslında onları birbirinden ayıran, tek bir yöntemle hepsinin sorununu çözemememizin nedenş de o ritim.

Ne mutlu ki Çınar, o ritme saygı duyan kişilerin, eğitimcilerin olduğu bir yerde geçiriyor gününü. Hem çok sevildiği hem de kendisine saygı duyulan bir yerde...

Öğretmenler gününüz kutlu olsun canımız Binbir Çiçek ailesi, siz olmasanız biz ne yapardık?

Docus-dipla

2011-11-18T15:29:00.000+02:00

Yeni takıntımız hayırlı olsun...

Dinozorlara merak sardı minik adam şimdi de... Galiba, Oyuncak Hikayesi filmi ile başladı; çok sevdiği timsahlara benzettiği için de devam etti. Sonra bir gün, bir oyuncakçıda bu dinozor oyuncağı gördü ve "dünyası değişti" :)

Eskisi kadar çok oynamıyor arabalarla artık. Arabalarla "birlikte" hayvan ve insan figürleriye de oynayıp canlandırmalar yapıyor (konuşturuyo kısacası). Hikayeler yazıyor, sesini kimi zaman inceltip kimi zaman kalınlaştırıyor. Çok eğlenceli izlemesi.

Bir de, daha kendi adını düzgün söyleyemeyen bir minnağın "stegosaurus" ya da "allosaurus" demesi de çok eğlenceliymiş. "Diplodocus"u tutturamadı bir tek, onu tam tersten söylüyor (bkz. başlık).

Her ne kadar bir önceki yazıda "lanet olası 3 yaş" etiketi varsa da, keyifli olduğu zamanlar da yok değil bu 3 yaşın. Her yaşının zorluğu kadar, güzelliği de var. Neresinden görebilirseniz o gün, öyle geçiyor işte...

Kısa Kısa Etkinlik Takvimimiz :)

2011-11-18T11:10:00.000+02:00

Kışın sanırım daha çok şey yapıyoruz; ya da, aslında hava dışarıda uzun gezilere elverişli olmadığı için, kendimizi bir şeyler yapmaya zorluyoruz.

Geçen hafta sonu, "Türkiye'nin ilk ve tek çocuk müzesi" sloganıyla faaliyete başlayan Free Kidzz'e gittik. Aslında, bildiğimiz anlamda bir müze değil. Ama, vaadettikleri kadar "free (özgür)" de değil. Yakında fotoğraflarla deneyimimizi paylaşacağım.

Bu cumartesi Çınar'a bir dolmuş-metro deneyimi yaşatalım, diyorum. Calliou'nun "Metro" kitabına takılmış durumda. Gerçeğini görmek için heyecanlı.

Pazar günü de, Devlet Opera ve Balesi'nin oyunu olan Sihirbaz Oz'a gidiyoruz dev bir ekiple! Çınar'ın bir sürü arkadaşı ve onların anneleri olan baldan tatlı kadınlarla keyifli vakit geçireceğimizi umuyorum... Çıkışta da birlikte bir yemek yiyeiblirsek, değmeyin gitsin keyfimize!

Hepsi, pek yakında, bu blogda! Bizi izlemeye devam edin :)

3. Dönem Montessori Eğitimci Eğitimi Sertifika Programı

2011-11-16T11:03:00.001+02:00

Aşağıda ileteceğim bilgiler bana okulumuzdan geldi. Bu sertifika programına katılmak için, lise mezunu ve çocuk eğitimiyle ilgili olmanız yeterli! Programımı ayarlayabilirsem, ben de katılmayı düşünüyorum hatta!

Bilginize, sevgiler...

3. Dönem Montessori Eğitimci Eğitimi Sertifika Programı

Binbir Çiçek Çocuklar Evi (Montessori Önokul) ve Binbir Çiçek Vakfı tarafından düzenlenen “3.Dönem Montessori Yöntemi – Eğitimci Yetiştirme Kursu” (Temel Düzey) 3- 4 Aralık 2011 (Cumartesi –Pazar) tarihinde başlayacaktır.

Eğitimler Ankara’da, Binbir Çiçek Çocuklar Evi Montessori Önokul’a ait tam donanımlı bir Montessori sınıfında yapılacaktır. Eğitim süresi 150 saat olup eğitim sonunda tüm gereklilikleri yerine getiren katılımcılara Milli Eğitim Bakanlığı (MEB) onaylı sertifika verilecektir.

Eğitim takvimi aşağıda yer almaktadır.

Program, okul öncesinde alternatif eğitime ilgi duyan ve en az lise mezunu olan herkese açıktır.

İlgilenenlerin detaylarla ilgili bilgi ve kayıt için 0 312 448 18 18 numaralı telefondan Hilal Öktem ile iletişime geçmeleri gerekmektedir.

Eğitim Tarihleri

1. Hafta 3 - 4 Aralık 2011

2. Hafta 17 – 18 Aralık 2011

3. Hafta 14 – 15 Ocak 2012

4. Hafta 28 -29 Ocak 2012

5. Hafta 11 – 12 Şubat 2012

6. Hafta 25 – 26 Şubat 2012

7. Hafta 10 – 11 Mart 2012

8. Hafta 24 – 25 Mart 2012

9. Hafta 14 – 15 Nisan 2012

10. Hafta 28 – 29 Nisan 2012

11. Hafta 12 -13 Mayıs 2012

Uyku Arkadaşı

2011-11-14T17:39:00.000+02:00

Öğlen uykusuna bu uyku arkadaşıyla dalan bir yavru, gece olunca "bütün oyuncaklarımı çıkarın odamdan, rahatsız oluyorum" der mi yahu?

Der... bizdeki yavru diyor, dedi, en azından...

Ne yapacağız, nasıl geçecek bu gece korkusu durumu bilemiyorum; ama, ben perişanım. Hem üzülüyorum, hem sebep olduğumu düşündüğüm için kendimi suçluyorum, hem de gece 11'de ancak uykuya dalabilen (ya da bayılan) ve sabah 6 dedi mi ayağa dikilen bir çocuk annesi olarak yor-gu-num!

CDleri, DVDleri kaldırdık ortadan, seyrettirmiyoruz. Ama, Hilal Hanım müjdeyi (!) verdi bugün; bir kaç ay sürebilirmiş bu durum... bittiğimin resmidir!

Az uyumasıyla ilgili sinir bozukluğundan olabilir; son derece asabi de bu ara. İsteklerinde direten, ilgisi başka yöne çekilemeyen, sürekli bağırarak konuşmaya çalışan sevgili yavruma buradan seslenmek isterim: annen bu kadar az uyuyarak seninle sakince iletişim kurabilme becerisine sahip değil ne yazık ki... eski günlerimize dönelim, olma mı?

NOT: Dayısının fotoğrafla ilgili yorumu: Marilyn Manson diz çöküp tövbe ister valla! Adam şu yaşında böyle bir şeyle uyumuyordur!

Hollywood'a Transfer Edeceğiz Kısmetse...

2011-11-11T14:44:00.000+02:00

Gossip Girl (Dedikoducu Kız) dizisini biliyor musunuz?

Bizim minik adamı, onun yeni bölümleri için Hollywood'a transfer edeceğiz kısmetse... Chuck Bass'in oğlunu falan oynar artık. Şimdilik planlar böyle...

Gider ama di mi? Yakışır :))

Dark Side*

2011-11-10T15:39:00.000+02:00

*Karanlık Taraf; Star Wars-Yıldız Savaşları filminden...

Anne-baba olarak bunu da yaptık yavrucuğum en sonunda; yarın öbür gün büyüyüp de burayı okuyunca hakkını ara diye yazıyorum :)

Sen bu en sevimli halinle büyüklerinin ellerini öptün, "iyi baylamlaaaa" dedin ve harçlıkları topladın ya...

Hah işte, biz senin o bayram harçlıklarının hepsini iç ettik!

Bu vesileyle, anne-baba olarak "dark side"a geçmiş bulunuyoruz, hayırlısı olsun... vakti gelince, sor bizden hesabını. O zamana kadar, helal ediver :))

Botanik Parkı Gezisi ve Servis Korkusunun Sonu!

2011-11-04T13:33:00.000+02:00

Yazıp yazmadığımı hatırlamıyorum; ama, bundan bir süre önce -galiba bahar zamanıydı-, Çınar sürekli "servise bincem" diye tutturuyordu... Ve bir gün, Şenol Bey ve bir öğretmeniyle birlikte, bir arkadaşını evden almak üzere güle oynaya servise bindi... ama sonu güle oynaya gelmedi. Bir şekilde serviste olmaktan korkmuş, ağlamaya başlamış. Sonrası biraz travma ve servis korkusu!

Bu sıkıntı yüzünden 1-2 okul gezisini de kaçırdı. Bu yüzden, 1-2 hafta önce bizimkilerin sınıfını Botanik Parkı'na götürmeyi düşündüklerini öğrenince, yine buruldum. Ama bu sefer Hilal Hanım, okulun binek aracıyla da çocukları götürebileceklerini söyledi. Arabayla ilgili sorunu olmadığından, gider diye düşündüm.

Geziyle ilgili hiçbir şey söylemedim sabah (Hilal Hanım'dan akıl aldım öncesinde tabii). OKula gelince öğrendi geziye gideceklerini. Önce "ben gitmem" dedi. Sonra, "servisle gitmem" dedi. Arabayı anlattılar. Sonra ben bırakıp işe geldim; öğlen okulu arar, durumu sorarım diye düşünüyordum ki, telefon çaldı. Hilal Hanım "güle oynaya parka gidiyoruz, Özge Çınar'la konuşmuş. Anlaşmışlar. Şimdi büyük bir dikkatle yolu ve Şenol Bey'i izliyor" dedi.

Servisle okul gezisine gidilebildi diye ağzı kulaklarına varıp ofiste "yaşasıın!" diye çığlık atan ve derhal kocasını arayıp haber veren kişiye ANNE denir. Evet yaptım! Ne yapayım... çok üzülüyordum; yersiz bir korku, hatta takıntı yüzünden eğlenebileceği pek çok ortamdan mahrum kalmasına.

Gezi nasıl geçmiş, neler yapmışlar bilmiyorum; ama, şu güzel fotoğraf geldiğine göre, pek keyifli olmuştur diye düşünüyorum!

Fotoğrafı bilerek biraz bozdum; çok fazla çocuk var. Bizim minik adam, sol başta :)

Aslında bu vesileyle, okul gezilerinde bizim okulun uyguladığı bir yöntemi de anlatmak istiyorum. Çocuklar kaybolmasın diye isimlerini yazıp da görünür yerlere yapıştırmıyorlar. Çantalarının iç kısımlarında isimleri yazıyor. Gezilerde de genelde grup oldukları belli olsun diye çantalarını taşıyorlar. Ya da, Binbir Çiçek'e ait herhangi bir şeyi... İsim yazmamalarının nedeni basit: Çocukların isimlerini ifşa etmiş olmamak. Böylece, yabancı birilerinin onlara isimleriyle seslenmelerini engellemiş oluyorlar.

Bir de, çocuklarda paranoya yaratmadan, gayet basitçe, tanımadıkları biri yanlarına gelir ve onları bir yere götürmek isterse ya da rahatsız olacakları bir şey yaparsa, yüksek sesle "SENİ TANIMIYORUM" demelerini söylüyorlar. Bu, etraftaki insanları uyarmak açısından, "imdat, annee, babaa" diye bağırmaktan çok daha etkili oluyormuş.

Okul gezileri için aklınızda bulunsun; belki, kendi okulunuza önerebilirsiniz...

Bu güzel resimle birlikte herkese iyi bayramlar diliyorum!!!! Mutlulukla geçireceğimiz nice bayramlara....

Başak :)

Sofra Düzeni

2011-10-31T16:23:00.000+02:00

Herşeyiyle minik adamım tarafından kurulmuş bir sofra! Zaten, sol taraftaki çatal-kaşığın yönünden belli olsa gerek. Ben yalnızca, malzemeleri verip "annenin oturduğu yere koy, babanın oturduğu yere koy" diye talimat verdim. Yalnız, anneannesi görünce gurur duyacak. Yıllardır bize "tabaktaki çiçeklerin sapları aşağı geleceeek" demekten dilinde tüy bitti. Torununun içinde var; eh, ne de olsa elinden çok ekmek yedi!

10 üzerinden kaç verirsiniz? :)

Fotoğraflarla 29 Ekim 2011

2011-10-31T15:53:00.000+02:00

Çınar Anıtkabir'i çok seviyor. Orası, Atatürk'ün evi; Mozole de "uyuduğu" yer. Mozole kısmında da hiç sıkılmadığı gibi, o kocaman meydanda koşturmaya da bayılıyor. Aslında herhalde, Ata'mızın da hoşuna gidiyordur; bir çocuğun her karesini sevdiği, elindeki bayrağını sallaya sallaya koşturduğu, bulunmaktan keyif aldığı bir yerde "uyuyor" olmak...

Biz de, her fırsatta gidiyoruz Anıtkabir'e. Çınar biraz daha anlayacak yaşa gelsin, müzelerini de doya doya gezeceğiz.

Bu 29 Ekim'de de Anıtkabir'i ziyarete gittik. İşte fotoğraflarla ziyaretimizin özeti:

Giderken hiç aklımıza gelmemişti bayrak isteyebileceği... bir çocuğun elinde gördü ve tutturdu! Anıtkabir'de bayrak satılan yer olmaması esef verici. Bu elinde gördüğünüzü Mozole'den (ç)almak zorunda kaldık :D

Bayramlarda Mozole'de bulunmayı seviyorum... Çiçekler, bayraklar... bu sefer çocukların kendilerinin yaptığı bayraklar ve çiçekler de vardı. Kalabalıktan fotoğraflarını çekemedim; ama, seneye belki Çınar da getirir buraya bir hediye...

Gün batımında fotoğraflar harika çıkıyor... Yapı nasıl da aydınlık, pırıl pırıl çıkmış... Her haliyle içimizi aydınlatıyor!

Temmuz'da geldiğimizde burayı gördüğümü hatırlamıyorum... belki de, bu tarafa geçmedik; ama, çok güzel bir düzenleme yapmışlar. Çınar'cığım içindeki çakılları toplamak için çok numara çekti; ama, asker abilerden izin çıkmayınca üstelemedi :)

Bu da dönerken... arkadaşın elindeki kahve makinesinden alınmış macchiato... Hayır, benim macchiatomdu. Tadına bakmasına izin vermiş bulundum. Kahve seven çocuk olur mu ya?

-BİTTİ :)-

Büyürken Şuursuz Bir Ana-Babaya Sahip Olmak...

2011-10-31T14:26:00.001+02:00

Çınar'ın dertlerinden biri olsa gerek...

Mevsim geçişi midir, bu saatlerin ayarlanma vaktinin gelmesinden midir, Ahmet'in bitmek bilmeyen seyahatlerinden midir bilemiyoruz; ama, ana-baba olarak hayatımızın en şuursuz günlerini yaşıyoruz. Galiba biraz, 3 yaşla birlikte gelen "bu çocuk büyüdü ya, oldu bu artık" yanılgısı da var. "Büyüdü artık, o kadar kontrol etmemize, karışmamıza gerek yok" diye düşündük. Tamam, çok güzel, süper yaklaşım da, şuurumuzu kaybedecek noktaya gelmeseydik, iyiydi.

İki hafta önce mesela, rutin cumartesi-Kuğulu-Park-akabinde-Mado gezilerimizden birinde Çınar Mado'da her zamanki çikolatalı-portakallı dondurmasını keyifle yedikten sonra, üstüne portakal suyu içmek istedi. Her ne kadar "Ahmet ya, dondurma üstüne portakal suyu anlamsız değil mi?" desem de, midesine bir şey göndermeyi böyle hevesle istemesi sonucu direncim kırıldı ve o portakal suyunu içti. Sonra Kuğulu Park'a geri döndük ve mekanik atlı karıncaya binmek istedi. Evet, bindirdik. Sonrası... Problem Çocuk-2 filmini hatırlayanınız var mı? Hani dönmedolaba binerler, çok hızlı döner ve hepsi kusmaya başlar; ama, fışkırarak. Hah, işte! Filmlerde gördüğümüzün aynısıyla karşı karşıya kaldık! Hayır, zavallı yavrumun bütün yedikleri çıktığı gibi, oynamaya doyamadan da eve dönmek zorunda kaldı...

Geçen haftaki şuursuzluğumuz ise psikolojik bir soruna yol açtı. Bizim minik Finding Nemo (Kayıp Balık Nemo), Cars (Arabalar), Toy Story (Oyuncak Hikayesi) gibi muhteşem Pixar yapımlarını izlemeyi seviyor bir süredir. Calliou ve Elmo'dan ikrah gelmiş bir anne-baba olarak, biz de bu "gelişmeyi" sevinçle karşılıyorduk. Herşeyi olduğu gibi, bunu da abarttık ve tutup kendisine bir ton çizgi film aldık. Geçen salı akşamı da, "sinema gecesi" yapmaya karar vererek Toy Story 3'ü koyduk. İlk iki film son derece sevimli, şiddet veya korku öğesi içermeyen, eğlenceli filmlerdi. Üçüncüde Pixar tarz değiştirmeye karar vermiş. Filmin kahramanlarından Andy üniversiteye başlıyor diye izleyen çocukların da üniversiteye başlayacaklarını mı düşündüler bilemiyorum; ama, filmde ciddi korku öğeleri vardı. Tabii biz şuursuz ana-baba, bunu filmin ilk CD'si bitene kadar -Çınar da pek tepki vermediği için- fark etmedik. Ha, ne zaman fark ettiniz, diye sorarsanız, Çınar bütün gece uyuyamayıp sabahın köründe (6:30) ayağa dikilip de "annee, benim odama maymun gelmez di miii?" diye sorunca! Dilimiz döndüğünce o maymunun yalnızca filmde olduğunu, onun odasına gelmeyeceğini anlattık, güven duyması için "bak zaten seslendiğinde biz seni duyarız" falan dedik... ve konu kapandı -sandık!

O geceden beri uyurken çok zorlanıyor. Uyku işini çözdük, 10 dakika ninni söylüyorum, sonra uyanıksa bile odasından çıkıyorum, kendisi uyuyor, derken başa sardık. Asla yalnız uykuya dalmak istemiyor. Gece elli kere uyanıyor, sabahın köründe kalkıp (bugün 5:23 mesela) bizim yatağımızda yatmak istiyor (45 günlükten beri kendi yatağında, kendi odasında yatan çocuk!). Ve hep aynı şeyi söylüyor "benim odama kimse gelmez di mi anne?"

