Çocuk Bayramı

Bugün 23 Nisan, hep neşeyle doluyor insan...

O 23 Nisan haftası biz de neşe doluyduk...

22'sinde akşam üzeri çıktık yola; içimizde uzun süredir kuzuyla uzun araba yolculuğu yapmamış olmamızın verdiği tedirginlik, ama bir yandan da büyük bir coşkuyla! Tatile, sevdiklerimize, dayımıza/kardeşimize/oğlumuza gidiyoruz; var mı ötesi! Kaldı ki almışım Nurturia'daki dostlarımdan desteği, türlü yolculuk tavsiyesini, kitaplarımızı, oyuncaklarımızı, meyvelerimizi, müzik CD'mizi, DVD'lerimizi; kim tutar bizi!

Kimse tutamadı zaten, bastık gaza! Kuzu yemeğe kadar kah oyuncaklarıyla oynadı, kah müzik dinledi, kah kitap okuttu (neyse ki 450 km boyunca Tigger ile birlikte zıplamak zorunda kalmadık :>). Bolu'daki köfte mammam molasından sonra huysuzlanınca, dedesinin müthiş icadı DVD player'ı taktık koltuğa, başladı Baby TV'deki en sevdiği program olan Eggbird'i seyre dalmaya! Zaten 20 dakika sonra baktım göz kapakları yavaaş yavaş kapanıyor, kapattım DVD'yi, tam uyku saatinde kendiliğinden daldı kuzucuk uykuya...

Yol nasıl sakin, rahat, huzurlu geçtiyse, İstanbul'da günlerimiz de o kadar rahat ve neşeli geçti! Her gün sabahtan dayısını ziyarete gitti Çınar'cık. O kadar özlemişti ki, daha dayısı kışla kapısının çıkışında göründüğünde ellerini havada sallayarak "oooooo" demeye başlamıştı bile! (Bu, Çınar dilinde, "dayı" demek... Dayısı ona öyle tezahürat yapardı bebekken, kaldı!) Heryere beni elimden tutup götüren, istediğini yapan oğlum, dayısının elini bırakmadı 3 gün boyunca! Dayı-yeğen mutlu mesut gezdiler, top oynadılar, gelip geçen kamyonlara baktılar :)) Kışlaya giderken evden hep "Çınar, hadi atta gidiyoruz; kimi göreceksin atta'da?" diye çıktığımız için sonraki günlerde kaldı yavrumda... her "atta" gidiyoruz dediğimizde "oooo" diyerek ellerini salladı, heyecan yaptı. Anlatınca gittiğimiz yerde dayıyı görmeyeceğini, buruldu kaldı. Neyse, 17 gün kaldı, geliyor dayımız... gel teskere, gel teskere bitsin bu hasret; evde anan, bacın, yeğenin, yüzüne hasret :))

NOT: Bu arada, anladık ki, askerdeyken bir tek yeğen deli gibi özleniyormuş. Ey asker sevgilileri, eşleri... ortada bir yeğen/çocuk varsa, hiç heveslenmeyin. Hasret listesinin bir numarası kesinlikle siz değilsiniz :)

Sonra bir de Irmak'la yeniden buluştu minik adam. Hani elini tuttu, pek bir şefkatle yaklaştı ama bizimki henüz pek bireysel. Bir de kız çocukları gibi anaç da değil. Elleri yanyana birleştirip avuçları açarak yüzüne miymiy bir ifade vermek suretiyle "Irmak küçüüüükkkk" yapıp sonra haydutluğa devam etti. Irmak kuzum da, 5.5 aylık bir bebecik ne yaparsa onu yaptı sürekli: etrafa tükürüklü gülücükler saçıp oturduğu yerde ileri geri sallanmaya! Bir ara baktım, Çınar ortada top oynuyor, Balca boyalarıyla oynuyor, Irmak'cık da ileri geri sallanıyor, biçare :)) Birden 1 yıl geriye gittim... nerdeeen nereye...

Başlığa uydu, bu 23 Nisan oğluma tam çocuk bayramı oldu! Bizim minik adamın aylardır yolunu gözleyen bir kuzeni vardı İstanbul'da: Bal kızımız, 2.5 yaşındaki Balca! Son 20 gündür "yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz Çınaar geelceeek" diye sayıklamış durmuş kuzum! Sonunda kavuştu kardeşine, Çınar'ına! Ve tıpkı Balca'nın aylardır anlattığı "masalda" olduğu gibi parkta buluştular, salıncağa bindiler, sallandılaaaar, sallandılaaaar, sallandılaaaar ve sallandılaaaarrrr.... :)))

