30 Küsür Yıl Önce, 30 Küsür Yıl Sonra...

Çok heyecanlıyım!

Benim dev bir kuzen kadrom var; hem anne tarafından, hem baba tarafından... dev olması, sayı bakımından olduğu kadar, aramızdaki ilişkilerin sıcaklığı bakımından da aslında. Hani hem kalabalığız, hem birbirimizi çok severiz.

Yine de, hem benden büyük olmaları hem de yaşımızın yakın olması nedeniyle sanırım, Emek Abi'min ve Eylem Abi'min benim için yeri başkadır, özeldir onlar. Çocukluğumun kahramanıdırlar. Candırlar... öyle ki, insanlara anlatırken Emek ya da Eylem demem, direkt "abi" derim. Herkes, gerçek abim olduklarını sanır; ki öyledirler de bir bakıma...

 

Ve biz ne kadar büyürsek büyüyelim, hayatlarımız nereye akmış olursa olsun, aramızdaki yakınlık hiç bitmedi. Birbirimizin sevgilileriyle, ailede ilk biz tanıştık; her yediğimiz haltı birbirimize anlattık. Büyüdük, evlendik, değiştik, çoluk çocuğa karıştık, her birimiz ayrı bir şehirde yaşıyoruz -hatta, Eylem Abi'mler ayrı bir ülkedeler-; dolayısıyla, aramızdaki ilişkinin biçimi değişti, evrildi, ama sevgimiz hep baki kaldı. İşte bu haftasonu, bu üç kuzen, İstanbul'da, ailelerimiz ve çocuklarımızla bir arada olacağız... İlk defa, üç aile, ama yalnızca üç çekirdek aile, tam kadro, bir arada olacak...

 

Vaktiyle bizim olduğumuz gibi olacak çocuklarımız; yine 2 erkek 1 kız. Yine en küçükleri bir kız olacak ve de... Bizim birlikte oynadığımız gibi oynayacaklar ve umuyorum ki, bizim birbirimizi sevdiğimiz gibi sevecekler birbirlerini... Bizim oğlanlar, minik kızımızı kendi kız kardeşleri gibi kollayacaklar; arada dalgalarını da geçecekler, sinir de edecekler, ama hep sevdiklerini, çok sevdiklerini hissettirecekler. Kuzen demeyecekler umuyorum ki birbirlerine, kardeş diyecekler...

 

Biz de belki, ucundan kıyısından, anne ve babalarımızın hissettiklerini hissedeceğiz onlara bakarken. Belki, bizim yaşımıza geldiklerindeki hallerini, onların çocuklarını hayal edeceğiz... Belki de, yalnızca o anı yaşayacağız, tadını çıkaracağız, "vay bee" diyeceğiz. Başka bir söz çıkmayacak, çıkmasına gerek kalmayacak. Hepimiz o an, aynı hayalin içinde olacağız...

Vahşi Yaşam

Çınar'ın büyümesini izlemeyi, büyürkenki değişimini gözlemeyi ve -başaramasam da- bu adımları çözmeye çalışmayı seviyorum. Özellikle, artık "sosyal bir çocuk" olmaya başladığı bu ara, 3 yaşa yaklaştığımız bu dönem gerçekten çok keyifli. Keyifli olması, yaşanan krizlerin yok olduğu, herşeyin yoluna girdiği anlamına gelmiyor tabii ki (kimseye umut vermek istemem :P). Ama, kendini ifade edebilmeye başlaması, başkalarıyla "gerçek ilişkiler" kurmaya başlaması pek çok durumu kolaylaştırdığı gibi, benim hayatıma da keyif katıyor! Onu gözlemlemek, düşünmeme neden oluyor...