Şuursuzluğumuzun doruğunda olduğumuz için, sorunu kendi başımıza çözmeye çabalayıp da çocuğun psikolojisini iyice yerle bir etmeyelim, dedim ve bu sabah soluğu Hilal Hanım'ın yanında aldım! Kendisi gerçekten bizim şansımız! Herneyse, beni tebrik (!) ettikten sonra, yaş dönemiyle ilgili de bir durum olduğunu ve tabii filmin bu tür korkuları açığa çıkardığını söyledi ve şunları önerdi:

- O çözüm sunmadan çözümle gelmeyeceğiz, "seni ne rahatsız ediyor?" ve "seni rahatlatmak için ne yapabilirim?" diye soracağız. (Ben, maymunu filmle ilişkilendirdiğim için, yatağının yanına Buzz ve Woody'yi koyup 'bak, onlar da seni koruyabilir' demiştim; Hilal Hanım 'fantazi yaratmasına neden olabilir, kendisi söylesin çözümü' dedi.)

- "Bak kapı kilitli, pencere kapalı" gibi obsesivite yaratacak şeylerden bahsetmeyeceğiz, bu sefer başka delikler ararmış. "Bak ben hemen içerde, odadayım ve sen seslendiğin zaman hemen seni duyabilirim. Hadi istersen bir deneyelim" deyip her seslendiğinde hemen yanına gidecekmişiz.

- Bu korku işi geçene kadar -çok uzun sürebilirmiş; ama, kullandığını anladığımız zaman kesmeliymişiz- o uyuyana kadar (talep ederse) yanında kalacakmışız. Bütün gece değil; ama, gecenin bir bölümünde (sabaha karşı mesela) yanımızda yatmak isterse itiraz etmeyecekmişiz. Burada kilit nokta, kullanılmamak. Korkunun bittiğini anladığımız anda kesmeliymişiz.

- "Odama kimse gelir mi?" diye sorduğunda "Yok, öyle bir şey olacağını hiç sanmıyorum canım. Ama kendini rahatsız hissedersen, bana seslen, hemen yanına gelirim" diyecekmişiz.

Kısacası, yeni dönemimiz hayırlı uğurlu olsun!

3 yaş enteresan bir dönemmiş aslında. Bir yandan, "gerçekten" büyüdüğünü ve değiştiğini izliyorsunuz. Kendisi de bunun farkında. Ama bu o kadar büyük bir yanılgı ki... Çünkü, ne kadar "birden" büyümüş gibi görünürse görünsün, kendisi kabul edemese ve siz de farkında olmasanız bile, hala çok küçük bir çocuk! Ergenlik döneminin bir değişik versiyonu, bence iki değil üç yaşmış. Prematür garson boy!

Büyümeye o kadar takmış durumda ki... Büyüklerin masası/sandalyesi hikayemizi biliyorsunuz. Bununla birlikte, dedesinin bıyıklarını çekip kendine yapıştırmaya kalktığını yazmamıştım ama sanırım... Ya da bana "anne sen uzun musun, ben de büyüyünce uzayacağım ve o zaman sen kısa olacaksın di mi?" diye sorduğunu da (canım benim, annenin boyu 158 cm, ve sanırım benim 'kısa' olmam için o kadar büyümene gerek yok :D). Sürekli kravat takmak istemesi, evin içinde grantuvalet dolaşması da sanırım "büyümek istemesiyle" ilgili bir şey...

Bu fotoğraf dün, dışarıdan eve geldikten hemen sonra çekildi... hayır, dışarıdayken üstünde gayet spor bir kıyafet vardı, eve gelince bunları giymek istedi: gömlek, çok siyah bi' kravat, çok siyah bi' kemer, çok siyah bi' pantolon, çok siyah bi' ayakkabı!

Aşağıdaki diyalog da dün geçti aramızda, bizi gülmekten komaya soktu!

Bölüm-1: Sahne -dışarı çıkmak üzere giyinen Çınar annesinin yanına gelir.

Çınar: Anne baak, giyindim ben, sık (=şık) olmuş muyum?

Anne: Harika olmuşsun, turuncu sana çok yakışmış bebeğim!!

Çınar: Bebek değilim ben!!!!

Anne: (Zınk...) Eee.. kem küm... ben seni çok sevdiğim için diyorum tatlım, babana da diyorum bazen...

Çınar: Tamam...

Bölüm-2: Sahne -uykudan yeni kalkan Çınar annesinin kucağında biraz keyif yapmaktadır.

Anne: Canım, bebeğim benim... (oops!)

Çınar: Ben bebek olduğum için bebeğim demiyorsun di mi anne? Beni çok sevdiğin için diyorsun di mi?

Anne: Hahaha, evet tatlım, mantığını yerim!!!

Çınar: Mantı yiycez di mi? Askam (=akşam) mı yiycez?

Anne: Yok, patatesli yumurta yapacağım ya akşam... ???

Baba: "Mantığını yerim" dedin ya, "mantı" anladı onu o...

Anne: Haaaa... evet... (trink)

Bir yandan "büyümek" istediği için kendisine "bebeğim" denmesine bile tahammül edemeyen; ama bir yandan da "mantık"ı "mantı" anlayan bir 3 yaş yavrusunun evinden kesitler okudunuz...

Esenkalın :)

En Büyük Bayram...

2011-10-28T11:41:00.000+03:00

Bu sene Cumhuriyet Bayramı'nda biraz buruk olsak da, Cumhuriyet'imizin 88. yılını gururla, mutlulukla kutluyoruz.

Deprem bahane edilip geçit törenleri iptal edildiyse de, Okulumuzda, geçen sene olduğu gibi, bu sene de Cumhuriyet Bayramı partisi var (depreme hepimizin içi yandı; tamam, balolara, resepsiyonlara gerek olmayabilir; ama, bir yandan da bu kadar şehit verilmişken, geçit töreni anlamlı olmaz mıydı? Olmuyormuş demek...). Neyse, yine giyinip kuşanıp gitti bizim minik adam. Bu sefer, kıyafetini tamamen kendisi seçti!

Hepimize mutlu mutlu, yıllarca, coşkuyla kutlayacağımız bayramlar diliyoruz!

Zeki Misiniz?

2011-10-28T10:33:00.000+03:00

Benim gibi matematik zekanızın olmadığını düşünüyorsanız, muhtemelen bu soruya "hayır" yanıtı vermiş olabilirsiniz. Hatta ben hep abartıp "zeki değilim; ama, çok çalışkanım!" derim.

Meğer, bu sorunun yanıtı bu değilmiş. Yani, herkes aslında "bir alanda zeki" imiş... Nasıl mı?

Duyurusunu yaparken de yazmıştım, bu konuyu -Çınar'dan bağımsız olarak- çok merak ediyordum. Her ne kadar Ahmet'e göre çoklu zeka kavramı, "matematik zekası olmayanlar (a.k.a zeki olmayanlar) üzülmesin diye ortaya atılmış" olsa da, ben seminerden çok şey öğrendim ve çok memnun kaldım.

Bu teoriye göre, 8 tip zeka var: Sosyal, İçsel, Doğa, Bedensel, Görsel, Matematiksel, Müzik ve Sözel Zeka. Her bireyin, en az bir zeka alanında "zeki" olma özelliği taşıdığını savunuyor. Bu zeka alanları, doğuştan genetik ve biyolojik faktörlerle belirlense de, yaşam döngüsü içinde, dış faktörlerle de geliştirilebiliyor -ya da tam tersi, köreltilebiliyor. Ve, bana en ilginç gelen nokta şu: öğrenmek için, zeka alanımıza uygun yöntemler geliştirmeye çalışıyoruz. Örneğin, ders çalışırken müzik dinleme ihtiyacı, ya da bir grupla/arkadaşla çalışma ihtiyacı, odanın içinde dolanma ihtiyacı, sessiz bir ortam yaratma ihtiyacı tamamen bizim ağırlıklı zeka alanımızın ihtiyaçlarından kaynaklanıyor! Bununla birlikte, okullarda verilen eğitim ağırlıklı olarak matematiksel/sözel olduğu için aslında bir çoğumuz "başarısız" gibi görünebiliyoruz...

Bu noktada, aslında bireydeki pek çok zeka türünün en iyi biçimde uyarıldığı ortamlar kreşler, okul öncesi eğitim kurumları. Çünkü her türlü zeka alanını geliştirebilecek uyaranlar sunulabiliyor çocuklara: resim, müzik, drama dersleri, kitap okuma saatleri, sürekli hareket edebilme ortamı, doğa gezileri, yaşıtlarıyla bir arada olma, grupla etkinlik yapma, basit matematik (sayılar, sayma, vb.)... Tabii, kreşten sonra gidilen yer ilköğretim olduğu için, gelişme şansı verilen pek çok zeka alanı yeniden içine kapanıveriyor, o ayrı... zaten bu da, başka bir yazının konusuydu....

Nuran Hanım'ın sunuşunda kullandığı çok güzel bir söz vardı:

Eşit olmayan insanlara eşit davranmak en büyük eşitsizliktir. T. Jefferson.

Gerçekten, mevcut eğitim sistemiyle ilgili söylenebilecek en güzel söz sanırım. Bu kadar matematik/sözel ağırlıklı bir sistemde, diğer zeka alanları daha ağırlıklı olan çocukların "yaşayabilmesi" mümkün mü? Yalnızca eğitimin ağırlıklı hitap ettiği zeka alanı da değil sorun. Genelde okullarımızda öğretmenler "çıtını çıkartmayacaksıınnn!!!" diye bağırmazlar mı? Halbuki bu seminerde, benim gibi Sosyal Zeka alanını daha ağırlıklı kullanan çocukların grup çalışmasıyla, biriyle konuşup tartışarak daha iyi öğrenebildiklerini öğrendim. Gerçekten de, bir sorunu çözememişken, biriyle sorunun kendisini paylaşmaya başlarken bile "kafamda bir ampul yandığı" olmuştur. Eee, benim gibi tartışarak, konuşarak öğrenebilen çocuklar "çıt çıkartmadan" nasıl öğrenecekler? Eh, işte, yine benim gibi, derste pek de bir şey anlamayıp, sonradan çalışarak...

Zeka alanları yalnızca öğrenmeyle de ilgili değil, başkalarıyla kurduğumuz iletişimi ve "nasıl öğrettiğimizi" de etkiliyor. Yine kendimden örnek vereyim, "sosyal bir insan olarak", Çınar'la yaptığım şeyler genelde kitap okuma-tiyatroya gitme, gezme-tozma, hikayeler anlatma ile ilgili. Çocuk da, ya genetik olarak yatkın olduğu için, ya da sürekli böyle yönlendirildiği için sosyal bir böcek oldu çıktı :)

Peki, nasıl anlıyoruz hangi zeka alanında daha kuvvetli olduğumuzu? Ya da, çocuğumuzun zeka alanını ya da alanlarını nasıl bilebiliriz? Bunun için yapılan bir test var. Her bir zeka alanının altında 10 adet soru var. Bu soruları yanıtlayarak, hangi alandan daha çok puan aldığınıza bakabiliyorsunuz.

Çocuklar içinse, soruları da yanıtlayabilirsiniz; ya da, bir şeyi yaparken izlediği yola, yollara bakabilir, "başarma sürecini" gözleyebilirsiniz. Mesela, içsel zekası daha gelişmiş çocuklar kendi başlarına kalıp kendi kendilerine oynamaktan, yapacakları her ne ise, kendileri yapmaktan hoşlanırlarken, sosyal zekası daha gelişmiş çocuklar biriyle konuşup paylaşmadan sorunları daha zor çözerler. Bedensel zekası ağırlıklı çocuklar hareket etmeden duramazlar, aksi halde öğrenme süreçleri yarım kalır. Müzik zekası yüksek çocuklar her sese duyarlıdır... dışarıda yağan yağmurun, musluktan damlayan suyun sesi sizi hiç ilgilendirmezken, onlar hemen duyup ne olduğunu öğrenmek isterler. İyi basketbol oynayan çocuğun "bedensel zekası" gelişmiştir (yetenkli değil, zeki!). Mozart bir müzik dehasıydı... gibi... gibi :) Zeka alanlarının tanımları ve özellikleri için bu linkteki dokümana göz atabilirsiniz...

Aslında, seminerin konusu "Çocuğumun Zeka Alanlarını Nasıl Geliştiririm?" idi. Ben konuya "nasıl daha zeki olur?" diye yaklaşmadım. Bunu rahatsız edici bulmuşumdur hep. Benim için önemli olan, yaşam kalitesidir, farkındalıktır. Bu yüzden, aslında değişik zeka alanlarına hitap ederek Çınar'ın yaşamla ilgili farkındalığını nasıl arttırırım diye düşündüm. İşte yolları:

Matematiksel_Mantıksal: Sayılar, gruplama (kategorilere göre sınıflandırma, renkler, boyutlar gibi), eşleştirme, ölçme, eleştirel düşünce (yani, sorgulama, nedenini arama-bulma, konuyla ilgili derinlemesine düşünme)

Görsel: Renkler, sanat, resim, fotoğraf, resimli kitaplar, dergiler (NOT: Banu bununla ilgili şahane bir örnek verdi: Sabahları Mira ile bir oyun oynuyorlarmış. Mesela "kırmızı bir araba görme" oyunu. Kırmızı arabayı gördükten sonra, "etrafta başka kırmızı ne var?" onu araştırıyorlarmış. Çınar'la da bir süredir oynuyoruz, çok hoşuna gidiyor...)

İçsel: Kendi başlarına öğrenmelerine zaman ayırmak ve onlara seçme hakkı vermek, kendilerini “yerine” koymak, duygularının farkına varmak, kendi başına karar verebilme.

Sosyal: Etkinlikler, akranlarıyla gezi, tiyatro, ev toplantısı, paylaşım (işte bu biziz!)

Bedensel: Hareket, drama ve el becerileri, mimik, dans, sessiz anlatım, pandomim

Müziksel: Müzik, ritim, ses, müzik aleti ve dans

Sözel: Okuma, yazma, ve konuşma, dinleme (fıkra, hikaye, masal anlatım)

Doğaya Dönük: Doğayı günlük hayatımıza nasıl katarım, doğa gezileri.

Biz, güzel bir tesadüf sonucu, bu seminerden hemen sonra Eymir'e ODTÜ Ağaç Dikme Şenliklerine gittik. Yollara dökülmüş yaprakları inceledik, göl kenarında oynadık. Bunu belli bir amaç için değil, eğlenmek için yaptık; ama, bir yandan da doğayla ilgili farkındalığının arttığını görmek güzeldi.

Şimdi, sıra diğerlerinde... size de iyi eğlenceler!

Koliler... Koliler... ve Yunus...

2011-10-26T13:20:00.000+03:00

Dün Çınar'ı okuldan almaya giderken, her gün önünden geçtiğim Yurt İçi Kargo ofisi gözüme çarptı. Ofisin tabelasına kadar koli yığılıydı önü... Koliler, siyah, sıkıca bantlanmış, üzerlerinde etiket kağıtlarıyla poşetler, kutular...

Hiç koli görünce ağlamamıştım daha önce, ağladım.

İnsanlığını unutmuş kimselerin tüm söylemlerine karşı birlik olmuşuz yine. Herkes elinden geldiğince kolilemiş umutları, kardeşliği, iyi dilekleri gönderiyor Van'a... Her türlü çürük yumurtaya karşı, bu ülkenin insanlarını çok seviyorum!

-----

Ve Yunus...

Ben Çınar doğmadan önce duygusal ya da duygularını belli edebilen- bir insan değildim. Çınar doğduktan sonra, gördüğüm reklamlara bile ağlamaya, üzülmeye, içlenmeye başladım. Ve bu yüzden, deprem haberlerine baakmıyorum, izleyemiyorum, gazetelerden okuyamıyorum. Twitter'dan takip ediyorum yalnızca (sosyal medyanın gücü).

Kendimi bildiğim halde, dayanamadım, dün gece gazete okuyayım, dedim. Demez olaydım... ilk sayfada, omzunda cansız bir bedenin eli olan Yunus, ışıl ışıl gözleriyle, gözlerinde açık seçik görünen umutla bana bakıverdi. Gazetenin baskıya hazırlandığı saatlerde, henüz kurtarılmıştı sıkıştığı yerden. Daha onun bu dünyadan göçtüğü haberi gelmemişti. Ve ben, okurken biliyordum Yunus'un, o ışıl ışıl kara gözlerin artık bize, bu dünyaya bakamadığını.

Dağıldım...

Yüzünü sevdim gazetenin üstünden, yanaklarını... ne tatlı çocukmuş... ve kimbilir hangi soysuz müteahhitin çaldığı paraların kurbanı olmuş...

Gittiğin yerde mutlu ol Yunus... bari, gittiğin yerde mutlu ol...

Bir Devrin Sonu...

2011-10-25T15:56:00.000+03:00

Bugün, emektar mama sandalyemizi (Fisher Price Rainforest taşınabilir mama sandalyesi) emekliye ayırdık...

Yazmıştım ya, Çınar bir süredir "büyüklerin masası, büyüklerin sandalyesi, büyük gibi yemek" kavramlarına kafayı taktı. Bu nedenle, zaten mama sandalyesi gibi kullanmıyorduk; daha çok, yükseltici gibi kullanıyorduk kendisini... ama, bu sabah "ben kendim sandalyemde oturmiycaaam, bu sandalyede oturcaam" dedi, ben de saygı gösterdim. Sonra da, artık vaktidir dedim, toparlayıp depomuza kaldırdım bizim emektarı...

Yalnız, Toy Story (Oyuncak Hikayesi) film serisi beni çok etkilemiş olmalı, kaldırırken öptüm adaptörü, teşekkür ettim! Gerçekten!

Nasıl etmeyeyim? 9 aylıktan beri kullanıyoruz; gittiğimiz hemen her yere götürdük. Bizimle kaç şehir gezdi. Herşeyden önemlisi, kıpır kıpır bir minik adamın yerine oturup kendini masadan dışlanmış hissetmeyerek yemeklerini güzelce yemesini sağladı! Çınar için şimdiye kadar kullandığımız en yararlı eşyaydı! Ve ondan ayrılışımız, Çınar'ın büyümesinin sembolü oldu bizim için :)

Evet, 36 aylıkken hala bu adaptörü kullanıyor olmamıza "yuh" diyebilirsiniz; ama, başka türlü yemek yemesi imkansızdı. Ne yapalım, geç olsun da güç olmasın :)

Çınar'ın bir kardeşi olunca görüşmek üzere sandalye, seni hep seveceğiz :)

Çınar Puzzle Yapıyormuş!

2011-10-25T15:17:00.000+03:00

Gülmeyin :)

Benim için bugünkü veli toplantısının en şaşırtıcı cümlesi buydu!