Balca'm yazık, yine Çınar'ın yaş dönemi gereği, istediği tepkiyi alamasa da, birlikte top oynamak isterken Çınar topu dan dun sağa sola fütürsuzca vurunca "off Çınaaaar, of Çınaaaar!!!" diye serzenişte bulunsa da, ikisi de hallerinden pek memnundular aslında. Emirgan'da ele ele tutuşup gezmelerini, birbirlerine sarılmalarını, oturup okuduğumuz kitabı birlikte dinlemelerini izlemek ömre bedeldi... gelecek seneden itibaren ne kadar iyi anlaşabileceklerini, Balca'nın babasıyla benim olduğum gibi ne iyi dost, kardeş olacaklarını düşündükçe içim kıpır kıpır oldu. Hala da yazarken, yüzümdeki gülümsemeyi toparlayamıyorum. Oğlum büyüyor, ve ben onu hep hayal ettiğim gibi, benim kuzenlerimle yaşadığım gibi kocaman bir ailenin içinde yetiştirebiliyorum...

Eve dönüş yolunda minik adamla bir de, daha doğmamış arkadaşı Yağmur'u ziyarete gittik. Çınar Yağmur'un anne ve babasına 19 ay sonra yaşayacaklarının minik bir provasını yaptı, lezzetli kek ve poğaçalardan hapur hupur yedi, Yağmur'un odasını test etti, kitaplarını elden geçirdi... Ben de, bir yandan Çınar'ın peşinden koşarken, bir yandan da uzun zamandır görmediğim canım arkadaşımla hasret giderdim. Yetmedi tabii ikimize de... ama olsun, koca göbekli, en şirin halini kaçırmamış oldum ya, mutluyum kendi adıma :)

Bu arada, yine bol çocuklu ortamda bulunmanın hikmetidir diye düşünüyorum, minik adam tek başına merdiven çıkma ve kaydıraktan kayma işini başardı sonunda! Neredeyse 50 kere üst üste bu yeni keşfini pekiştirmesini izledik ama olsun, pek keyifliydi, ayakta dikilmemize de değdi! İnsanlık için küçük ama bizim için büyük bir adım; zira belimiz ve kolumuz kopmuştu artık pek de minik olmayan minik adamı parklarda kaydırağın tepesine kaldırmaya çalışmaktan!

Çık Çınar Çık, Kay Çınar Kay! from Basak Celik on Vimeo.

Dönüşümüz de gidişimiz gibi oldu. Yine önce kitap, oyuncak, DVD -ama bu sefer Pembe Kurbağa Üç Küçük Kuzu oyunu; moladaki yemekten sonra tam uyku vaktinde müzik dinleyerek uyku. Kuzu mutlu ve huzurlu yolculuk geçirip de rahat rahat eve varınca, biz de huzur içinde koyduk başımızı yastığımıza...

Ve gökten üç elma düştü; biri oğlumun, biri bunu yazanın, biri de okuyanın başına...

Acil Durum Plani

Merhaba anneler (ve herkes tabii ki :),

Konuk yazar olarak ilkyardim yazisinin devami niteliginde "Acil Durum Plani" ustune bilgilerimi paylasacagim. (Maalesef Turkce karakter kullanamiyorum)

(Bir de kendim hakkinda kisa bilgi: Anneyim, kizim 20 aylik ve calisiyorum, sanirim bu kadari herseyi ozetliyor hakkimda)

Ilkyardim konusu anne oldugumdan bu yana daha cok dikkat ettigim, kafa yordugum, endiselendigim bir konuydu. Kizim buyudukce ve biz ise gidip, o evde kaldikca, genel emniyeti hakkinda endise etmenin yanisira, biz evden uzaktayken birsey olursa napariz konusu kafamizi kurcalamaya basladi.

Ancak kafamizdaki bu kurcalanma konusunda gecen haftalara kadar ciddi bir adim atmadik...ta ki normalin ustunde bir siddet ve uzunluktaki deprem sehrimizi sallayana dek.

Aslinda 3-4 yilda bir de buyuk yanginlarimiz oluyor ama depremin hepimizin kalbinde ozel bir yeri (!) oldugundan heralde, azicik sallanma akillarimizi basimiza getirdi.

Deprem mal kaybinin yaninda herhangi buyuk olcekte insan kaybi, ulasimin engellenmesi gibi seylere sebep olmadi. Ancak bir pazar gunu herkes guzel havanin keyfini cikarirken, sallandik da sallandik. 1 dakika icinde tum telefonlar, 3G internet hatlari coktu. Cep telefonlari kilitlendi. Kimse kimseye ulasamadi.Ben kizimla buyuk bir parktaydim. Ne esim benden, ne biz ondan bir sure haber alamadik.

