Biz karı-koca 14 Şubat'a prim vermeyenlerdeniz. Tamam, sevgimizi sunarız ayrıca o gün herkese ve birbirimize, ama; hediye, vs... zinhar!
Ama, bu sene 14 Şubat bizim için gerçekten önemli. Çünkü, oğlumun kankası Aiace okkula dönüyor! Muhteşem bir hoşgeldin ve doğumgünü partisiyle...
Çok hastaydı Aiace, 1 aydan uzun zamandır. Griple başladı, ağırlaştı ve zatürreye çevirdi. 14 gün hastanede kaldı. Kanı değişti; ciğerlerine dolan suyu boşaltmak için cerrahi müdahale gerekti. Annesiyle mailleşirken, süreci anlattığında, oturdum ağladım... Ama o minik bir İtalyan gladyatör, yılmadı, iyileşti! Geçen haftadan beri evdeydi. Bugün Hilal Hanım'la konuşurken müjdeyi verdi: Pazartesi başlıyor okkula Aiace, ona kocaman bir hoşgeldin ve doğumgünü partisi yapacağız!
Okkulun girişinde, Çınarlar'ın sınıfının bir fotoğrafı var. Çınar her sabah o fotoğrafta Aiace'yi gösteriyor. Hilal Hanım "Çınar kadar Aiace'nin yokluğunun farkında olan başka çocuk yok" dedi. Olmaz tabii. Kankası onun, buradaki ilk arkadaşı. Ve şimdi, kaldıkları yerden devam edecekler.
Bu sene 14 Şubat'ta, Çınar'ı okula bırakırken Aiace'yi görünce kalbimde güller açacak, oğlumun da. Çok merak ediyorum ilk karşılaşmalarını. Kimbilir nasıl coşkulu olacak.
Ve gerçekten, ama gerçekten çocuklar hiç hasta olmasınlar diliyorum. Yakışmıyor hastalık çocuklara! Onlara azmak, coşmak, kudurmak, gülmek, kahkaha atmak yakışıyor...
Bir çocuğa duyulan sevgi -kendinizin olsun ya da olmasın- herşeyden farklı, herşeyden üstün. Ve bu sene 14 Şubat bizim için gerçekten önemli bir gün!