Evet, bugün 3. veli toplantımıza gittik -bire bir olanlardan. Güzel şeyler duyduk; zaten, beklenen 3 yaş krizleri dışında çok büyük sorunlar yaşamıyoruz Çınar'la -ki okulda, anlattıklarına göre, evde yaşadığımız kadarını bile yaşamıyorlarmış. O da, ben de -ya da biz de- büyüyoruz, anlaşmayı da öğreniyoruz yavaş yavaş... "Uyumlu" olduğunu da söylediler. Tüm arkadaşlarıyla iyi geçiniyormuş; karakterleri çok farklı olanlarla bile. "Onların tempolarına uyuyor" dediler. Bunu önemsiyorum... Belki de, kendim de öyle olduğum için ve insan ilişkilerini önemsediğim için, hoşuma da gidiyor.

Neyse, hal böyle olunca "okulda neler yapıyor, nelere ilgisi var, yemeklerini yiyor mu?" gibi kozmetik sorulara odaklandık daha çok. Ve işte bu şaşırtıcı şeyi duydum. Tabii, puzzle denen şey atla deve değil. Ama evde en basitinden olanı iki dakika uğraşıyormuş gibi yapıp fırlatıp atınca, okuldaki -bana göre- kompleks olanları yapıyor olduğunu duymak şaşırttı beni. Özge Teyze'sinin söylediği gibi: "işle evi birbirine karıştırmıyor çocuk!".

Aslında, konuşurken, bu tür "ayrımların" onun için önemli olduğunu ve bir çok farklı durumun gayet güzel farkında olduğunu da anladık. Mesela, evdeki İngilizce kitapları İngilizce okumamı istemediği için İngilizce anlamıyor olduğunu düşünmüştüm. Sonra, geçen "ağlak" haftamızda, Susan'la diyaloglarını görüp şaşırmıştım. Evet, gerçekten anlıyordu Susan'ın söylediklerini. Sorularına evet/hayır diye ya da kafa sallayarak yanıt veriyordu. Bugün Susan dedi ki "İngilizce biliyor; şarkılar olduğu zaman konuşabiliyor da. Bütün İngilizce şarkıları biliyor. Benim her dediğimi de anlıyor -bu arada, Susan çocuklarla hiç de tane tane konuşmuyor, bildiğiniz İngiliz aksanıyla ve son derece normal hızda bir İngilizceyle konuşuyor. Konuşmamasının nedeni, henüz bildiği kelimeleri sıraya sokamıyor olması. Mesela, ben de siz Türkçe konuşurken çok iyi anlıyorum; ama, konuşurken çok zorlanıyorum." Susan'ın bu söyledikleri, Özge'nin şu cümlesiyle aslında anlam kazandı: "Benim bir Türk olduğumun ve Türkçe konuşabildiğimin çok iyi farkında. O yüzden de, benimle İngilizce iletişim kurmuyor; kitapları da Türkçe okumamı istiyor. Ama Susan'la gayet güzel İngilizce anlaşıyor, kitapları ondan İngilizce dinlemeye de itiraz etmiyor. Aiace ile de mesela çok güzel anlaşıp konuşuyorlar..."

Yani, işte Çınar ve ayrımları:

Okulda oynanacak oyunlar vs. evde oynanacak oyunlar

Türklerle kurulacak iletişimin dili vs yabancılarla kurulacak iletişimin dili

Okulda nasıl davranırım ve evde nasıl davranırım?

Sosyal hayatı çözmüş, dedim içimden. Gereğini biliyor ve yapıyor!

Beni biraz şaşırtan, çokça da mutlu eden bir diğer konu da, müziğe ve dramaya olan ilgisi oldu. Hani, babası da ben de vaktiyle birer enstrüman çalmış olsak da, devam ettiremediğimiz için öyle müziğe yetenekli olduğumuzu söyleyemeyiz. Ama Çınar, şu yaşında bile müzik aletlerinin isimlerini unutmuyor, nasıl çalınacaklarını biliyor, şarkıların ritimlerine uygun hareketleri yapabiliyor, gidişattan müziğin yavaşlayıp hızlanacağını anlayabiliyor-muş. Özge ve Susan mutlulukla bahsettiler bu gelişmelerden. Ben de mutlu oldum... hırslı görünmek istemiyorum; ama, gerçekten bu ilgisinin devam etmesi için teşvik etmek de istiyorum. Bunaltmadan bunu nasıl yapabilirim, o konuda biraz karışığım yalnızca.

Hırs deyince, yine ufak bir not... Susan, Çınar'ın "hırslı" bir yapısı olduğundan, "birinci olmayı" önemsediğinden bahsetti. Kötü bir şey olarak anlatmadı, tam olarak "competitive" dedi aslında. Yani, rekabetçi! Babasını düşünürsek, şaşırtıcı bir durum değil :) Neyse, artık baba-oğul squash oynarken birbirlerini yerler, ben de rahat ederim :D

Bu yazı aslında, geleceğe not gibi oldu...

O zaman, bir not daha. Hilal Hanım'ın söylediği güzel bir şey. Çınar'ın merakını, heyecanını, hayata karşı ilgisini hiç kaybetmemesini umduğunu söyledi. Büyüdükçe çoğumuzden silinip giden şeyler yani... Çınar o kadar coşkulu bir minik adam ki, ben de hiç kaybetmemesini umuyorum.

Kaybetmemesi için de elimden geleni yapacağım.

Van'a Yardım İçin...

2011-10-24T14:18:00.000+03:00

Öncelikle oğluma not...

Dün Van'da büyük bir deprem oldu minik adamım, çoğumuz çok üzüldük... "Anne, çoğumuz ne demek? Herkes çok üzüldü diyecektin herhalde!" diyeceğini biliyorum bunu okuyunca; çünkü, seni öyle yetiştirmeye çalışıyorum. Ama, evet ne yazık ki, çoğumuz çok üzüldük. Bir takım kendini bilmez, insanlığını unutmuş kimseler, son günlerde tırmanan terör olaylarıyla ilişkilendirdiler depremi. Aklın, kalbin almadı, değil mi oğlum? Benim de almadı. Bu kadar mı insanlıklarını unuttular; yoksa, hiç insan olmadılar mı, bilemiyorum... Bu işi bu noktaya getirenlerin de en kısa sürede layıklarını bulmalarını temenni ediyorum...

Ve şimdi, asıl meramıma geleyim:

Depremzedelere yardım için Ankara'da kurulan merkezler:

Kargo ile yardım göndermek isteyenler için adres: Van Merkez Belediye Garajı Kriz Masası.

(Yurt İçi Kargo, Aras Kargo ve PTT Kargo yardımları ücretsiz gönderiyor.)

- Ankara İL Afet ve Acil Yardım Müd. 0 312 252 59 79 – 0 312 252 59 80

- Afet ve Acil Durum Yonetim Baskanligi Tel: 0-312-287-36-48

- Ankara barosu acil ihtiyac malzemesi topluyor baronun Ankara adliyesi 5. Katta bulunan kalemine yardım malzemeleri birakilabilir (Tel: 416 72 00)

UNIVERSITELER

- Ankara Siyasal BF irtibat: 05385492601

- DTCF irtibat no:05464477373

- Gazi Üniversitesi irtibat no :05343247562 ya da BİLGEHAN YARIMBATMAN 0507 712 57 77

- ODTÜ irtibat için: 05532238667

- AÜ Ziraat Fakültesi: 05464668213

Diğer iller için ayrıntılı bilgi şu adreste: http://yalnizdegilsinvan.wordpress.com/

Lütfen elimizi uzatalım... Sevgiler...

Büyüklerin Masası

2011-10-18T11:15:00.000+03:00

Evet, çok şükür, tamamen iyileşti Çınar!

Geçen hafta boyunca süren sabahları "okula ditmiycem beeeeen, böhhüüüüüüüü" trajedisini de atlattık (bugün bana "anne hadi sen işe dit aatık" diyerek ayarı verdi). Gerçekten trajediydi... kucağıma başını yaslayıp iç çeke çeke ağlamalar, ayrılamamalar, geceden başlayan "yarın okula dötüüme beni anneeee"ler... Neyse, bu seferkini atlattık diye umuyorum!

Ve tüm bunlardan sonra, doğumgünüyle ilgili tek satır yazamadım; yazmak içimden gelmedi aslında. Can sıkkın olunca. Doğumgününe geleceğim de, son zamanlarda beni eğlendiren, umutlandıran, mutlandıran bir şey var Çınar'da...

Çınar'da bir "büyüme" hali var. Dün masa kurarken yardım etmek istedi. Ben hiçbir şey demeden (Miss Özge'nin defterine 'artık servisimizi kendimiz alabiliyoruz; siz de evde yardım isteyebilirsiniz' diye yazmasıyla denk düşmesi tesadüf müdür, bilemedim). Azimle masaya taşıyabileceği herşeyi taşıdı, koyacağı yerleri sordu, yerleştirdi.

Sonra Mira'yla "büyüklerin masasına" oturdular, "büyükler"" gibi sandalyede yemek yediler -"büyükler" terminolojisi minik adamın şahsına ait. Ben yemeğine pek müdahale etmedim (etmedim di mi, Banu?), yedi gerçekten güzel güzel -gerçi, makarna-hamburger olunca yememesi tuhaf olabilirdi; ama, bir tabak daha makarna istemesi, hatta üstüne kendi isteğiyle ton balığı ve mısır eklemesi ilginçti gerçekten...

Bu ara, mama sandalyesi adaptöründe pek oturmak istemiyor, "büyükler" gibi oturacakmış. Tabii ki engel olmuyorum; ama, kendisi "kıpırdak bir minik adam" olduğu için "tabii ki büyük sandalyede oturabilirsin; ama, yemeğini de bizim gibi kıpırdanmadan, sakin sakin yiyeceksin ve doymadan masadan kalkmak istemeyeceksin, anlaştık mı?" diye şart koşuyorum. Kabul ediyor ve yapıyor. Nasıl bir gururla yiyor hem de yemeği, inanılmaz! Ben de mutlu oluyorum haliyle, o adaptörü yemek yememiz gereken her yere taşımak son derece yorucu bir iş herşeyden önce.

Ve yine bana "herşeyin bende bir zamanı var" diyor galiba Çınar. Herşeyi yapacağım; ama, kendi zaman çizelgeme, kendi hızıma göre. Ben de uzun zamandır acele etmiyorum hiçbir şey için zaten. Gözlüyorum ve "başarması için fırsat vermeye" çalışıyorum. Hala öyle ermiş, huzurlu bir anne değilim belki; ama, yavaş yavaş "olmaya" başlıyorum :)

Seminer Duyurusu: Çoklu Zeka Teorisi

2011-10-13T13:06:00.000+03:00

Bu benim ucundan kıyısından bildiğim; ama, hep daha fazla öğrenmek istediğim bir konuydu. Seminer haberini alınca çok sevindim. Bilgiler aşağıda, aklınızda bulunsun!

NURAN KANSU İLE

“Çocuğumun Zeka Alanlarını Nasıl Geliştiririm?”

22 Ekim Cumartesi

Zekanın tek tip olduğunu, doğuşla sabit bir düzeyde gelip hep aynı düzeyde kaldığını savunan eski inançlar, Çoklu Zeka Teorisi ile yıkıldı. Çoklu Zeka Teorisine göre, sekiz tip zeka doğuştan her çocukta değişik düzeylerde bulunuyor ve küçük yaşlardan başlayarak yaşam boyu bütün zeka tipleri geliştirilebiliyor. Bu zeka tipleri, dilsel zeka, görsel zeka, matematik zekası, bedensel zeka, müzik zekası, sosyal zeka, içsel zeka ve doğa zekası olarak adlandırılmaktadır.

TARİH: 22 Ekim Cumartesi, saat: 10:00-13:00

YER: Binbirçiçek Çocuklar Evi, Reşitgalip Caddesi Fıskiye Sokak No:16 G.O.P. Çankaya/ANKARA

SUNAN: NURAN KANSU

ÜCRET: 30TL, çiftlere özel indirim: 50TL

KAYIT SON GÜN: 18 Ekim Salı

REZERVASYON: nihalpt@gmail.com , 0 533 211 60 82, Nihal POYRAZ TEMÜRCÜ

NOT: Kontenjan 25 kişi ile sınırlıdır.

--------------------------------------------------

Nuran Kansu

Üniversite eğitimini Gazi Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Almanca Bölümünde tamamladıktan sonra 1988 senesinde Toronto-Kanada’ya gitti.

1990-2003 senelerinde Peel District School Board of Education’a bağlı okullarda değişik kademelerde öğretmenlik yaptı.

York ve Toronto Üniversitelerinde, ESL (English as a Second Language), Special Education (Özel Eğitim), Guidance and Counselling (Rehberlik ve Danışmanlık) dersleri aldı. Adler Psikolojisini temel alan, Ailelere Liderlik Programını tamamladıktan sonra Türk ailelerine Ana-Baba seminerleri verdi. Seminerlerine 2003 yılında Türkiye’ye dönüş yaptıktan sonra da devam etti. 2003-2007 yılları arasında çeşitli anaokullarının idari işlerinde uzman eğitimci olarak çalıştı.

Duygusal Zeka, Çoklu Zeka ve Doğa Eğitimi ile ilgili değişik dergilerde yayınlanan makalelerine www.oncecocuklar.com ve www.dzcocukkulubu.org sitelerinden ulaşmak mümkündür.

Gri

2011-10-10T11:47:00.000+03:00

5 tam gün sürdü Çın'ın ateşi...

Çok önemli değil; ama, 3 gün 38'in altına hiç düşmeyince, sonraki iki gün de ancak ilaçla kontrol edilebilince epey hırpalandı oğlum. Öyle ki, ateşinin düştüğü günlerde bile, normalde sabahın 6:30'unda dikilen çocuk, saat 9'a, 9:30'a kadar uyudu. Gücünü ancak toparladı.

Sağolsunlar, babaannesi ve dedesi gelip baktılar Çın'a bir hafta. Onlardan önce de, doğumgünü için Ankara'ya gelen Ruhan Teyze'miz yanındaydı Çın'ın. Bebekliğinde olduğu gibi, yine hızır gibi yetişti imdadımıza. Anneanne her öğlen işten çıkıp geldi kontrole. Kalabalık aile olmak güzel şey. Büyükanne&büyükbabalarla aynı şehirde olmak daha da güzel şey. Hepsinin ömrü uzun olsun, başımızdan eksik olmasınlar... Yoksa ya kreşe gidecekti ateşi düşer düşmez, ya ben başımı eğe eğe izin isteyecektim işten.

Çalışan anne olmak zor. Çocuğu her gün bir yere bırakıp işe gelmek değil aslında sorun. Ben çalışmıyor olsam da kreşe verirdim Çınar'ı, bence çocukların kalabalığa ihtiyacı var çünkü. Eskiden, büyükanneler ve büyükbabalarla, diğer akrabalarla aynı evde yaşanırken; ya da, bizim çocukluğumuzda olduğu gibi, sokağa sabah çıkılıp eve akşam girilirken belki de kreşlere gerek yokmuş. Ama, böyle aileler ya da sokaklar kaldı mı şehirlerde? Bu yüzden çocukların kreşe ihtiyacı var.

Herneyse... Çalışıyor olmak değil sorun. Hem çalışıp hem de sırf çocuğun var diye "evli kadın çalışandan çok da verim alamıyoruz, hele çocuğu varsa" baskısı. Bunu bir kere duymuş olmak yetiyor tedirgin olmak ve öyle kalmak için. Gün içinde iş için elinizden geleni yapıyor olmanız önemli değil; çocuk hasta olduğunda işe 2 saat geç gelmeniz göze batar. Ya da, hasta çocuğunuza bakmak için aldığınız izinler. Ya da çocuğunuzun hasta olmasına da gerek yoktur, veli toplantısı vardır mesela okulda. Veya o gün yavrunuz "gününde" değildir, sizinle evde 10 dakika daha fazla zaman geçirmek istemiştir ve işe yarım saat geç kalmışsınızdı.

Şimdi haksızlık etmeyeyim, benim müdürüm, daha bir gün bile bana konuda zorluk çıkarmış değil. Ama ben bu yukarıda yazdığım şeyi duydum bir kere. Dolayısıyla da, içim bir türlü rahat etmiyor. Ne çocuğumun yanında rahat edebiliyorum; ne de işe geldiğimde vicddan azabından kurtulabiliyorum. Bugün daha da fazla hissediyorum bu iç sıkıntısını... belki havanın griliğinden, belki de Çınar'ın 10 gün sonra okula giderken içli içli ağlamış olmasından.

Bilmiyorum, ama gri geliyor herşey bugün bana.

Kusma ve İshal Diyeti

2011-10-03T14:35:00.000+03:00

Başlık her ne kadar iç kaldırıcı olsa da, arandığında kolay bulunsun diye böyle dümdüz yazmayı tercih ettim...

Bizim minik adam, doğumgününün gecesinde ateşlendi ve hala düzelebilmiş değil. 1 kez serum, 3 kez de serum+damardan "antibıdı" almasına rağmen ateşini ancak ilaçla kontrol altında tutabiliyoruz. Pazardan beri nispeten daha iyi olsa da, hala 39 dereceyi görebiliyor olmak can sıkıcı.

Ateş dolayısıyla pek bir şey yemek istemiyor. Israr da etmiyoruz (ben gerçekten bu konuda Nirvana'ya ulaştım sanırım...). Ama cuma gecesi kendi gelip deli gibi "acıktıım, ne yemek yiyebilirim?" diye peşimde dolaşıp ardından da yediği herşeyi -gece boyunca- kusunca, cumartesi hastaneye attık kendimizi.

Serumdan sonra doktor elimize bir liste tutuşturdu. Ben bilmiyordum; ama, ishalde olduğu gibi, kusma durumlarında da yenmesi ve yenmemesi gereken şeyler varmış. Yenmemesi gerekenler, kusmayı tetikliyormuş. Buyrun liste aşağıda. Gerçekten, bunlara 2 gün dikkat ettik, kusması kesildi yavrumun... Bundan önceki hastalıklarında, kötü olan midesini resmen biz daha kötü ediyormuşuz meğer!

YENECEKLER:

Yağsız yoğurt

Haşlanmış yumurta

Haşlanmış patates

Pirinç lapası

Muz

Çay

Ayran

Yağsız yayla çorba

Ekmek (tercihen kızarmış)

Haşlanmış veya ızgara tavuk

Makarna (yağsız, salçasız)

YASAKLAR:

Şekerli gıdalar, tatlılar, reçeller, bal, pekmez

Çikolata, nutella, vb.

