Hasret/Vuslat

Dayımıza kavuştuk... En sonunda!

Geçen hafta sonundan beri anlatıyorum Çınar'a "pazartesi akşamı dayın askerden gelecek, bir daha da hiç gitmeyecek!" diye. Anlıyormuş sanırım, çünkü "Salı günü kimi göreceğiz annecim?" diye kaç kez sorduysam, hepsinde aynı coşkuyla "oooooo, adaaaaaa" diye bağırarak yanıtladı!

Ve salı akşamı kavuştular... biz de kavuştuk; çok özlemişim kardeşimi. Ama en büyük asker bizim asker en çok yeğenini özlemiş.

Yalnız bizim minik adamın bir huyu var, birini çok özledi mi kavuşma anında hemen sarılamıyor. Önce bir seviniyor, koşuyor, gidiyor, geliyor, bağırıp çağırıyor; sarılma faslı ondan sonra! Yine aynısı oldu, ama bu sefer bir de Çınarca bir şeyler anlatmaya çalıştı. Tahminim şu: Dayıcım, nerdeydin sen ya bunca zamandır. Bi' gittin bi'daha gelmedin; hey allahım ya, neyse geldin ya şimdi, yaşasın!

Ama anlatmakla olmayacağını bildiğim için videoya çektim vuslat anını... buyrun izleyin videolarımızı:


Oğlum Dayısını Karşılıyor from Basak Celik on Vimeo.


Dayım nereye gitti, şimdi buradaydı! from Basak Celik on Vimeo.