"Paralel oyun" döneminin kapanmaya yüz tutup "birlikte oyun" döneminin başladığı şu zamanlarda fark ettiğim bir şey var: Çocuk dünyası tam bir vahşi yaşam/doğal hayat örnek kümesi. Yani, güçlünün güçsüzü kolayca ayırt edebildiği, sözle ifade edilmemiş sınırların (teritory) olduğu, gürültülü mücadelelerin ama sessiz anlaşmaların yapıldığı bir dünya. Bunun nedeni, Hilal Hanım'ın bana defalarca söylediği gibi, çocukların daha çok içgüdüleri tarafından yönlendiriliyor olmaları olsa gerek. Aynen, hayvanlar gibi.

Çok haşin ve değiştirilmesi gerekliymiş gibi görünse de en başta, ben seviyorum bu "vahşi ve içgüdüsel" taraflarını. Çünkü ne yapıyorlarsa, çok hesapsız kitapsız yapıyorlar; ne söylüyorlarsa, o an akıllarından geçtiği gibi söylüyorlar. Kurmadan, planlamadan, dümdüz. Ve karşılarındakinin "kendilerinden güçlü" olduğunu kabul ettikleri anda, başka bir hedefe yönelebiliyorlar. Saplanıp kalmıyorlar, istedikleri şeyi elde etmek için arkadan işler çevirmiyorlar. "Sıralarını bekliyorlar". Aslında bence, kendi yaşam alanlarında çok iyi bir döngü ve işleyiş kurabiliyorlar -biz müdahale etmediğimiz sürece. Sanırım bu yüzden, yaşlar denk olduğu sürece ve biri diğerinin gerçekten canını acıtacak bir şey yapmadıkça, dışarıdan bu doğal yaşam içine girmemek en iyisi. Kendi yollarını bulmalarına izin vermek, fırsat vermek; belki de, izleyerek öğrenmek?

Hangi noktada hesap-kitap işleri, planlar, arkadan iş çevirmek devreye giriyor, bilmiyorum. Hangi aşamada aklımızdan geçenle ağzımızdan çıkan birbiriyle örtüşmemeye başlıyor, onu da bilmiyorum. O aşamayı izleme kısmına daha gelmedim. Bunları öğretiyor muyuz -ya da bize mi öğrettiler-, yoksa hepsi "içgüdüsel" olarak mı gelişiyor, bir fikrim yok.

Ümidim, çocuğumu hep "belgesel tadında" izlemek. Ama, "doğa kanunlarının" sonsuza kadar sürmediği bir dünyada, bu kadar naif kalmasını beklemek doğru mu, ondan da pek emin değilim...

Bir Anne Nelere Duygulanabilir? #3

Bir anne, bundan önce yazdığım iki başlığa duygulanmasa da, bence yavrusunun "flört" etmesine duygulanabilir!

Dün gittiğimiz piknikte, yanımızda iki çocuklu bir ekip vardı. İki kız; biri 6-7 yaşlarında, diğeri Çınar'la yaşıt. Çınar, yaşıtı olan kızla önce oyuncak kavgası yaptı; sonra, yavrucağa ait minik kamp sandalyesine çöreklenerek kızcağızı deli etti. Diğer aile de, ben de "işi akışına bırakalım, kendileri çözsünler" dedik ve kendi halerine bıraktık. Bir süre sonra, itiş-kakış yerini diyaloğa, diyalog da yerini "sohbet"e bıraktı.

Tam "aa, ne güzel ya, Çınar yeni tanıştığı bir çocukla ohbet ediyor, ne güzel konuşuyorlar" derken, arkadaşım "Çınar'ın oturuşuna bak; kolunu da sandalyenin arkasına atmış, tam dayı gibi" diyerek güldü. Tam biz Çınar'ın "dayı oturuşuna" gülerken, arkadaki minik ayrıntıyı başka bir arkadaşım fark etti: "arkadan el ele tutuşuyorlar!".

Gerçekten de öyleydi, gözlerim yuvalarından fırladı. Çaktırmadan el ele tutuşup, öyle de güzel sohbet ettiler ki bir süre, ben ağzım kulaklarımda alık alık izlemekten -o an- fotoğraf bile çekemedim (düşünün!).

Ve bütün akşam ve gece boyunca da, o alık gülümseme bir an yüzümden silinmedi...