Bisküvi, kek, kurabiye, kraker, poğaça, simit

Yağ içeren herhangi bir gıda

Süt

Dondurma

Sebzeler (domates, salatalık, biber, fasule, mercimek, vb.)

Meyveler (muz hariç hepsi yasak)

Meyve suları

Çorbalar (yayla çorba hariç)

Yarın Büyük Gün :)

2011-09-27T10:44:00.000+03:00

Yarın büyük gün; minik adamın 3. yaş günü!

Hani ilk özeldir, büyük bir heyecanla beklenir kutlanır ya... anne&baba ve kalan aile üyeleri tarafından! 3. yaş günü de çocuğun kendisi tarafından heyecanla beklenen, planlar yaptığı, "gün saydığı" ilk yaş günüymüş meğer...

Aylardır, gerçekten aylardır, Çınar doğumgününü bekliyor. Tabii, beklemesinin özel nedenleri var: kocaman bir itfaiye gibi, kepçe taşıyıcı TIR gibi, polis kamyonu gibi, çekici gibi :)

Gün sayıyor: uyuyup uyanınca pazaltesi olcak, uyuyup uyanınca salı olcak, uyuyup uyanınca Çinay'ın doomdünü olcaak!

Pastasını seçiyor: Abii, acaba pastamın üstünde bunlar (Disney-Cars-Red ve Disney-Cars-Sheriff) olabilii mi? Çikolatalı çilekli pasta istiyolum!

Okuldaki ve parti evindeki kutlamalar için heyecanlanıyor: Miss Öööde bana kılavatlı bir taç yaptı!

Gerçekten büyüyor! Daha önce, 3 yaştan "büyük" beklentilerim vardı; bir süre önce bir şeyler beklemekten vazgeçtim. Ama gelen 3 yaşımız, beni her gün şaşırtmaya, gülümsetmeye, bazen de -zorlu geçen, çok zorlu geçen günlerde- beynimi uyuşturmaya devam ediyor. Hayatta zaten herşeyin bir dengesi olmalı, değil mi?

3 yaşına yaklaşmış oğlumla film izleyebilmeyi, sohbet edebilmeyi, birlikte şarkı söyleyebilmeyi, uydurduğu abuk subuk şeylere kahkahalarla gülebilmeyi, azabilmeyi, dans edebilmeyi, yalnız seyahat edebilmeyi, pastanede dondurma yiyebilmeyi, kucak kucağa kitap okuyabilmeyi seviyorum! Bunları yapabildiğimize inanamayarak yapıyorum çoğu zaman...

Geçirdiği evrimin, gelişimin hızı inanılmaz. 3 sene geriye gitmeye bile gerek yok; geçen sene bu zamanlar, iki kelimeyi bir araya getirip cümle kuramazken, bu sene sohbet edebilmek ve "acaba ne zaman susacak?" diye düşünmek... Dünyada yalnızca kendinin olduğunu sanan bir yaratıktan, pek çok şeyi "birlikte" yapabilen, yapmak isteyen, gördüğü her çocuğun arkasından koşturup sohbet etmeye çalışan bir çocuğa dönüştüğünü görmek.

Çocuk olmaya başladığını izlemek... hem şaşırtıyor, hem duygulandırıyor insanı!

Ve şükrediyorum, her gece. Teşekkür ediyorum oğlum için, yanımda olduğu için, sağlıklı olduğu için, büyüdüğünü keyifle izleyebildiğim için, tadına vararak büyütebildiğim için...

Eylül 2008

Eylül 2011

Kozmik Eğitim

2011-09-20T17:36:00.000+03:00

Geçen cumartesi İlköğretimde Montessori seminerine gittim. Anlatılanlar, bize "bunun üzerine gece gidip kafaları çekelim, başka türlü sindiremeyiz bunu" dedirtecek ya da Hilal Hanım'a "en iyisi siz bizim çocuklar ilkokul çağına geldiğinde haftasonu Montessori kursu açın" diye saçmalatacak kadar güzel ve bizim ülkemize hayal niteliğindeydi...

Yine de, bu tür şeylerin konuşulması, "nasıl yapabiliriz" diye beyin fırtınası yapılabiliyor olması bile ümit verici. Bir gün gelecek, çocuğumuzun yararlanmasını istediğimiz eğitim modelini seçebileceğiz diye de düşünüyorum. Çınar'a yetişir mi, bilemiyorum ama, bu çabaların içinde olmaya devam etmeyi umuyorum.

Seminer, ağırlıklı olarak 6-12 yaş dönemi için Montessori yönteminin ne olduğu ve pratikte nasıl uygulandığı ile ilgiliydi. Tabii, temel olarak Montessori felsefesinden, Maria Montessori'nin hayatından da bahsetti Melek Hanım. Ben mesela, Maria Montessori'nin İtalya'nın ilk kadın tıp doktoru olduğunu, ilk kez zihinsel engelli çocuklarla çalıştığını ve İtalya'da o sene yapılan sınavlarda bu çocukların, zihinsel engelli olmayan çocuklardan daha yüksek not aldıklarını bilmiyordum. Öğrenmek güzel şey...

Ve şaşırdığım bir diğer nokta da, Montessori'nin insanın gelişim sürecini 24 yıla yaymasıydı. Yani, 24 yaşına kadar çocuk sayılıyorsunuz, öğrenebilirsiniz: 0-6 yaş (emici beyin -absorbent mind), 6-12 yaş (kozmik eğitim dönemi), 12-18 yaş ve 18-24 yaş.

Önce 0-6 yaşın öneminden bahsetti Melek Hanım. Bu evre, "emici beyin -absorbent mind" olarak tanımlanıyor. Çünkü bu yaş döneminde bebek/çocuk bilgileri yargılamadan, filtrelemeden alıyor beynine. Ne duyarsa, ne görürse... Bu yüzden mesela bu yaştaki dil eğitimi önemli (yabancı dilden bahsetmiyorum yalnızca; ana dil eğitimi için de geçerli bu tabii ki). Dolayısıyla, bu dönemde ne kadar iyi bir eğitim alırsa (ne kadar iyi şeyler görürse ve yaşarsa da diyebiliriz), çocuğun sonraki yaşamı için o kadar iyi bir arka plan yaratılmış oluyor. Bu evrede çocuklar gözlemci, gerçek şeylerle uğraşmayı, anne-baba ya da çevrelerinde kim varsa taklit etmeyi seviyorlar. Dolayısıyla, onlara sunulan "malzemeler" çok önemli.

Mesela, 3-6 yaş Montessori eğitiminde meşhur bir "pembe kule" vardır. Ben şimdiye kadar arkasındaki felsefe nedir, tam çözememiştim. Halbuki, bu kulenin yapı taşlarını oluşturan küçük küpler, çocuğun 9 cm2'lik bir alanla 10 cm2'lik bir alanı "parmaklarıyla, dokunarak" ayırd etmesini ve duyularıyla "matematik" öğrenmeye başlamasını sağlıyormuş. Benzer şekilde "binom küpleri" var mesela... O emici dönemde "hissedilerek öğrenilen" bu matematiğin, çocuğun sonraki yaşamını nasıl kolaylaştıracağını düşünsenize...

(Nurturia'daki "yüksek ücret isteyen kreşlere çocuk niye gönderilir ki" sorusunun bir kısım yanıtı benim için bu iki paragrafta bu arada...)

6-12 yaş dönemi ise, artık hayal kuran, soyut zekanın işlemeye başladığı, çocuğun muhakeme yapmaya başladığı dönem olarak tanımlanıyor. Ve burada, Montessori "kozmik eğitim" kavramını atıyor ortaya: Evrendeki herşey birbiriyle ilişkili, heşeyin bir kuralı var ve herşey buna uygun hareket eder. Ve bütün eğitim felsefesini bunun üzerine kuruyor. Biyolojiyi, tarihi, coğrafyayı, jeolojiyi, matematiği, geometriyi, fiziği, kimyayı ve hatta dili ve etimolojiyi bu fikir üzerine geliştirilen öykülerle, bütünden başlayıp parçaya giderek ve sonra yine bütüne dönerek öğretiyor. En önemlisi de, öğretilen şeyler "çocuğun kendi ritmine uygun" olarak veriliyor. Yani, mevcut eğitim sistemlerindeki gibi "yaşlara göre sınıflar" yok. Karma eğitim sistemi var. 6-12 yaş bir arada aynı sınıfta bulunuyor; bir konu bir gruba anlatılırken başka gruptan bir çocuk da dinlemek isterse, itiraz edilmiyor. Yani, kontrol çocuğa bırakılıyor; neyi ne zaman öğrenmek isterse, o zaman öğreniyor. Ve böylece çocuk yeteneklerinin, kendinin daha farkında oluyor. Yardım istemeyi de öğreniyor.

Bir yerde yanlış yaptı diyelim, o yanlış hemen düzeltilmiyor. Bir gün sonra mesela, öğretmen yanlış yapılan konuyu -yanlış yapılan kısma vurgu yaparak- yeniden anlatıyor. Böylece, çocuğun daha bilinçli olması sağlanıyor.

Ben şahsen, karma eğitim sistemini çok seviyorum ve çok doğru buluyorum; tıpkı aynı evin içinde yaşayan kardeşler gibi! Sosyal getirisinin çok fazla olduğunu düşünüyordum ki, Melek Hanım beni doğruladı. Ama yalnızca sosyal değil, akademik getirileri de varmış. Hindistan'da öğrenim gördüğü Montessori okulundaki deneyimlerinden anlattığı kadarıyla, karma sistemde:

- Çocukların yardımlaşma, örnek alma, birbirleriyle iletişim halinde olma becerileri artar.

- Büyük çocukların liderlik vasfı gelişir, daha çok insiyatif alabilirler.

- Yine büyük çocuk, kendinden küçüğe bir şeyler anlatarak (öğreterek) öğrenebilir (ki, öğrenmenin en iyi yolu öğretmektir).

- Küçükler ise kendilerinden büyükleri izleyerek rol modeller seçerler, örnek alırlar.

Peki, nasıl işliyor bu sistem? Bir sınıfta, neler oluyor?

Sınıfta bir öğretmen ve bir asistanı var. 6-12 yaş arası, her yaştan eşit sayıda çocuk olacak şekilde çocukların hepsi aynı sınıfta bulunuyor. Ortam, Montessori ana okullarında gördüğümüz sınıflar gibi; biraz daha yüksek raflar ve daha farklı materyaller var. Öğretmen, her çocukla ilgili her gün not tutuyor; çocuk da her gün kendisiyle ilgili notlar tutuyor. Bunları 2 haftada bir yaptıkları, konferans adı verilen görüşmelerde tartışıyorlar ve eğitim planlarını şekillendiriyorlar. Dolayısıyla, not-ödev-sınav gibi kaygıları yok. Derecelendirme yok. Yargılama yok... Kendi başarılarından duydukları tatmin var! Ne mutlu bir eğitim biçimi değil mi?

5 ana öykü var Montessori eğitiminde. İlk haftalarda, yaklaşık birer hafta arayla, bütün sınıfa bu öyküler anlatılıyor derslerde (ders değil de, sunum diyorlar aslında). Daha sonra bu öykülerin içinden konular seçilerek detaya iniliyor ve yeniden öykünün ana fikrine bağlanarak bitiriliyor sunumlar. Öyküler yalnızca sözel anlatılmıyor, görsellerle, deneylerle, materyallerle destekleniyor. Aynı zamanda, bu öykülerin en büyük özelliği, mükemmel bir anlatım ve dilbilgisi kullanılıyor olması. Montessori eğitiminde dil çok önemli, çünkü, dili ne kadar iyi kullanılırsa, o kadar iyi düşünülebileceğini savunuluyor (sonuna kadar da katılıyorum).

İlk gün, Maria Montessori'den tam metin olarak kalan tek öykü olan "Gods With No Hands -Elleri Olmayan Tanrı" ile başlıyor (Tanrı sözcüğü kültürlere göre değişiyormuş; mesela, ateist topluluklarda "doğa kanunları" olarak çevrilirmiş... İngilizce tam metnine buradan ulaşabilirsiniz, Türkçe'si henüz yok). 45 dakikalık bu sunum, bir çocuğun evrenin yaradılışı, dünyanın oluşumu ile ilgili bütün sorularını yanıtlıyor. Aynı zamanda jeoloji, fizik ve kimya konularını içeriyor (daha sonra bu konular parça parça ve daha ayrıntılı olarak yeniden ele alınıyor).

İkinci öykü, Dünyada Yaşam Nasıl Başladı? sorusunu yanıtlıyor. Bu öyküde evrim teorisi ve tek hücrelilerle başlayıp dinazorlara ve ilk insana kadar olan süreç upuzun bir çizelge üzerinden anlatılıyor. Ağırlıklı olarak biyoloji bilimiyle ilgili konulara bu şekilde giriş yapılmış oluyor. Yine, çizelgenin her bir bölümü daha sonra ayrıntılı olarak inceleniyor.

Üçüncü öykü, İnsanın Hikayesi'ni anlatıyor. Yine bir çizelge üzerinden, ilk insandan günümüze nasıl yaşandığı, insanın ortam koşullarına kendini nasıl uydurduğu, hangi evrelerden geçtiği anlatılıyor. Böylece, yine biyoloji bilimiyle birlikte coğrafya ve tarihe de giriş yapılmış oluyor.

İkinci ve üçüncü öyküler için çizlegeler...

Dördüncü öykü, Sayıların Öyküsü. Çocuklar, hangi toplum hangi sayıları kullanmış; hangi toplumlar hangi sayıları ya da sayma sistemini "keşfetmiş", öğrenmiş oluyorlar. Montessori'nin ilginç bir tarih anlayışı var. Tarihten kastı, savaşlar ve kim hangi toprağa/topluma hükmetmiş, değil. Çocuklara tarih içinde, hangi toplumlar ne işe yaramış, hangi hizmetlerde bulunmuş gibi bilgiler ve dolayısıyla, bu hizmetlere minnet duymaları öğretiliyor tarih eğitimiyle. Matematik de bu bağlamda öğretiliyor. Aynı zamanda, bildiğimiz gibi kağıt üzerinde değil, binom küpleri gibi materyallerle dokunarak, hissederek, "görerek" matematik ve geometri öğreniyorlar. Tüm duyularıyla algılayabildikleri için de, bize hala karmaşık gelen bir çok problemi, bu çocuklar kendileri yazıp çözebiliyolar.

Beşinci ve son öykü de Alfabenin Öyküsü. Daha önce de yazdığım gibi, dil çok önemli. Bu öyküyle de, harflerin nasıl ortaya çıktığı anlatılıyor. Kelimlerle ilgili etimolojik bilgiler veriliyor, dilbilgisi anlatılıyor.

-----------

Kulağa hoş geliyor, değil mi? Açıkçası, ben çok etkilendim ve "keşke" dedim, "keşke, herşey çok hızlı ilerlese ve Çınar ilkokula başladığında bu tür bir eğitimi alma şansına sahip olsa". Bakalım, girişimler ne sonuç getirecek göreceğiz. Sonuçta, dünyanın pek çok ülkesinde uygulanan bir eğitim sistemi, neden Türkiye'de uygulanmasın ki? Uygulanabilr, değil mi? Hayaller de bir gün gerçek olabilir, değil mi?...

Nurturia Sobesi

2011-09-16T10:49:00.000+03:00

NURTURIA'DA:

...sevdiğim annelerden ve bebeklerinden/çocuklarından haber almayı; onlar sayesinde yepyeni şeyler öğrenmeyi ve yine onlar sayesinde daha sakin, huzurlu ve mutlu bir anne olma halini ÇOK SEVİYORUM.

...kendi doğrusunu tek doğru sanan, bunda ısrarcı olan, incitici yorumlar yapan kişilerle karşılaşmayı HİÇ SEVMİYORUM.

...OLMASAYDI, muhtemelen herşeye çok takmış, ufak ayrıntılar yüzünden hayatı kendisine ve çocuğuna zehir eden, takıntılı bir anne olurdum.

...bir sürü kızkardeşim, bir sürü yeğenim, çocuğumun anılarını tuttuğum bir defterim VAR.

...ilk zamanlardaki kadar şenlikli bir ortam YOK (ama her annenin işine yarayacak bir sürü bilgi hala VAR).

...KEŞKE "keşke olmasaydı" dediğim şeyler yaşanmasaydı... ama hayat :)

Özetle: Seviyorum, çok yararlanıyorum ve herkese de şiddetle öneriyorum!

Ve de, aslında bunu yapmayı pek sevmiyorum ama Damla kızmasın... Bir Ege Masalı'nı, Canıms'ı, ve Toprak Büyürken'i de konuya davet ediyorum :)

Haftanın Yemekleri

2011-09-15T17:09:00.000+03:00

Yemek yapmaya karar verdikten hemen sonra araya tatil girince bu kararımı uygulayamamıştım :)

Şimdi kendime motivasyon, bir kısmınıza da fikir olabilir diye bloga yeni bir sekme yaptım: Haftanın Mönüsü. Her haftanın başında (ya da dayanamazsam böyle 4 gün öncesinden de olabilir) o hafta yapacağım yemekleri yayınlayacağım. Aslında bu sayfaya da post gönderilebiliyor olduğunu düşünmüştüm; ama, öyle değilmiş...

Yemeklerle ilgili sorularınız (tarifleri vb.) ya da önerileriniz olursa, bana mail atabilirsiniz.

Afiyet olsun!

Çocukça Yaşam Gönüllüleri (ÇOYAG)

2011-09-14T10:44:00.000+03:00

Kanserli çocuklara yardım adına yeni bir gönüllü topluluk oluşturuldu yakın zamanda: Çocukça Yaşam Gönüllüleri -ÇOYAG. Geçen sene pembe bir melek olan nöroblastom hastası Nehir'in annesi öncülük etti; şimdi de Nehir'in anısına ve kanserli çocuklar yararına (Kanserli Çocuklara Umut Vakfı -KAÇUV ile) bir koşu düzenliyorlar.

Ayrıntılı bilgiyi ÇOYAG'ın web sayfasından edinebilirsiniz.

Keşke İstanbul'da olsaydım... koşullar ne olursa olsun orada olurdum!

DUYURU: İlköğretim Döneminde Montessori Eğitimi Semineri

2011-09-13T17:36:00.001+03:00

İçime dert oluyordu bir süredir; hani şimdi gerçekten çok güzel şeylerle beyninin dolduğu bir yerde Çınar, ama, ilkokula başlayınca neler olacak, bu eğitim sistemi, öğrendiklerinin ne kadarını tutmasına izin verecek diye...

Galiba tünelin sonunda ışık var, seminere davetlisiniz!

