Böyle bir seri başlatmayı düşünüyorum blogda, bir annenin çocuğu büyürken duygulanabileceği, anne-baba olmayanlara göre "abuk subuk" denebilecek şeyleri yazacağım... İlki de bu:
Fotoğraf kötü, telefonla çektim, ışığı ayarlayamadım... ama meramımı anlatıyordur...
Burası, bizim apartman; bunlar da apartmanın çocuklarının bisikletleri ve oğlumun scooterı! Yıllardır düren bir gelenektir, genelde kilitlenmez bile bisikletler. Annesinin de bir zamanlar bisikletinin durduğu bu merdiven kenarında, oğlunun scooterının da park ettiğini gören anne duygulanmaz da ne yapar? (Yazarken gözleri bile dolar...)