Bunun ustune daha fazla usengeclik yapmayip ailemizin ve arkadaslarimin acil planini yapmayi ustlendim. Bizler ailelerimizden ve ulkemizden uzak yasadigimiz icin acil durum planimiz uygun sekilde bicimlendi. Turkiye'de ailesine yakin yasayanlar daha farkli bir plan olusturabilirler. Onemli olan bir planinizin olmasi.

Butun arkadaslarimdan su bilgileri topladim:

- Tum telefon numaralari (tabii ki telefon numaralarimizi biliyoruz ama diyelim ki cep telefonumuzun pili bitti ve sarj etmek mumkun degil. Eger tum numaralari ezberlediyseniz ne ala ama ben birkac numara disinda artik hicbirseyi ezberden bilmiyorum)

- Ev adresleri

- Is yeri adresleri ve acil bir durum aninda is yerinde irtibata gecilecek kisinin adi, kontak bilgileri

- Cocuklar okula ya da krese gidiyorsa: Okul adi, adresi, ogretmenlerin adi ve kontak bilgileri

- Cocuklarin bakicisi varsa: Bu kisinin kontak bilgileri

- Turkiye'de irtibata gecilecek kisinin yakinlik derecesi, kontak bilgileri

Sonra bu bilgileri excel dokumani olarak derleyip, herkese geri attim. Boylece hepimizde bilgiler var, hatta ciktisini alip yanimizda tasimak daha da faydali.

Sonra bu bilgileri eyalet disi kontagimiza yolladim. Plana dahil herkesin eyalet disi kontagi ayni kisi. Herhangi bir afet, felaket, acil durum karsisinda, bu kisi herkese ulasmaya calisip, irtibat koprusu gorevi gorecek.

Ayrica her aile kendi planlarini tamamlamak icin sunlari yapti:

- Bulusma noktasi (Her aile kendi semtinden aciklik bir alani-okul olabilir, alisveris merkezi park yeri olabilir- bulusma noktasi olarak belirledi. Bakicilara da cocuklari kapip ayni yere gitmeleri tembihlendi.)

- Telefonlara acil durum icin ICE (In Case of Emergency) - ACIL numalarin girilmesi. (Esim ve iki arkadasim telefonumda ICE olarak kayitli. Buradaki itfaiye, polis gerektiginde bu numaraya bakmak uzere egitim aliyorlar.)

Amacimiz gunluk yasami beklenmedik bir sekilde etkileyen herhangi bir durum olursa sasirip ne yapacagimizi bilmez sekilde vakit kaybetmek, cocuklarimiz icin endiselenmek yerine, plana gore hareket edip, bize olacaklarin etkisini en aza indirmek.

Acil durum icin yapilacak hazirliklar bu kadar degil tabii ki. Acil durum cantasi, onemli evrak korunumu vs. gibi daha bircok sey var. Belki baska bir yazida o konulara deginilir.

Daha fazla okumak isterseniz, buradan aileler, is yerleri ve cocuklar icin acil durum plani nasil yapilmali hakkinda daha detayli bilgiler alabilirsiniz.

Dilegimiz buyuk afetlerin ve beklenmedik her turlu seyin hepimizden uzak olmasi. Ama isi sansa birakmayin, ozellikle cocuklariniz varsa.

Sevgiler,

Seda

Organize İşler Bunlar

(Üst not: Yazıda bahsi geçen herkesin onayıyla yayınlıyorum... hepinize teşekkürler!)

Bu pazar çok keyifli bir gün geçirdik...

Sevgili sitemiz Nurturia'da tanışıp yazıştığımız/yazışıp tanıştığımız, çocuklarımızı, hayatımızı, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi, kaygılarımızı paylaştığımız 9 aile bir araya geldik! 9 aile demek, 9 çocuk, 9 anne, 9 baba demek! Dev kadro!

Her ne kadar Uğurtan ve ailesi sabah bizden habersiz (!) brunch keyfi yapmaya gelmiş ve biz geldiğimizde Uğurtan'ın pili bitmek üzere olduğu için erken kalkmak zorunda kalmış olsalar da, onları da bizim klandan sayıyorum ben!

Oynak bahar havası yüzünden elli kez plan değiştirmek zorunda kalmış olsak da, hava güzel olduğunda çocukların açık havada koşturabileceği, yağmur yağdığında ise içeride dağıtabilecekleri bir mekan bulduk en sonunda: Nüve Park, İncek. Bahçe kısmı gerçekten başarılıydı: salıncaklar, kaydıraklar, mantar ev, sallanan hayvanlar, tahterevalli, hamaklar ve tavuskuşları, bıldırcınlar, kuşlar, ve benim hatırlayamadığım bir kaç hayvandan daha oluşan yarı-açık hayvanat bahçesi!