İlköğretim Döneminde Montessori Eğitimi Semineri
Konuşmacı: Melek Çilingir
Yer: Binbir Çiçek Çocuklar Evi
Tarih: 17 Eylül 2011 Cumartesi
Saat: 14:30
Ücret: 20 TL (anne-baba birlikte gelinmesi durumunda tek kişi ücreti alınacaktır.)

Güncel: Lütfen Hilal Mutlusoy Öktem'e rezervasyon yaptırınız...

Ayrıntılı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz!

Sevgiler!

Tatil Diyalogları

2011-09-13T14:53:00.000+03:00

Aristo'nun en sıkı takipçisinden notlar...

Ç: Havuza çay dökülürse nooluu? Havuz yanar!!

Ç: Kolluklarımı takıncaa büyüt havuz da artık küçüt havuz olcak! Amaa, küçüt havuz, küçüt havuz kalmaya devam decek!

Anneanne: (Çın'ı hafiften ısırır) Hmm, bu çocuk tuzluymuş!
Ç: Eveet, çüntüü denize dirdim!

Havuza başını tamamen daldırdıktan sonra anneannesinin de yapmasını istedi. Anneanne "ben yapamam" deyince "bi'denee" diye ısrar etti!

---------

Bunlar da, tatilden sonra felsefeye devam serisinden...

Hilal Hanım, potaya basket atmak isteyen Çınar'ı kucağında kaldırır "hadi bas şimdi potaya" der. Çınar ayağıyla potaya "basar"!

Ç: Bu hambuugel çok büyüt di mi anne? Yemeklerini düzel yemiş büyümüş di mi? Basket potasına basabilir di mi anne? Çinay da bu hambuugeli yiyincee büyüyceek, basket potasına basacak di mi?

---------

Tatil Gibisi Var Mı?

2011-09-13T14:45:00.001+03:00

Yok!

Hele ki bal kuzenle birlikte geçirilmişse... gündüz havuzda ve denizde yüzülmüş, kumda oynanmış, akşam gün batımında el ele yürünüp sohbet edilmiş, çocuk parkında oynanmış ve gece de önce mini diskoda kurtlar dökülüp ardından orada tanışılan arkadaşlarla havuz başında deli danalar gibi koşturulmuşsa...

Her sabah kargalarla birlikte anneanne de uyandırılıp ördekler beslenmeye gidilmiş, anneanneyle başbaşa, alabildiğine şımarık ve mutlu zaman geçirilmişse...

Denizden, havuzdan önce korkulup, sonra Pınar Teyze sayesinde suya alışılıp Çınar balığı olunmuşsa... Akdeniz'in tadı doyasıya çıkarılmışsa... aylardır özlenen, sayıklanan bir "minik dev adam" ve bir "sarı fırtına"yla buluşulmuşsa... ve hatta bu buluşmaya iki kuğu gibi kız çocuk da eklenmişse...

Ve annesi, üç yaşına yaklaşan bu minik adamın artık arkadaşlık edebildiğine, sosyalleşebildiğine, kendi isteklerini gayet net ifade edebilip ama aynı zamanda uzlaşabildiğine, havuz başında havuza düşmeden koşturabildiğine, kendi çapında felsefe yapabildiğine (bkz. tatil diyalogları), artık -garip de olsa- tercihleri olabildiğine ve "büyümeyi" kafasına takabildiğine hem şaşırıp hem duygulanıp hem gülüp hem mutlu olmuşsa...

Tatil gibisi yoktur!

Arkadaşlar İyidir!

2011-08-25T12:51:00.000+03:00

15 aylık bir adet, 0-6 ay arası 2 adet ve yaşları 3 ila 4,5 arası değişen 6 adet yavru bir araya gelirse ne olur?

Pekiii, bu tablo insanı ne zaman gülümsetir?

Bu yavruların hepsi yemeklerini güzel güzel yemişlerse...

Bütün yavrular, kavga-gürültü-ağlama olmadan, hiçbir arıza çıkarmadan birlikte keyifle oynamış, yeri geldiğinde annelerin birinin okuduğu kitabı dinlemiş ve yeri geldiğinde de özgürce azmışlarsa...

Anneler masada yemeklerini rahatça yemiş, keyifli bir sohbet eşliğinde çaylarını içmiş ve sonrasında da koltuklara yayılarak sohbete devam etmişlerse...

Herkes gittikten sonra kalan bu ev görüntüsü yalnızca teferruattır :) İnsanı yalnızca gülümsetir!

Sizi seviyoruz, yine gelin!

Fotoroman: Arkadaşlık, Kankalık, Aşk... Hepsi Burada!

2011-08-17T17:04:00.000+03:00

Mekan: Ahlatlıbel, Ankara.

Fotoğraflar için Pınar Kılınç'a teşekkürler :)

İyi ki Dooğduun Çinaay... ve Emooo!!

2011-08-17T13:35:00.001+03:00

Dayısı ve Çınar, müthiş komik bir ikili! İkilimizin komikliği, biraz da Çınar'ın dayısını akranı/arkadaşı/kankası gibi görüyor olmasından da kaynaklanıyor aslında. Kimseye yapmadığı tavırları dayısına yapıp, tripleri dayısına atıyor. Bu dünyada, Emo'yu sallamayan -daha doğrusu, sallamıyormuş gibi yapan- tek insan oğlum sanırım. Öyle ki, dayısı "kızıyor gibi yaptığında" bile (Çınar'a gerçekten kızabilmesi Emo için söz konusu değil de ondan), şöyle bir durup "eheheheh" şeklinde gülerek dönüp poposunu gidebiliyor. Biz yapsak, kıyameti koparır halbuki!

Yani, hem arkadaşı, kankası; hem de sevgisinden o kadar emin ki. Dayısının ona karşı olan büyük aşkını o kadar iyi anlamış durumda ki...

Çınar'la birlikte, biz de Emo'yu biraz daha iyi anladık, tanıdık aslında.

Mesela, Çınar'a hamile olduğumu müjdelediğim akşam gözleri dolunca (hatta sevinçten ağlayınca, yazsam mı acaba?), gerçekten ne kadar duygusal olduğunu keşfettik.

Çınar'a, mercimek tanesi halinden itibaren Merco, ÇınÇın, Çınoks, Çınoryon gibi lakaplar da bulunca ne kadar yaratıcı olduğunu keşfettik (Çınar da az değil, dayısından feyz alarak bana "anneyon" demişliği var).

Çalışmadığım ve Çınar'a baktığım dönemde, ben bunalmayayım diye bana yardıma geldiğinde, aslında isterse gayet de güzel sorumluluk alabileceğini keşfettik.

Çınar yürürken düştüğünde canı acımasın diye evin her yerini pamukla kaplatma fikrini duyduğumuzda, ya da annem dershaneden kendisini aradığında telefonu açamadığı için "n'oldu, Çınar'a mı bir şey oldu, Çın'a bir şey olduysa ara!!!" diye panik mesajları attığında ne kadar evhamlı olduğunu keşfettik. (Öyle ki, annem asla kendisinin çocuğuna bakmayacakmış, ben müstakbel hala olarak talibim yalnız!)

"Abla, o TÜBİTAK'ın Ay'da kitabındaki yalan yanlış bilgileri çocuğa öğretme; bak, Ay'da su da bulunmuş, civa da" diye bana telefon ettiğinde, yaşamındaki kişilerle karşı aslında ne kadar ilgili olduğunu keşfettik.

Ders çalışırken, sabaha karşı yattığında "sabah Çınar uyanınca yanıma gelsin, öpeyim onu yuvaya gitmeden, sonra uyumaya devam edeceğim" dediğinde, ya da askerdeyken, arkadaşı yeğeniyle konuşurken ağladığında, aslında Emo'nun ne kadar kocaman bir yüreği olduğunu keşfettik.

Ve bizim 27 yılda yavaş yavaş anladığımız herşeyi, Çınoryon'umuz 3 yıllık yaşamında o kadar çabuk ve güzel analiz etti ki, dayısı onun için çok özel, çok kıymetli!

Söylememe gerek yok; ama, bizim için de öyle!

İyi ki doğdun Dayıcık, nice mutlu yılları hep coşkuyla kutlaman dileğiyle!

Resmin ve başlığın hikayesi: Doğumgünlerinden artık haberdar olan Çınar, dayısının pastasını da sahiplenir, doğumgününü de. Şöyle ki "Emo da mum üfleyecek mi?" diye sorduğu gibi, pastanın mumlarını üflerken "iyi ki doğdun Çinaaay... ve Emoo" diye şarkı söyler :)) Şarkı için TIK.

İlk Yatılı Macera

2011-08-15T10:10:00.000+03:00

Bizim minik adam, cumartesi gecesi ilk kez anneannesinde yatıya kaldı; evet, biz olmadan! Ne zamandır yapmak istediği, ama son anda "anne sen de kaaal, ikimis kalalım anneciiim" diye su koyverdiği bir şeydi. Cumartesi de karar verme süreci biraz sancılı oldu, kimse onu olumlu ya da olumsuz yönlendirmemeye çalıştı. Yalnızca herkes, sabah uyandığında anne-babasının anneannesinin evinde olmayacağını, bu sorun olmayacaksa anneannede kalabileceğini söyledi.

Ve son anda, kapıdan çıkmaya hazırlanırken anneannesinin boynuna sarılarak "evet, kalmak istiyorum, anne-baba gidebilirler" dedi bizim minik adam (artık yalnızca 'adam' mı desem ki?).

Biz babayla, afedersiniz d.t gibi, kaldık kapının diğer tarafında. Bir süre kapıdan içeriyi dinledik, sonra kendimizi yakındaki bir AVM'ye, sonra da bir cafeye attık -hani sorun olursa anında müdahale edebilelim, diye. Halbuki, bir önceki gün daha erken bir saatte anneanneye bırakıp 2-3 saat sürtüp geri gelmiştik ve geldiğimizde pek tabii ki yavru uyumuştu. Bu gecenin tek farkı, sabah uyandığında bizi görmeyecek olmasıydı.

Saat 22:30 gibi aldığımız "kitaplarımızı okuyup uyuduk, sorun yok" mesajıyla rahatladık. Telefonumun sesinin açık olduğunu, sabah gerekirse hemen arabaya atlayıp gelebileceğimi söyleyen bir mesajı da anneanneye gönderdikten sonra, evimizin yolunu tuttuk.

Ahmet'in dediği gibi, Çınar'ın rutininde bir değişiklik olmayacaktı; ama, benim/bizim rutinim(iz)de vardı değişiklik. Odasını, yatağını boş görmek burdu beni. Bir ev 3 kişiyse, 3 kişidir! 3. kişi ne zaman o eve katılmış olursa olsun (daha fazla da dramatikleştirebilirim sanırım; ama yapmayacağım, yapmamaya çalışıyorum :D).

Sabah 8:40'ta da "dışarı gezmeye gidiyoruz, hiç sorun yok" mesajıyla rahatladım... yavruyu almaya da 12'ye doğru gittik, çünkü keyfi gayet yerindeydi. Hatta parkta arkadaşı Daniel ve annesi Sasha ile karşılaşmışlar -yine-, onları eve davet etmişler, yatakta zıplamışlar, eğlenmişler. Hemen gidip de eğlencesini bölmedik. Gittiğimizde de öyle dehşetli bir kavuşma olmadı zaten, hani sarıldık da, fazla da sallamadı minik adam bizi (bozuldum mu ne?).

Bağımsızlaştığı, gerçekten bir insan olmaya başladığı için seviniyorum, hem de çok. Bunu izlemek, hem keyifli hem de gurur verici. Ama işte, artık "minik bebeğim" yok, "minik bir adamım" var gerçekten. Ve büyürken bağımsızlaşma aşaması, sanırım çocuktan çok anne için önemli bir mesele :)

İnsanlar tam da bu anda mı ikinci çocuğu yapıyorlar ne? :)

O Captain! My Captain!*

2011-08-12T11:11:00.000+03:00

(*) Walt Whitman'ın şiiri, Ölü Ozanlar Derneği filminin unutulmaz repliklerinden...

Ölü Ozanlar Derneği gururla sunar...

O artık tercihleri, seçimleri olan bir minik adam. Arkadaşı okula kravat takarak geldiği için ertesi gün giyeceği "kravatlı" kıyafeti seçen, ne kadar muhteşem göründüğünün de farkında olup, giyindikten sonra yarım saat ayna karşısında kendini hayranlıkla izleyen bir minik adam!

Evet, büyüyor. Ve ben de büyümesini hayranlıkla ve mutlulukla izliyorum...

NOT: Okuldaki kravat-gömlek-şort akımını yaratıp bizi de okula böyle gitmeye teşvik eden sevgili minnağımız Tuna'ya teşekkürü bir borç biliriz! O gün Çınar'ı okula bırakırken, pek çok velinin "çocuğu kreşe kravatla getirmiş, kadın kafayı yemiş olmalı" bakışlarına maruz kaldığımı saymazsak, çok keyifli bir gün başlangıcına vesile oldu :)

NOT2: Bütün gün kravatı çıkarmamış, devlet memuriyeti için çekirdekten yetişiyor...

Doğadan Esintiler: Deniz-Çınar-Irmak

2011-08-10T17:35:00.000+03:00

Heyecanla beklediğimiz haftasonu geldi, geçti... tadı damağımızda kalan, hiç bitmesin istenen anlar, çocuklarımızın kahkahaları ve bağırışları, özlenenlerle yenilen yemekler, edilen sohbetler, kaldırılan kadehler...

Yeni tanışan iki kuzen, okunan kitaplar, ortak yenen mantı, oyuncak çekişmeleri...

Ve günün sonunda el ele tutuşarak yürüdüklerini gören ana-babalarının pır pır eden yürekleri...

Sonra, bir cimcimeye sürekli sarılan minik eller, "Cana uyudu, Cana aaladı" raporları, "Iıımak 'aalet bişey' diyemiyo, 'ayabee' diyo"lar, "mini mini obögö"ler, parklarda deli gibi koşturmacalar, yerlere yatıp boğuşmacalar...

Sonra... bu üstteki iki haydutun cimcimeye öğrettiği "alamazsın, o beniim"ler!

Aileyle birlikte sohbetler, acelesi olmadan akan, yavaş geçen zamanlar...

yavaş, sakin, dingin... ahh... en çok da bunu özlemişim...

Ve "aile olmanın", "büyük bir aile olmanın" değerini kavramak... mutluluğunu yaşamak, bu şansın farkında olmak...

Ve kıymetini bilerek taçlandırmak o anları, her dakikasını bu öpücüğün tadını hatırladığım gibi hatırlamak...

Somali'de 3 Aç Türk

2011-08-10T15:53:00.000+03:00

Banu ile Nurturia'da tanıştım. Ben Çelik'tim, o Özçelik'ti. "Rakip otobüs firması" diye takıldık birbirimize, arkadaş olduk. Tanıdıkça daha çok sevdim onu da, oğlunu da. Ve hüzünlü bir hikayesini öğrendim. Kardeşi Fuat'ın bulunduğu gemi Somali'de korsanlar tarafından kaçırılmıştı ve Fuat'tan, ancak Fuat onu ararsa haber alabiliyordu.

Hep, eğer Emrah'ın başına böyle bir şey gelmiş olsa ne yapardım, diye düşündüm. Düşünmemle nefesimin kesilmesi bir oldu her seferinde. Çok istedim Banu'ya bir şekilde yardım edebilmek; ama, elimiz kolumuz hep bağlıydı.

Şimdi, Banu yapılabilecek bir şeyler buldu. Ben, dilekçeleri ilgili yerlere gönderdim. Lütfen, bir ablaya ve bir anneye yardımcı olmak için, siz de bir ses verin:

http://somalide3acturk.blogspot.com/2011/08/somalide-3-ac-turk.html

İyi şanslar Banu, Fuat'ınıza en kısa sürede kavuşmanız ümidiyle!

Issız Mutfağım

2011-08-09T17:35:00.000+03:00

27 yaşıma kadar yemek yapmadım ben! Omlet ve makarnayı saymazsanız. Çok ciddiyim. Annem muhteşem yemek yapar; kayınvalidem de. Evliliğimizin ilk 6 ayında sevgili kocacığımın favori cümlesi şuydu: Başak çok güzel yemek ısıtır! Annelerden gelen yemekleri ısıtmada ve sofraya koymakta gerçekten üstüme yoktu!

Sonra, 27 yaşında Kanada'ya gittim ve 6 ay yalnız yaşadım. İlk gece dank etti; eğer bir insanın açlığa kaç gün dayanabileceğini keşfetmek istemiyorsam, yemek yapmayı öğrenmeliydim. Bu kararım, annemin de teknolojiyle tanışmasına vesile oldu; zira, kendisini MSN başına oturtup, her gece bir yemek tarifi aldım. Özledikçe, aklıma geldikçe değişik tarifler de denemeye başladım. Bir gün oturup MANTI yaptım ben! Videosu bile var; hayır burada paylaşamam. Sonra fark ettim ki, kekler ve kurabiyelerde oldukça iyiyim. Mercimek çorbasında da... ve hatta et yemeklerinde de. Pilavımı yerken parmaklarınızı bile yiyebilirsiniz! Kısacası, aldım başımı gittim!

Tabii Türkiye'ye döndüğümde bu durum en çok Ahmet'in hoşuna gitti. Evde yalnızca yemek ısıtabilen değil, yemek pişirebilen bir eşi vardı artık. Minik adam doğduktan sonra da, evde olduğum için yemek yapabilmeye devam ettim. Özellikle Çınar için lezzetli yemekler yapmak çok keyifliydi! Bu durum, ben çalışmaya başlayana kadar devam etti... sonrasında...

Issız kaldı mutfağım.

Akşam 6'de işten çıkıp eve 7'ye doğru gelebilen ve de kendisini özleyen minik adamın tacizlerinden başını alamayan (ve dahi almak istemeyen) bir insan evladı yemek yapmaya ne ara vakit bulur? Kim yemek yapmayı, bütün gün burnunda tüten bebesiyle oynamaya tercih eder? Sorgulamaya gerek yok, ben etmedim. Yine "Başak çok güzel yemek ısıtır" günlerimize geri döndük.

Ve aklınızda bulunsun, yemek yapmak bisiklete binmeye benzemiyormuş. Yani, bir kez yapmaya başladın mı hatırlarsın falan... öyle değil işte. Yemek yaptıkça ustalaşıyor insan, yapmayı bıraktıkça pas tutuyor, beceriksizleşiyor, en iyi yaptığı şeyi bile eline yüzüne bulaştırıyor. Öyle bisiklete binmek kadar da kolay hatırlayamıyorsun. Evet, hala annem (sağolsun, varolsun) dolabımızı haftalık doldurabiliyor; ama, ben mutfağımı özledim. Keyifli yemekler yapmayı özledim. Bir de, minik adam büyüdükçe, yemek yapmak için daha çok vaktim olduğunu fark ettim. Çünkü artık o odasında oyalanırken yemek yapabiliyorum. Ya da, o da gelip bana "yardım" ediyor, ki etrafın savaş alanına dönmesini umursamazsanız bu hali daha da zevkli (misafir gelecekken ya da aceleniz varken olmayabilir).

