Öğlen uykusuna bu uyku arkadaşıyla dalan bir yavru, gece olunca "bütün oyuncaklarımı çıkarın odamdan, rahatsız oluyorum" der mi yahu?
Der... bizdeki yavru diyor, dedi, en azından...
Ne yapacağız, nasıl geçecek bu gece korkusu durumu bilemiyorum; ama, ben perişanım. Hem üzülüyorum, hem sebep olduğumu düşündüğüm için kendimi suçluyorum, hem de gece 11'de ancak uykuya dalabilen (ya da bayılan) ve sabah 6 dedi mi ayağa dikilen bir çocuk annesi olarak yor-gu-num!
CDleri, DVDleri kaldırdık ortadan, seyrettirmiyoruz. Ama, Hilal Hanım müjdeyi (!) verdi bugün; bir kaç ay sürebilirmiş bu durum... bittiğimin resmidir!
Az uyumasıyla ilgili sinir bozukluğundan olabilir; son derece asabi de bu ara. İsteklerinde direten, ilgisi başka yöne çekilemeyen, sürekli bağırarak konuşmaya çalışan sevgili yavruma buradan seslenmek isterim: annen bu kadar az uyuyarak seninle sakince iletişim kurabilme becerisine sahip değil ne yazık ki... eski günlerimize dönelim, olma mı?
NOT: Dayısının fotoğrafla ilgili yorumu: Marilyn Manson diz çöküp tövbe ister valla! Adam şu yaşında böyle bir şeyle uyumuyordur!