Ne şanslıyız ki, hafta boyunca "yağmur yağacak" denen o pazar günü, saat 16:30'a kadar hava kapatmadı ve bizim çocuklar 1 küsür saat bahçenin tadını çıkarabildiler. Minik adam salıncağı kimseye kaptırmamak konusunda iddialıydı! Bir ara Batuhan, Kutluay ve Yağız binmeyi başardılar gerçi... Onlar sallandığı arada Çınar önce Nilsu'nun, ardından Aral'ın topuna musallat oldu. Sanırım paylaşmak için erken bir yaş, hepsi yalnızca ben oynayayım istiyor. "Paylaşalım evladım" temalı konuşmalar yapsak da, pek etkisi olamadı, tahmin edersiniz ki :) Tüm bunlar yaşanırken, Uğurtan bıldırcınların peşinden koşuyor, Tan da afiyetle domateslerini yiyordu!

Tam çocukları babalara postalamış, anneler olarak semaverden çay içip gözleme keyfi yapacaktık ki bahçede, yağmur bulutları üşüştü, başımıza pıt pıt damlalar düşmeye başladı. "Hadi" dedik o zaman "madem kapalı yeri de çocuklara uygun, boşuna ıslanmayalım!" Çoluk çocuk üst kata çıktık. Çekirdek Çelikler olarak yolda, ortada gezinen papağana ve kafeslerinde şebeklik yapan maymunlara bakmak için ufak bir mola verdik. Sonra, anne-babalar şark odasına, çocuklar hemen karşıdaki oyun odasına! Oyun odası, bizim klan için biraz ufaktı doğrusu, ama çocuklar içerideki evle, kaydırakla, çitlerle, tahterevalliyle, toplarla, kısacası tüm oyuncaklarla pek bir ilgilendiler. Çaylar ve gözlemeler gelene kadar oyun odasına çoluk-çocuk doluştuk! Yemeklerimiz gelince, oyun odasından ayırmayı başarabildiğimiz çocuklar ve mutlu anne-babaları olarak şark odasına geçtik. Oyun odasını bırakmayan çocukların anne ve babaları kaderlerine küsüp, nöbetleşe yediler "mama"larını :)

Şark odası da, koşturup durabilecekleri açıklık alan ve darbukalar sayesinde çocuklar için eğlenceli bir mekan oldu doğrusu! Bizim minikler gözlemelerini yediler, darbuka çaldılar, oyun odası-şark odası arasında mekik dokudular! Çınar'ın en çok ilgisini çeken ise yer minderleri oldu! Yüz kez mindere oturdu, kalktı, oturdu, kalktı, oturdu, kalktı!... Gerçekten sürprizlerle dolu bu minik adam bizim için. Dünyanın en komplike oyuncağını al, oralı olmaz; ama önüne yer minderi koy, dakikalarca oynasın! Annesi de saçını başını yolsun :)) Bu arada, -çocuğu kreşe gitmeyenler olarak- çocukların bir aradayken yarattığı sinerjiye de şahit olmuş olduk: yemek yememesinden en çok şikayet edilen minik bile eline gözlemeyi alıp lüp lüp yutuverdi! Ne mutluluk! Bir şey daha öğrendik, ya da yeniden deneyimledik diyelim, bu yaş grubunun birbirinden çok çevrelerine ilgisi var. Birbirlerini gözlemliyorlar, kopyalıyorlar ama henüz oyna-ya-mıyorlar. Ama sonradan anladık ki, bir arada olmaktan gerçekten keyif almışlar. Mesela Çınar, Pembe Kurbağa videolarını izlerken, daha önce tiyatroda tesadüfen yan yana oturduğu Tan'ı görünce çığlıklar atarak onu gösteriyor artık :) (Fotoğrafları henüz gör-e-medi; bilgisayarı açınca, tuşlara ayı pençesi elleriyle vurmaktan vazgeçmediği için fotoğraf göstermeyi başaramıyoruz!)

Böyle böyle saat 6'ya kadar oldukça koşuşturmalı, neşeli, bol kuzulu, sohbetli-muhabbetli vakit geçirdik. Bizim minik adam bu kadar çok arkadaşıyla ilk defa bir araya geldi ve anladığım kadarıyla, çok da mutlu oldu! Ben de, çocuğumu, mutluluklarımı, endişelerimi, hüzünlerimi paylaştığım, görmeden arkadaş olduğum, sevdiğim, merak ettiğim annelerle tanışmış olmaktan dolayı pek sevinçliydim! Artık yalnızca isimlerimizi değil, cisimlerimizi de bilerek paylaşıyoruz hayatlarımız; ve böylesi gerçekten daha bir keyifli...

Ne iyi etmişiz de bir araya gelmişiz o gün! Daha nice buluşmalara diyor, sizi miniklerin oyun odasındaki halleriyle başbaşa bırakıyorum...

nurtuia bebeleri oyun odasinda from Basak Celik on Vimeo.