Bir de, Çınar'ın da annesi ya da babası gibi "aaa, annemin yemeklerinin üstüne yoktur" diyebilmesini çok arzuladığımı fark ettim. "Yemek işi kadına aittir" diye düşündüğümden değil asla; ama, "anne eli" diye bir şey var, değil mi? Özel bir şey. Bir çocuğun, sizin yaptığınız bir yemeği yedikten sonra "bayılıyorum buna anne, eline sağlık" demesi muhteşem. O kokuyu, o tadı yıllar yıllar geçtikten sonra bile araması muhteşem...

Bir de, kendi yaptığınız yemeğe kurulan sofrayla, hazır gelen yemeği ısıtınca kurulan sofra bir olmuyor. Çınar, güzel sofralarda büyüsün istiyorum. Benim, babasının büyüdüğü gibi sofralarda... yemek ve yemek zamanı, böyle sofralarda keyifli olur çünkü.

Biliyorum ki, hiçbir zaman 3 yıldızlı Michelin şefi, ya da annelerim, tadında yemek yapamayacağım. O ayrı bir ustalık; ama, Çınar benim yemeklerimi sevsin istiyorum! Bunun için de bir yerden başlamam lazım!

Dün akşam başladım ufaktan; hatta Ahmet "Başak aynı anda ne çok şey pişirdin, gözlerim yaşardı" dedi ("ne çok şey"i açmam lazım ki durumumun vehametini anlayın: patlıcankabak-biber kızartma, patates kızartması, köfte, makarna, domates sosu, bir de sarımsaklı yopurt hazırladım... vah bana, vahlar bana). Bugün de, tesadüfen bir yemek blogu buldum. Ofiste kullanmaya kıyamadığım bir "kara kaplı defterim" vardı. Başladım oraya seçtiklerimi yazmaya. Yazdıkça yapasım geldi. Yapasım geldiyse, tamamdır bu iş!

Bekle beni ıssız mutfağım! İçini tıkırdayan tencerelerle doldurmaya geliyorum...

Unsere Groβe Stadt*

2011-08-09T10:45:00.000+03:00

*Bizim Büyük Şehrimiz

Bu, Çınar'a İstanbul'dan aldığımız kitabın adı. Irmak'ta görüp vuruldum. Almanca bilip bilmemeniz hiç önemli değil, çünkü...

...içinde yazı yok! Yalnızca muhteşem renklerle çizilmiş çok şeker resimler var... Aynen üstteki fotoğraflarda gördüğünüz gibi. Her bir sayfadan onlarca hikaye çıkarabilirsiniz. Hani öyle "hikaye uydurma" yeteneğinizin olmasına bile gerek yok. Resimler o kadar komik ki, "ne olduğunu anlatsanız bile" çocuğun ilgisini çekiyor. Ve hatta, sizin de hayal gücünüzü çalıştırıyor!

Fiyat olarak, ilk baktığında insana pahalı gibi gelse de, her bir sayfadan anlatılabilecek hikaye sayısı ve hatta çocuğunuzun da resimlerine kendi kendine bakarak hayal gücünü ne kadar çok çalıştırabileceği düşünülürse, bence makul. Hatta, çok da iyi bir hediye fikri olabilir! (Not: Almanya'ya gidip gelen tanıdığınız varsa, bir miktar daha ucuza almak için sipariş verebilirsiniz?)

Bu aslında yedi kitaplık bir seri. Bir tane de, içinde bu yedi kitabın her birinden ikişer sayfa yer alan daha büyük bir koleksiyon kitap var. Bir de bu kitapların "giant book" denilen tarzda, çocuğunuzun boyu kadar olanları var. Ben çok sevdim onları; ama, İstanbul'dan Ankara'ya götürmeye kalkarsam kocamın göstereceği tepkiden korktum :)

Biz Çınar'la çok sevdik bu kitabı, bakıp bakıp hikayeler anlatıyoruz birbirimize. Size de öneririz, iyi eğlenceler!

Unutmadan, kitabı İstinye Park'taki Adore Oyuncak'tan aldık. Bilginize...

Haftasonu Kaçamağı

2011-08-05T10:28:00.001+03:00

Evet, hazırlandık; ve akşam uçağa binip İstanbul'a gidiyoruz.

Tam ve yalnızca 2 gün kalacağız İstanbul'da, ama 3 kişi 3 kabin boy çantayla gidiyoruz. Bu sefer çok ümitliydim, çok az eşya alacaktık. Ne oldu da böyle oldu, hiç bilmiyorum :) Yedek kıyafetler, yolda sıkılmasın diye oyuncaklar, kitaplar, vitamindi, fotoğraf makinesiydi derken bu hale gelivermişiz. Ki, gittiğimiz ev çocuklu bir ev! Yani, yanıma "alabileceğim, ama almadığım" daha bir kaç parça eşya da var...

Bir daha kendimi "yanıma çok bir şey almayacağım zaten" diye kandırmayacağım. Kendimi böyle kabul etmeli ve sevmeliyim :)

Dönüşte bunlara bir bavul da fotoğraf ekleyeceğim... neyse ki teknoloji, o bir bavul fotoğrafı minnacık kartlara sığdırabileceğimiz kadar gelişti :)

Görüşmek üzere!

Kendime Not: Bugün, bu sabah yine bir şey oldu, bir şey öğrendim, ve yine oğlumun yüzüne bakıp bakıp şükrettim... nefes aldığım sürece, o güzel yüzü, gülünce çizgi haline gelen gözleri görmeyi, şen kahkahasını duymayı diliyorum. Sağlığı, neşesi yerinde olduğu için şükürler olsun. Benim oğlum olduğu, yanımda olduğu için şükürler olsun...

30 Küsür Yıl Önce, 30 Küsür Yıl Sonra...

2011-08-03T17:12:00.000+03:00

Çok heyecanlıyım!

Benim dev bir kuzen kadrom var; hem anne tarafından, hem baba tarafından... dev olması, sayı bakımından olduğu kadar, aramızdaki ilişkilerin sıcaklığı bakımından da aslında. Hani hem kalabalığız, hem birbirimizi çok severiz.

Yine de, hem benden büyük olmaları hem de yaşımızın yakın olması nedeniyle sanırım, Emek Abi'min ve Eylem Abi'min benim için yeri başkadır, özeldir onlar. Çocukluğumun kahramanıdırlar. Candırlar... öyle ki, insanlara anlatırken Emek ya da Eylem demem, direkt "abi" derim. Herkes, gerçek abim olduklarını sanır; ki öyledirler de bir bakıma...

Ve biz ne kadar büyürsek büyüyelim, hayatlarımız nereye akmış olursa olsun, aramızdaki yakınlık hiç bitmedi. Birbirimizin sevgilileriyle, ailede ilk biz tanıştık; her yediğimiz haltı birbirimize anlattık. Büyüdük, evlendik, değiştik, çoluk çocuğa karıştık, her birimiz ayrı bir şehirde yaşıyoruz -hatta, Eylem Abi'mler ayrı bir ülkedeler-; dolayısıyla, aramızdaki ilişkinin biçimi değişti, evrildi, ama sevgimiz hep baki kaldı. İşte bu haftasonu, bu üç kuzen, İstanbul'da, ailelerimiz ve çocuklarımızla bir arada olacağız... İlk defa, üç aile, ama yalnızca üç çekirdek aile, tam kadro, bir arada olacak...

Vaktiyle bizim olduğumuz gibi olacak çocuklarımız; yine 2 erkek 1 kız. Yine en küçükleri bir kız olacak ve de... Bizim birlikte oynadığımız gibi oynayacaklar ve umuyorum ki, bizim birbirimizi sevdiğimiz gibi sevecekler birbirlerini... Bizim oğlanlar, minik kızımızı kendi kız kardeşleri gibi kollayacaklar; arada dalgalarını da geçecekler, sinir de edecekler, ama hep sevdiklerini, çok sevdiklerini hissettirecekler. Kuzen demeyecekler umuyorum ki birbirlerine, kardeş diyecekler...

Biz de belki, ucundan kıyısından, anne ve babalarımızın hissettiklerini hissedeceğiz onlara bakarken. Belki, bizim yaşımıza geldiklerindeki hallerini, onların çocuklarını hayal edeceğiz... Belki de, yalnızca o anı yaşayacağız, tadını çıkaracağız, "vay bee" diyeceğiz. Başka bir söz çıkmayacak, çıkmasına gerek kalmayacak. Hepimiz o an, aynı hayalin içinde olacağız...

Vahşi Yaşam

2011-08-01T13:55:00.000+03:00

Çınar'ın büyümesini izlemeyi, büyürkenki değişimini gözlemeyi ve -başaramasam da- bu adımları çözmeye çalışmayı seviyorum. Özellikle, artık "sosyal bir çocuk" olmaya başladığı bu ara, 3 yaşa yaklaştığımız bu dönem gerçekten çok keyifli. Keyifli olması, yaşanan krizlerin yok olduğu, herşeyin yoluna girdiği anlamına gelmiyor tabii ki (kimseye umut vermek istemem :P). Ama, kendini ifade edebilmeye başlaması, başkalarıyla "gerçek ilişkiler" kurmaya başlaması pek çok durumu kolaylaştırdığı gibi, benim hayatıma da keyif katıyor! Onu gözlemlemek, düşünmeme neden oluyor...

"Paralel oyun" döneminin kapanmaya yüz tutup "birlikte oyun" döneminin başladığı şu zamanlarda fark ettiğim bir şey var: Çocuk dünyası tam bir vahşi yaşam/doğal hayat örnek kümesi. Yani, güçlünün güçsüzü kolayca ayırt edebildiği, sözle ifade edilmemiş sınırların (teritory) olduğu, gürültülü mücadelelerin ama sessiz anlaşmaların yapıldığı bir dünya. Bunun nedeni, Hilal Hanım'ın bana defalarca söylediği gibi, çocukların daha çok içgüdüleri tarafından yönlendiriliyor olmaları olsa gerek. Aynen, hayvanlar gibi.

Çok haşin ve değiştirilmesi gerekliymiş gibi görünse de en başta, ben seviyorum bu "vahşi ve içgüdüsel" taraflarını. Çünkü ne yapıyorlarsa, çok hesapsız kitapsız yapıyorlar; ne söylüyorlarsa, o an akıllarından geçtiği gibi söylüyorlar. Kurmadan, planlamadan, dümdüz. Ve karşılarındakinin "kendilerinden güçlü" olduğunu kabul ettikleri anda, başka bir hedefe yönelebiliyorlar. Saplanıp kalmıyorlar, istedikleri şeyi elde etmek için arkadan işler çevirmiyorlar. "Sıralarını bekliyorlar". Aslında bence, kendi yaşam alanlarında çok iyi bir döngü ve işleyiş kurabiliyorlar -biz müdahale etmediğimiz sürece. Sanırım bu yüzden, yaşlar denk olduğu sürece ve biri diğerinin gerçekten canını acıtacak bir şey yapmadıkça, dışarıdan bu doğal yaşam içine girmemek en iyisi. Kendi yollarını bulmalarına izin vermek, fırsat vermek; belki de, izleyerek öğrenmek?

Hangi noktada hesap-kitap işleri, planlar, arkadan iş çevirmek devreye giriyor, bilmiyorum. Hangi aşamada aklımızdan geçenle ağzımızdan çıkan birbiriyle örtüşmemeye başlıyor, onu da bilmiyorum. O aşamayı izleme kısmına daha gelmedim. Bunları öğretiyor muyuz -ya da bize mi öğrettiler-, yoksa hepsi "içgüdüsel" olarak mı gelişiyor, bir fikrim yok.

Ümidim, çocuğumu hep "belgesel tadında" izlemek. Ama, "doğa kanunlarının" sonsuza kadar sürmediği bir dünyada, bu kadar naif kalmasını beklemek doğru mu, ondan da pek emin değilim...

Bir Anne Nelere Duygulanabilir? #3

2011-08-01T13:22:00.000+03:00

Bir anne, bundan önce yazdığım iki başlığa duygulanmasa da, bence yavrusunun "flört" etmesine duygulanabilir!

Dün gittiğimiz piknikte, yanımızda iki çocuklu bir ekip vardı. İki kız; biri 6-7 yaşlarında, diğeri Çınar'la yaşıt. Çınar, yaşıtı olan kızla önce oyuncak kavgası yaptı; sonra, yavrucağa ait minik kamp sandalyesine çöreklenerek kızcağızı deli etti. Diğer aile de, ben de "işi akışına bırakalım, kendileri çözsünler" dedik ve kendi halerine bıraktık. Bir süre sonra, itiş-kakış yerini diyaloğa, diyalog da yerini "sohbet"e bıraktı.

Tam "aa, ne güzel ya, Çınar yeni tanıştığı bir çocukla ohbet ediyor, ne güzel konuşuyorlar" derken, arkadaşım "Çınar'ın oturuşuna bak; kolunu da sandalyenin arkasına atmış, tam dayı gibi" diyerek güldü. Tam biz Çınar'ın "dayı oturuşuna" gülerken, arkadaki minik ayrıntıyı başka bir arkadaşım fark etti: "arkadan el ele tutuşuyorlar!".

Gerçekten de öyleydi, gözlerim yuvalarından fırladı. Çaktırmadan el ele tutuşup, öyle de güzel sohbet ettiler ki bir süre, ben ağzım kulaklarımda alık alık izlemekten -o an- fotoğraf bile çekemedim (düşünün!).

Ve bütün akşam ve gece boyunca da, o alık gülümseme bir an yüzümden silinmedi...

Yaz Gecesi

2011-07-21T10:09:00.000+03:00

Gece...
Bir yaz gecesi, bir Temmuz gecesi.

Şehir: Ankara.

İki tarafında yüksek Çınarların sıralandığı, dallarının gökyüzünde el ele tutuştuğu bir yol. Çınar yapraklarını aydınlatan, gecenin karanlığında güzelim yeşillerini ortaya çıkaran, onlardan yeni gölgeler yaratan sokak lambalarıyla aydınlatılmış, yine de loş bir yol.

Bir kadın...
El ele tutuşmuş Çınarların altından, sokak lambalarının ışıklarının arasından, o yolda yürüyor hızlı hızlı. Kulaklarında, az önce ayrıldığı güzel kadınların kahkahaları. Ağustos böcekleri şakılarıyla eşlik ediyor kahkahalara. Aklında hiçbir şey yok o yaz gecesinden başka. Uzun süredir ilk defa, aklında hiçbir şey olmadan yürüyebiliyor...

Kadın gülümseyerek yürüyor. "Can" dediklerinden ayrılmış, "canım" dediklerine gidiyor.

Hava, şerbet tadında.

Yürüdüğü yol, büyülü sanki. Oğlunun ismini taşıyan bu ağaçları seviyor. O gece, bu yolu seviyor o kadın.

Yaz gecelerini seviyor... "Bu" yaz gecesini çok seviyor...

Huzur...

2011-07-19T09:55:00.000+03:00

Bir pazar günü... geçtiğimiz pazar günü.

Kocam meşhur koltuğunda gazetesini okuyor. Balkonumuzun kapısı açık, öğleden öncenin esintisi perdeleri havalandırıyor yavaş yavaş, gelip bize bir selam verip içeri giriyor. Sardunyalarımın kokusunu getiriyor belli belirsiz. Ben, kanepeye uzanmış, kitabımı okuyorum: Amin Malouf, Yüzüncü Ad. Bu adamı çok sevdiğimi düşünüyorum, okumak keyif veriyor.

Çınar uyuyor diye düşünebilirsiniz... hayır, uyumuyor. Odasında, oyuncaklarıyla oynuyor. Bir yandan da bıdır bıdır konuşuyor. Kurduğu cümleler havada uçup kitabın kelimelerinin arasına giriyor. Gülümsüyorum... Ne zaman böyle susmaksızın konuşmaya başladı bu minik adam? Ne zaman anlamlanmaya başladı kurduğu cümleler? Sonra Ahmet de fark ediyor salona dolan kelimeleri, bakışıp kıkırdıyoruz. Çok ses çıkarmamaya çalışıyoruz; çünkü büyü bozulabilir.

O pazar günü, herkes kendi dünyasında, ama dünyaları da iç içe, huzur içinde vakit geçiriyor evimizde. Hem de uzunca bir süre...

NOT: Son zamanlarda yaşamaya başladık böyle zamanları... Çınar 2,5 yaşını geçtikten bir süre sonra. Ondan öncesinde bizim ev de, Çınar'ın ayakta olduğu zamanlarda karnaval alanlarından farksızdı :) Büyümenin, büyümesinin güzel yanlarından biri bu: kendini fark etmesi, kendiyle zaman geçirebileceğini anlaması ve bunu değerlendirmesi. Bizim için nefes almak anlamına geliyor, onun için de kendini tanıması, anlaması, yetebilmesi... kısacası, büyümenin bu aşamasını çok sevdim ben; her iki taraf da oldukça kazançlı!

Bir Anne Nelere Duygulanabilir? #2

2011-07-18T13:55:00.003+03:00

Tan ve Çınar, yaklaşık 1,5 senedir arkadaşlar... Yani Çınar'ın, kuzenlerinden sonra en çok gördüğü, en uzun süredir tanıdığı arkadaşı. Ve yaşlarının daha 3'ü bulmadığı düşünülürse, kendi ömürleri için oldukça uzun bir süredir de tanışıyorlar demektir.

İlk tanıştıklarında tek tük kelimeler söyleyebiliyorlardı... zaman içinde, tabii ki hem kendileri, hem de arkadaşlıkları değişti, gelişti. "Evven ve Tan" (ve son zamanlarda Osman) bizim için vazgeçilmez bir ekip artık. Özlenen, görmek istenen, görülmeyince fotoğrafları öpülen...

Dün yine bu ekiple birlikteyken, Tan ve Çınar kuzu kuzu oturmuş yemeklerini yiyorken, Tan dönüp Çınar'a bir şey sordu (içeriğini gerçekten anımsayamıyorum). Çınar da döndü ve ona yanıt verdi. Sonra bir süre daha (tabii kısa bir süre) böyle "sohbet" ettiler. Sohbet etmek... daha dün Pembe Kurbağa'da Ali Nihat Abi'ye kıkır kıkır gülüp kendi hallerinde takılmıyor muydu bunlar?

Çocuğunun büyüdüğünü, artık arkadaşlıklar kurabildiğini, "sohbet edebildiğini" görmek başlı başına duygu seli yaratabilecek bir şeyken, üstüne bir de çocuğun gibi sevdiğin başka bir bal damlasının da büyüdüğüne şahit olmak içimde fırtınalar kopardı...

İyi ki varsınız be yavrular... seviyorum sizi!

Bir Anne Nelere Duygulanabilir? #1

2011-07-12T13:25:00.001+03:00

Böyle bir seri başlatmayı düşünüyorum blogda, bir annenin çocuğu büyürken duygulanabileceği, anne-baba olmayanlara göre "abuk subuk" denebilecek şeyleri yazacağım... İlki de bu:

Fotoğraf kötü, telefonla çektim, ışığı ayarlayamadım... ama meramımı anlatıyordur...

Burası, bizim apartman; bunlar da apartmanın çocuklarının bisikletleri ve oğlumun scooterı! Yıllardır düren bir gelenektir, genelde kilitlenmez bile bisikletler. Annesinin de bir zamanlar bisikletinin durduğu bu merdiven kenarında, oğlunun scooterının da park ettiğini gören anne duygulanmaz da ne yapar? (Yazarken gözleri bile dolar...)

Beyne Entegre GPS*

2011-07-12T12:03:00.000+03:00

(*) GPS: Global Positioning System -Küresel Konumlandırma Sistemi (diye çeviriliyor değil mi?) Ya da, araçlara takılan, haritadan gidilecek rotayı gösteren cihazların kullandığı sistem de diyebiliriz :)

Bu arkadaşın babasında var bundan; beyne entegre GPS yani. Ahmet, bir yere gideceği zaman, alır önüne haritayı, oturur çalışır! Hakikaten çalışır ama... Sonra yolda belki bir-iki kez bakar; ve olay bitmiştir! Hangi şehirse artık o, yerlisinden daha iyi bilir gidilecek yerleri, ne kadar sürede gidileceğini, hatta iki nokta arası alternatif yolları!

Çınar'da acayip bir yol hafızası olduğunu kreşe yeni başladığı dönemde keşfetmiştik. Okulun caddesinin üstünden geçerken "okkul", anneannesinin evinin paralel caddesinden geçerken "anane ebi" demesinden. Artık iyice aştı kendini, alternatif yolları da tanımaya başladı.

Geçen gün Kuğulu Park'a gidiyoruz. Ondan 1 hafta önce de hastaneye gitmiştik aynı yoldan (Güven Hastanesi). Yolun alakasız bir yerinde Çınar birden dikilip "hattaneye ditmiyoluz mu?" diye sordu! Bu soru cümlesi "hastaneye gitmeyeceğiz değil mi?" anlamına geliyor. Epey şaşırdım, zira ilk seferinde benim, babasının gittiği bu yolun nereye çıkacağını anlamam epey sürmüştü :)

Sonra, geçen haftanın son günü, Ahmet şehirde olmadığı için okula alternatif bir yoldan gidiyordum. Yine hastane yolunun yakınından geçmemiz gerekiyordu. Daha yolun başına gelmeden "Çinay hatta mı? Öhö öhö... öktülüyoo mu? Doktola mı didiyoluz?" diye sordu!

İyi ki annesine, dayısına ya da dedesine çekmemiş. Artık yollarda kaybolmaktan korkmuyorum; kendi GPS cihazımı kendim yapmışım, ellerimize sağlık :))

Lüks

2011-07-06T13:17:00.000+03:00

Ufak şeylerle de mutlu olabilirim... mesela, yatağımın başucu ilk böyle göründüğünde çok mutlu olmuştum. Lüks, buydu benim için!

Sonra lüks, aşağıda göreceğiniz hale (ç)evrilen başucumda, kalan yarılarının da okunmasını bekleyen kitapları yatmadan önce okuyabilmek oldu...

Biliyorum, benim bu gece yorgunluklarım da yakında bitecek, kitap okuyacak bir sürü zamanım olacak... ama ne zaman? Çınar'ı yatırdıktan sonra gözlerim açık kalmak istemiyor sanki. Son 3-4 aydır fazladan bir ağırlık var üzerimde, fazladan bir yorgunluk. Ne kadar uyusam da (hoş, zaten en fazla 7 saat uyuyabiliyorum günde), evde hiç iş yapmasam da dinlenemiyorum. Galiba, bir önceki yazıyla da ilgili bir durum var. Yine kafayı atıl hale geldiğim işyerime taktım. Beyin yorgunluğu başka şeye benzemiyor... kafanı yastığa koyup uyumakla atılmıyor.

En kısa zamanda kendime gelmem, bunun için de "kendim için" bir şeyler yapabilmem lazım... Ne zaman, bilmiyorum. En kısa zamanda olmasını umuyorum...

Çocuk Yaptım da Kariyer Yapamadım...

2011-06-28T11:44:00.001+03:00

Bundan 7 sene önce, "çocuk da yaparııım, kariyer deeeee" diye çığırttığım zamanları hatırlıyorum bu aralar. Ne kadar nafimişim. Henüz evli bile değildim, evlilik hazırlıkları yapan 25 yaşında bir genç kızdım (evet, genç kız sayılırım bence o yaşta da :P). Dünyayı sırtımda taşıyabileceğime, yine de dimdik durabileceğime inanıyordum.

Doktora tezimi jüriye sunduğumda 5,5 aylık hamileydim. Ona rağmen kendini gösteren bir göbeğim vardı. Oğlumla birlikte ilk sınavımızdı. Alnımızın akıyla çıkmıştık. Sonra o karnımdayken bir makale bile yazdık, yayımlattık. Kariyer işi böyle tam gaz gider sanıyordum ben... sanmamak laızmmış.

Sonra, doktoram bitince bölümde kadrom da bitti. 1 ay sonra da Çınar doğdu. Çok başarılı bir zamanlamaydı. Doğum izni, emzirme izni vs gibi dertlerim olmadan doya doya baktım bebeğime -evet, çok bocaladım, çalışmaya başlamak da istedim.. öyle 'anne olmak hayatmın gayesiymiş, ölesiye mutluyum' hallerim olmadı ne yazık ki... Ama "doya doya baktım". O arada, yapmayı hedeflediğim şeyler elimde patladı -hocamla birlikte çok güvendiğimiz projeyi TÜBİTAK kabul etmedi. Hem de 2 kere! Tam 9 ayım kaybolmuş oldu böylece... ve benim kariyer planım da suya düştü.

Sudan çıkmış balık gibi kaldım ortada. Paldır küldür iş aramaya başladım; Çınar 1 yaşını doldurmuştu artık. Anne işe başlayabilirdi. Hayal kırıklıklarıyla son buldu iş başvurularım; akademik kariyer yapmayacaksanız, doktora başa belaymış, onu anladım! Sonra, bir vesileyle, şu anda çalıştığım işe girdim. Cumartesi günleri de çalışmam gerektiğini, işe kabul edildikten sonra öğrenmem pek hoş olmasa da, başta önemsemedim.

Sonra çıkmaya başladı acısı, Çınar'ı hafta içi bakıcıyla, haftasonu anneanne/babaanneyle bırakmaya başladım. Tek pazar, nereye kadar? Oğlumla mı ilgileneyim, evimle mi, kendimle mi? Kocayı hiç aklıma getirmiyorum dikkat ederseniz. Tabii ki, seçim minnak oğlandan yana oldu. Kendimi unuttum, evimi unuttum, kocamı unuttum. Yine de annem sağolsun, bizi rahatlatmak, nefes almamızı sağlamak için elinden geleni yaptı. Hala da yapıyor... Hemen şu noktada, son derece beceriksiz, ev işlerinde de hiç mahir olmayan bir insan olduğumu da hatırlatayım yeniden.

Çınar kreşe başlayınca, ve alışmakta zorlanınca, cumartesileri ücretsiz izin almaya başladım. Sağolsun, şirket izin verdi bu duruma. Tabii, maaşın bir kısmı yalan oldu. Önemli değil... çocuğumun mutlu olması, alacağım üç kuruş fazla paradan çok daha önemliydi benim için -hala öyle (hala ücretsiz izin alıyorum). Ve yine sağolsun şirketim, Çınar'ın her sorununda benim tam gün ya da yarım gün izin almama da izin verdi. Gerçekten, bu konuda haklarını ödeyemem. Ama tabii, bu yaklaşım beraberinde "çocuklu kadın çalışandan verim alınmaz" tezini de birlikte getirdi. Halbuki, aldığım izinlerin sayısı ne olursa olsun ben, bana verilen her işi zamanında ve doğru biçimde yaptım ve teslim ettim. Fark etmedi. Gerçekten uzmanlık isteyen işler yapmamaya/yaptırılmamaya başladım. Mevcut durumda uğraştığım işleri yapmak için değil doktoralı olmaya, üniversiteden mezun olmaya bile gerek olmayabilir bence. Tabii bu da beraberinde müthiş bir motivasyon düşüklüğü, hayata karşı ilgisizlik ve sonuç olarak da mutsuzluk getirdi bana.

Yeni işler aramaya başladım. Yine önüme doktorayla ve doktorada kaybettiğim "profesyonel zamanla" ilgili engeller çıktı durdu... Her seferinde "tamam, en azından burada Çınar'la ilgili her konuda bana yardımcı oluyorlar" diye sabrettim.

Bir dönem, mezun olduğum bölümde öğretim üyesi kadrosu açıldığını öğrendim; başvurdum. Başvurum değerlendirilmeden reddedildi; nedeni, doktora sonrasında yurtdışında post-doktora yapmamış olmam. Halbuki, yönetmelikte böyle bir şey yok. Hatta, bu engel olmasın diye, evlendiğim sene doktora araştırması için 6 ay Kanada'ya gitmişim. Yayınlarım var, başarılı bir tezim var... Ama, prensip kararıymış, yapacak bir şey yokmuş. İstersem, çocuğumu alıp/bırakıp gidebilirmişim yurtdışına. Dönüşte bakılırmış... Yapmadım. Çınar'ın düzenini bozmak istemedim. Onu bırakıp gitmek zaten bir seçenek değildi benim için. Hatta önümde daha önce 9 aylık çocuğunu bırakıp yurtdışına giden; ama dönünce bölüme yine de kabul edilmeyen bir arkadaş örneği de var... Size deee, prensip kararınıza daaa, deyip bıraktım peşini. Başka üniversitelerde benim bölüm zor bulunuyor; şehir dışı derseniz, hem Çınar bu kadar küçükken ailemin yakınındaki "comfort zone"dan çıkmak istemiyorum, hem de şu an gittiği kreşi bırakmaya içim elvermiyor... o macera da öylece yarım kaldı anlayacağınız...

Şimdi bir yerden yanıt bekliyorum. O yeri çok istiyorum. Ama ne zaman onaylanacağı; hatta tam olarak o işin olup olmayacağı da belli değil. Büyük ihtimal, diyelim. Beklerken gelen iş fırsatlarını da reddediyorum ha bire. Nedeni ne? Başka bir yerden haber beklerken diğer işi kabul etmeyi etik bulmamamla birlikte, bu gelen iş tekliflerini kabul edersem Çınar'ı bırakıp seyahat etmem gerekebilir, buradaki gibi Çınar'ın hastalıklarında vs işten çıkıp eve gitmeme izin vermeyebilirler... Komik, değil mi? Yani ben, çocuk yapabiliyorum ama kariyer yapamıyorum :)

Hemen söyleyeyim, bir miktar talihsizlikle birlikte tüm bunlar benim seçimlerim. Ben istediğim için böyle oluyor ve pişman değilim. Yani, Çınar beni engellemiyor; ben, doğrusunun bu olduğuna inandığım için Çınar nedeniyle kendimi engelliyorum. Dolayısıyla, sızlanmaya gerek yok. Ama sanki, bu tür özveriler, hep kadınlardan bekleniyormuş gibi de gelmiyor değil. Bizim hayatımızla ilgili olarak, bu konuda kocamın hakkını yiyemem. İşte en mutsuz olduğum, depresyonun ucundan döndüğüm dönemde "işi bırak, nasıl olsa hallederiz bir şekilde" deyip destek olmayı, "şehir dışında bir üniversitede iş imkanı bulursan kaçırma, ben nasıl olsa bulurum iş" demeyi de bildi. Ben anne olarak kendime bu görevi yükledim. Ama her zaman iş, kadına kalmıyor diye düşünüyorum.

Bilmiyorum yanılıyor muyum? Mevcut durumda tek bildiğim, çocuğumla çok mutlu ama işte çok mutsuz olduğum, ve bunun böyle devam etmemesini istediğim. Ama çözüm derseniz, beklemekten başka çözümüm de yok.

Başak ve ikilemleri gurula sundu... esenkalınız!

Havuz Sezonunu Açtık!

2011-06-27T11:05:00.000+03:00

İyice Avrupalılar'a döndük... Yaz bir türlü gelemedi ya bu sene, geldiği haftanın sonunda kendimiz havuza attık! Cumartesi hava 31 dereceyi bulacakmış, çok sıcak olacakmış; ama, pazar günü sıcaklıklar 6-10 derece düşüyormuş haberini alınca da, yangından mal kaçırır gibi havuz programı yaptık.

Ankara'da çok sevdiğimiz bir havuz var; hem sakin oluyor, hem de istersek otel kısmından oda kiralayabiliyoruz (Çınar'ı yedirmek/uyutmak için). Tek kötü yanı, yazın illa ki her haftasonu düğün olduğundan, 16:00'ya kadar kalabiliyoruz. Gerçi yetiyor mu? Yetiyor :)

Bu cumartesi de, Çınar uyanıp da kahvaltısını yapınca düştük yola, vardık havuza. Hava sıcak olmasına karşın, havuzun suyu henüz tam kıvama gelmemişti ama (21 derece idi, 24'e kadar çıktı sonra) azmettik girdik :) Yalnız, bir kez daha Çınar büyümüş diyeceğim:

- Suya girince, "soğuuuk" dedi ve önce ayaklarını soktu... "ayaklalım alıtıyor anne, toona tu haalika delecek di mi?" diye de kendini telkin etti (geçen sene, bodoslama dalıyordu buz gibi sulara).

- Suda üşüdüğü zaman "bilazdık beni kululayıın" diye dışarı çıktı. Havluya sarınıp ısındıktan sonra yine girdi havuza... Hoş, havuzda 5 sn durup, havluyla da 5 sn kurulandı ama olsun :) Hatta, en son çıkarken "ben en iyisi bi duş aliyim, ıtınayım" diye çıktı! Hatta, daha soğuk olan büyük havuzda yüzmeyi abartan annesini "adii, tık oodaaan, bak atta oldaksın anneee!!" diye uyardı bile! (geçen sene, dudakları morarana kadar suda duruyor, bağırış çağırış sudan çıkıyordu).

- 4-5 kere "çişim geldi" diye havuzdan çıktı, kavanoza çişini yaptı, sonra yine girdi. Havuzdan önce anlattım "çiş geldiği zaman söyle, kavanoza yapalım, yine girelim havuza" diye. "Havuza çiş yapaasaak n'ooluu?" diye sordu tabii. Ben de "o zaman havuz kirlenir ve bizi çıkarırlar, bir daha da giremeyiz" dedim. Aklına yatmış demek ki :) (geçen sene bezimi vardı!)

- Yemeğini daha kolay yedi, itirazsız uyudu (geçen sene, havuzdan çıkaramadığımız için, bu işleri yaptırmak çok zor oluyordu).

- Söz dinledi! Havuz kenarında terliksiz dolaşmadı; dolaşsa da "minik minik yülüyoluz di mi annee?" diye telkinde bulundu. Havuza girerken beni bekledi. Temkinliydi! (Geçen sene kollayacağız diye canımız çıkmıştı; bu sene resmen ben havuzun kenarında, güvenli mesafede oturdum, o içinde dolandı).

Kısacası, belki bazı beklentilerim gerçekleşmedi bu yaz; ama, geçen sene hiç aklıma gelmeyecek şeyler olmaya başladı. Kim ne derse desin, çocukların büyümesi çook güzel bir şey!

Çelik Hanedanı'nın varisi Çınar Çelik, Monnie bornozuyla yaz sezonunu açtı...

(Sedaaa, hadi, websiteni bekliyoruz sipariş için :D)

Evet, biz artık, uygun olduğumuz her haftasnu bu havuzda olacağız... Büyümüş oğlumla yazın keyfini çıkaracağız!

Oğlum Büyümüş

2011-06-23T10:14:00.000+03:00

Önce şunu yazayım: bir daha "bu çocuk neden dışarıdan eve girmek istemiyor hiç?" diye sızlanmayacağım. Nedeni biziz. Biz bir kırıp dizimizi evimizde otursak, belki bizim oğlan da her sabah uyandığında ve onu yuvaan her almaya gittiğimde "bugün neleye didiyoluz aanneee?" diye sormayacak :)

Neyse efendim, dün akşam, bu sefer de bizim şirketin bowling turnuvası için yapmış olduğu antrenman etkinliği vardı. Aslında, Çınar'ı anneme bırakarak gitmek istemiştim; ama, annemin işi çıkınca, şirkettekilerin "getir yaa, biz oyalarız burada, hem görmüş oluruz" baskılarına dayanamadım. Çın'ı yuvadan aldık, vardık RollHouse'a. Son derece plansız gittiğimiz için ne mama sandalyemiz vardı yanımızda, ne yedek kıyafetimiz ve iç çamaşırımız! Tek hazırlığımız, her daim arabada duran çiş kavanozumuzdu :)

Ve fakat oğlum, fırsat verildiği zaman, gerçekten büyük bir çocuk gibi davranacağını kanıtladı bize! Önce bir etrafı keşfe çıktı, Ankuva ve sonrasında Real'de dolaştı bir süre. Sonra, "sürülecek oyuncak" istedi babasından. 1 ay boyunca oyuncak almamaya karar vermiştik aslında (ve 3 hafta boyunca da almadık); ama, yemek yemesi uğruna kuralları ufaktan esnetmeye karar verdim. Ahmet'le ufak bir kaş-gözden sonra "Şimdi baba sana minik bir araba almaya gidecek, biz de bu arada ne yiyeceğimize karar verelim ve yemeye başlayalım" dedim. Ufak araba değil, ufak kamyon istedi, olur, dedik :) Sonra, tavuk çorba ve tavuklu pilavda karar kıldık. Mama sandalyesi de vardı; ama, Çınar "ben burda oturmak istiyorum" diye normal sandalyeyi gösterdi. Tamam, dedim. Bebek muamelesi çekmeye gerek yok! Oyuncağı gelene kadar da gayet güzel yedi yemeğini. Babası da ona ne zamandır istediği "çekici kamyon"u almış. Keyfine diyecek yoktu.

Yemek bitti, "kakam geldi" dedi. İşte bunu hiç beklemiyordum! Çınar, dışarıda bezine bile yapmazdı... yanımızda adaptör yoktu. Neyse ki, Real'in çok çok temiz bir aile tuvaleti varmış. Kollarından tuttum, anne kakayı evine gönderdik :) Bu aşamayı da böylece tamamlamış olduk!

Sonra, RollHouse'a, şirketten arkadaşların yanına gittik. Bizim minik adam, kah babasıyla hemen dibimizdeki oyun alanında oynadı, kah yanımıza gelip oyunu seyretti, kah kendisi de bowling topunu kucaklayıp atmaya çalıştı.

O zamanlarda, sıra bana geldiğinde, Çın'ın elinden tuttum, el ele tutuşup labutları devirmeye çalıştık. İşte o anlardan birinde, Gülseren de bize katılmışken, tam topu gönderdik ki Çınar kendisi de peşinden gitmeye karar verdi ve baammm diye yüzükoyun atış koridoruna kapaklandı. Ayağı takılıp düştüğünü sandığım için onu kurtarmak üzere hamle yapmıştım ki p.pomun üstüne yere oturdum. Kafamı bir çevirdim ki, bizi kurtarmaya çalışan Gülseren de aynen havalanıp kanala düşmüş. Neden? O toplar orada boşuna vıj vıj kaymıyor sayın okur, yerler cilalı da ondan! Kalkmaya çalışıyoruz, kalkamıyoruz. Bir yandan gülmekten de dermanımız kalmadı. Baktık, herkes de bize gülüyor, gecenin neşesi olduk kısacası :) O andan fotoğraf yok, herkes anı yaşayıp bize gülmeyi tercih etmiş... belki RollHouse video kayıtlarını verir, akıllı TV'de görürsünüz zaten o zaman :))

Bu arada, o düştüğümüz atışta da strike yapmışız iyi mi? :)

Neyse efendim, özetle, yine çılgınlığını yağmış olmasına rağmen gerçekten büyümüş olduğunu hissettirdi bana oğlum dün gece.. demek ki neymiş? Büyümesine fırsat vermek gerekliymiş...

Binbir Çiçek Kürek Çek!

2011-06-23T10:09:00.000+03:00

Aksiyon her eve ve her kuruma lazım!

Bizim yuvaya, haftanın 5 (yerine göre 6) günü 0-6 yaş arası bebelerle uğraşmak aksiyon anlamında yetmemiş olacak ki, Dragon Bot Festivali'nin Ankara ayağında kürek takımı oluşturmaya karar verdiler :) Geçen sene, yalnızca yuva personeli ve eşlerinden oluşan kadroyu genişletip bu sene velileri de eklediler takıma!

Hiçbir aktiviteden geri kalmayan Çelik ailesi olarak pek tabii ki biz de takımda yerimizi aldık! Önce kocam girdi takıma; sonradan kendisine verdiği paye ile, Kaptan Yardımcısı olarak! Bir hafta önce, Mogan Gölü'nde antrenman yaptılar, biz Çın-anne-anane-dede kadrosu olarak izledik, eğlendik, çimenlerde koşturduk.

Geçen haftasonu da, soluğu yine Mogan'da aldık. Deniz fenerinin olduğu kısımda. İlk gün, Ahmet'i önden gönderdik. Çınar'a yemeğini yedirir yedirmez attım arabaya; anneanneyi de aldık, düştük yola. Arkadaş, beklendiği üzere, arabada sızdı. Pusetine koyarken bile uyanmadı; ama, festival alanından gelen ıp-dıs ıp-dıs müzik sesine daha fazla karşı koyamayarak, uyuduğunun 30. dakikasında zıpkın gibi dikildi ayağa :) Şarj olması için yeterli süreymiş bu arada... Ne şanslıydık ki, takımımızın ilk yarışına yetiştik, tezahürat yaptık! O gün, ben ve anneanne Çınar'ın peşinden koştururken, Ahmet de ekibimizle birlikte yarıştı. İlk günkü yarışlar, dereceye göre sıralama yarışlarıydı. Havelsan takımı toplamda 2:09'luk derecesiyle birinci olurken, Binbir Çiçek takımımız 2:39'luk derecesiyle 15. sırada yer aldı (21 takım, olsun, çok eğlendik!).

Hatta o kadar eğlendik ki, bir ara, Çınar kucağımda deli gibi dans edip gülerken burnumuzun dibinde bir Eurosport kamerası fark ettik! Meğer 5 dakikaya yakındır bizi çekiyorlarmış :) Çınar o kadar güzel gülüyordu ki, ona bakmaktan hiç görmemişim! Tabii, bu çılgın günün sonunda, ÇınÇın 20:30 itibariyle sızmıştı; ertesi gün de 8'de uyandı. Açık havayı seviyoruz ailecek...

İlk günün sonunda, takım davulcumuzun ertesi gün gelemeyeceği anlaşılınca takım kaptanımız, sevgili Mrs. Hilal'in eşi Hakan Bey bu mühim görevi bana teklif etti. Açıkçası, başta hafiften korktum, ya takımı batırırsam, diye; ama, sonradan epey havaya girdim :) Ve ikinci gün, takım tshirtüm üzerimde, sabahtan vardık festival alanına! (NOT: Sevgili Kaptanımız Hakan Bey, gerçekten çok teşekkürler! Hiç bu kadar eğleneceğimi, keyif alacağımı tahmin etmemiştim! Seneye kimseye kaptırmam davulculuğu, bilginize...)

1 No'lu bot bizimki...

Ahmet, bir önceki geceden beni nasıl tempo vermem gerektiği konusunda çalıştırdı (çeeek, çeek, çeek, çeeek...). Davulculuk kolay iş değil; çok hızlı tempo verirsen takım yetişemeyebilir. Çok yavaş verirsen, yarışı kaybedebilirsiniz (haha, neredeyse kürek çekenlerden daha önemli yaptığım şey diyeceğim :P). Neyse, festival alanında da, kaptan çalıştırdı biraz. Önce, davulcu olmanın en önemli kuralıyla başladı: suya düşmeyeceksin! Evet, botun en ucunda, dandik bir taburemsi sandalyede oturup, bir elinle de davul çalmaya çalışırken hatırlanması gereken en önemli şey bu :)) Neyse, o kısmı başarıyla ifşa ettim. Yarış da çok heyecanlı ve eğlenceliydi. Dediklerine göre, gayet de güzel tempo vermişim. Amma velakin, eleme usulü yapılan ikinci gün yarışlarında, 5 salise ile Bilkent Holding'e geçildik (1:20,6'ya 1:20,1) ve elendik :( Ama gerçekten, gerçekten inanılmaz keyifli bir iş! Zaten kaptana da, "kaptanın hanımı"na da, "kaptan yardımcısı"na da söyledim: Gelecek sene davulcu benim, kimseye kaptırmam, çok pis olay çıkarırım! Ayrıca da, takım olarak feci gaza geldik, Eylül'de antrenmanlara başlıyoruz!

Evet, tabii ki, ikinci günün birincisi de Havelsan idi (1:02,8 ile). Bir sonraki sene yarışmaya sokulmamalarını talep ediyorum, kendi botları var bir kere, uçuyor adamlar :)

İkinci gün ilk yarışta elenince, Çınar'a ayıracak daha çok vaktimiz oldu! Anane&Babane&Dedeler de babalar günü dolayısıyla bizimleydiler. Hep birlikte harika bir gün geçirdik. Çınar çimene, doğaya, koşmaya, dans etmeye doydu! Tabii ki bota da bindi, kürek çekti! Biz yarışırken "Binbii Çiçeet türet çeeet" diye tezahürat da yapmış. Hatta hızını alamamış, ertesi gün okulda daire şekline getirdiği minderlerin ortasında oturup "çeeet, çeeet, çeeet" diyerek kürek çekmiş.

Herşey bir yana, böyle yarışmalara katılmak, kurum kimliğini genişletip aile olabilmek için çok iyi bir fırsatmış, onu anladım. Biz zaten yuvamızı, öğretmenlerimizi, Çınar'ın arkadaşlarını ve ailelerini, "kaptanımızı" ve "kaptanımızın hanımını" çok seviyorduk; ama, "birlikte" bir şeyler yapmak, başarmak, başarmaya çalışmak gerçekten çok daha keyifliymiş!

Geleck seneyi ailecek (Kaptan Yardımcısı, Davulcu ve Kaptan Yardımcısının Hanımı, ve Minik Amigo olarak) iple çekiyoruz!

Bir Yıl Önce, Bir Yıl Sonra

2011-06-22T11:52:00.001+03:00

Dün, Çınar'ın okkullu hayata başlamasının sene-i devriyesiydi. Bu sabah, ne kadar çok şey oldu, neler değişti diye düşünüyordum... neler değişmemiş ki!

Okkula başladığında 21 aylıktı; şimdi 33 aylık (haha, bu beklenen bir şeydi tabii; tamam, bundan sonrası ciddi...)

Okkula başladığında konuşamayan bir bebeydi (15-20 kelime söylüyordu en fazla); şimdi, "susmayan" bir adam!

Okkula başladığında "bebek sınıfı"nda idi; şimdi, Toddler sınıfında... Gelecek yıl başı Montessori sınıfı...

Okkula başladığında, meyvesini hala foodmill'den geçirip kokteyl şeklinde veriyorduk; şimdi, ağzına soktuğu elma parçalarını görünce annem tıkanıyor resmen!

Okkula başladığında yemeklerini hafif ezilmiş yiyebiliyordu; şimdi, allah ne verdiyse götürebiliyor (maşallah)!

Okkula başladığında ayakta sallanarak uyuyordu; şimdi, yatağına yatıyor, gözlerini kapıyor ve uykuya kendisi dalıyor!

Okkula başladığında çift ayakla zıplayamıyordu; şimdi, tam bir kanguru :)

Okkula başladığında çişini ve kakasını bezine yapıyordu; şimdi, "tulapete" gidip yapıyor!

Okkula başladığında sabretmeyi bilmiyordu; şimdi, "beklemek" ne demek biliyor, bekleyebiliyor... Bir şey yapılacağı zaman, "önce dinlemesi ve anlaması/öğrenmesi" gerektiğini biliyor!

Okkula başladığında annesi onun hayatta "kural" diye bir şeyi öğrenebileceğini düşünemezdi; şimdi, "bulası otopaak, otopaakta top oonanmaz!", "tuyumuzu dolçalak itemeyiz, yelimizde duumamız deletiir!", "Aiace, van may van (one by one -sırayla)", "tüs havuduna dilemeyiiz, olatı yüzmek için diil!" gibi gibi bir sürü cümle kurabildiğini (ve epeyce bir kısmını da uygulayabildiğini) görüp şaşkınlıktan küçük dilini yutuyor!

Okkula başladığında oyuncaklarını arkadaşlarına vermeye pek hevesli değilken; şimdi, "sırayla oynamanın" ve "oynamak için izin istemenin" ne demek olduğunu biliyor, çoğu zaman uyumlu bir şekilde arkadaşlarıyla oynuyor!

Okkula başladığında kendi dilini bile zor konuştuğunu yazmıştım, değil mi? Şimdi, İngilizceyi yalnızca konuşmuyor, İngilizce şarkılar bile söylüyor :)

Okkula başladığında herşeyi onun için bizim yapmamızı isterdi; şimdi, her işini kendi yapmak istiyor (çoğunu yapıyor, yapamadığı zaman "anne bana yardım eder misin?" diyor).

Okkula başladığında kendi başına odasında 2 dakika bile yalnız durmak istemezken; şimdi, dakikalarca kendi kendine oyun oynayabiliyor, oyun kurabiliyor (geçen gün tam 1 saat kendisi oynadı; annesi daha ne istesin!).

Okkula başladığında müziğe ve müzik aletlerine pek ilgisi yoktu; şimdi, davul çalmaya bayılıyor, gördüğü her müzik aletini denemek istiyor, coşkuyla şarkı söylüyor, müzik dinliyor (Serkan Kırmızı'ya teşekkürler...).

Okkula başladığında yalnızca kuzenleri vardı hayatında; şimdi, hem Türk hem yabancı biiiir sürü arkadaşı var (Öykü, Ezgi, Tuna, Daniel, Aiace, İrem Su, Anka, Çınar Timuçin, Elif, Maria, Mira...) :)

Ve...

Okkula başladığında, okula gitmemek için ağlardı; şimdi, eve dönmemek için ağlıyor! (Sizi seviyoruz Binbir Çiçek ailesi!!)

Kısacası, okkullu hayat, pek güzel, pek rahat :) Şiddetle öneririz!!!

Hüzünlü Bir Yıl Sonu Gösterisi Öyküsü

2011-06-13T16:31:00.001+03:00

Çınar'ımın "ayrı anne ikizi" Berko'muzun başından geçen hüzünlü bir öykü bu... Annesinin ağzından, yıl sonu gösterisinde yaşananlar... "Masum" bir organizasyonun bir anneye ve bir çocuğa yaşatabileceklerinin özeti.

Daha önce yazmıştım ya, perde bu yaşta hiç açılmasın diye; nedeni işte burada: Ağlayan Arı Rondu. Lütfen okuyun.

Sevgiler...

3. Geleneksel Sapanca Buluşması

2011-06-08T14:37:00.000+03:00

Evet, üçüncüsünü de yaptık. Bu sefer organizatör bendim (kendime not: bir daha olmamalıyım; beceremeyeceğim işlere bulaşmamalıyım) ve geçen seferden de kalabalık oldu: 120 ebeveyn 60 çocuk!!!

Gittiğimiz yer (Naturel Botanik Park), mekan olarak bence çok güzel olsa da, işletme olarak inanılmaz başarısızdı. O kadar insanı -2-4 yaş arası 50 civarı çocuk olacağı da belirtildiği halde- ufak bir alana sıkıştırmış olmaları, "13:00'de geleceğiz dediniz, toparlanmanız 14:00'ü bulur diye düşündük" mantığıyla çocukların öğle yemeklerinin saat 14:00'de gelmesi (büyüklerinkinden bahsetmeyeyim bile...) ve en can alıcısı "ama biz o kadar kişiden ayrı ayrı nasıl ücret toplarız?" diyerek herkesin ücretini "organizatör"e toplatmış ve bir adisyon bile tutmamış olmaları gerçekten takdire şayandı (!). Kendilerine işletme hayatlarında başarılar diliyor, bir daha görüşmemeyi umuyoruz!

Bu kısmı geçersek, asıl hedeflerimiz olan "arkadaşlarımız görelim, Çınar arkadaşlarıyla oynasın ve mutlu olsun, güzel bir gün geçirsin"i gerçekleştirmeyi başardık. Kendi adıma, arkadaşlarıma ancak "göz kırpmış" olabilsem de, Çınar gerçekten ama gerçekten tadını çıkardı!

Neler mi yaptı?

Süs havuzlarını önce uzaktan inceledi...

Sonra içine girmeye karar verdi!

Epey bir inceledi :)

Babasıyla çimlerde boğuştu

Arkadaşlarıyla hasret giderdi

Müzik yaptı, şarkılar söyledi

Doğumgünü pastalarının mumlarının üflenmesine yardım etti...

Hızını alamadı, bir klasik olarak Begüm'ün pastasını yaladı!

İnşaat işine girdi :)

Kirlendi... hem de çoook!

Ama sulara ayaklarını sokmaktan vazgeçmedi :)

Ve arkadaşlarıyla kovalamaca&yakalamaca&gıdıklamaca oynadı, çoook eğlendi!

Eve dönerken perişandı... ama çok mutluydu; ve bunu bilmek bütün yorgunluğumuza değerdi!

Sabah kalktığında "Tapanca'yı mı didiyoluuz?" diye sordu :)

Bugün değil tatlım, ama yine geleceğiz. Ve umarım sen yine böyle eğleneceksin!

Çılgın

2011-06-08T11:43:00.000+03:00

Çok sevdiğim bir arkadaşımın baldan tatlı kızı Çınar'ı böyle tanımlıyor: Çılgın!

Çocukların tahlil yeteneği kesinlikle büyüklerden kat kat iyi. İçgüdüleriyle yönetildiklerinden olsa gerek, karşılarındakinin hem dışını hem de içini çok iyi görebiliyorlar. Bu yüzden de Beril, Çınar'ı "çok hareketli, yaramaz, yerinde duramayan, inatçı, vs." diye değil, "çılgın" diye tanımlıyor.

Çünkü Çınar gerçekten hayatı ve duygularını dolu dolu, coşkuyla yaşayan bir çocuk. Kafasına koyduğunu yapan, aklına düşenin peşinden gidenlerden. Hedefe ulaşana kadar durmayanlardan. Dolayısıyla, amacına ulaşmak için en saçma yolları bile denemekten vazgeçmeyenlerden. İşte bu yüzden de biraz çılgın, çokça delidolu! Kesinlikle kararlı...

Ve hayır, birlikte yaşamak, tam tersi karakterde bir anne olmak kolay değil. Hem de hiç! Ama onu kendi olduğu gibi -ya da Beril'in dediği gibi- kabul edersen, eğlenceli.

Bu ara aslında yine kendimi sorgulama dönemim. Geçen seneden, 2011 İlkbahar-Yaz sezonuyla ilgili çok beklentiye girmişim. Çınar'ın durulmasını, benim yanımdan ayrılmayan, sözümden çıkmayan -ne demekse- yavru haline gelmesini beklemişim. Beklentilerim boş çıkınca da sabırsızlaşmışım, gerilmişim, germişim. Ama o bir "çılgın", bunları -henüz- yapamaz ki :)

Yine de çok büyük bir iş başardı bu bahar, hem de annesinin "beklemediği" kadar kolaylıkla! "Bezlerini çöpe attı", az şey mi? Hayır! Ve aslında, artık söylenenleri de dinliyor, çoğu zaman anlıyor, kimi zaman uyuyor. Kural nedir biliyor, esnetme denemeleri oluyor; ama, biz tutarlı davranınca kabul de ediyor. Geçen sene kurallara uyabileceğini tahmin edebilir miydim? Hayır!

Demek ki, herşeyin bir zamanı var. Ve bu zamanı hep bizim çılgın belirleyecek. Yani, az biraz durulmasının da zamanı gelecek, "tehlikeli"nin ne olduğunu anlamasının da...

Annesi o zamana kadar enerji veren vitaminlerle, meyve desteğiyle idare etsin ve "çılgın"ının tadını çıkarsın yalnızca :)

32 aylık "çılgın"ım, Sapanca'da, Beril'in şapkasıyla...