Oynak Saatler ve Uyku

Minik Adam doğmadan önce, yaz ve kış saati uygulamasına bakış açım bambaşkaydı. Sonbaharda geri alınınca "Olley, bir saat daha fazladan uyuyacağız!" diye sevinir, baharda ileri alınınca "Off, bir saat erken kalkacağım, ama en azından hava daha geç kararacak" diye avunurdum! Minik Adam'ın ilk yılında çok etki etmemişti yaz/kış saati uygulaması uyku düzenimize... Ama bir yaşını geçip de bizimki gerçekten "adam" olduğunu sanmaya ve uykuya direnmeye başlayınca, almıştı beni bir endişe!

Hiç korktuğum gibi olmadı! Sonbahar ortalarına doğru, gece uykularını 8'den 9'a hatta 9:30'a kaydırmaya başlamıştı minik adam. Daha önce 7:30-8:00 gibi uyuyan (hadi bilemediniz 8:30) bir çocuk için geçti tabii (allahım, ne kadar naifmişim). O yüzden, kış saati uygulamasına çok sevinmiştim! Saatler bir saat geri alınınca, ve Çınar yine 8-8:30 gibi uyumaya başlamıştı. Hatta o zamanki coşkumu ve sevincimi, twitter'dan şu şekilde paylaşmıştım: "Kış saati uygulaması uyku düzeni sapıtan çocuklar içinmiş!" Sevincim çok uzun sürmedi gerçi, Ocak'ta yeniden 9-9:30 gibi uyumaya başladı, Mart'a geldiğimizde artık 10'da yatırıyordum, 15 dakikada uyuyordu! Gündüz hala iki uyku uyuduğu için geç yatmasını normal karşılıyordum; ama, gerek 10'u geçerek uyuması, gerekse sabah 6-6:30 itibariyle ayağa dikilip beni de yatağa gelerek göz kapaklarımı parmaklarıyla açmak suretiyle uyandırması artık oldukça yorucu olmaya başlamıştı...

...ki imdadımıza yaz saati uygulaması yetişti! "10'da yatan bir çocuk için yaz saati uygulaması imdada nasıl yetişir? Daha da geç yatmadı mı?" diye soruyorsanız eğer, söyleyeyim, anneannesinin ve benim -aslında birbirimizden bağımsız- ufak bir planımız vardı!

Uygulamanın başladığı pazar sabahı bizim minik adam, yeni saatle 6:30'da uyandı; aslında azıcık bir müdahaleyele yeniden uyuyabilirdi; fakat, akıllı ananesi sabah uykusu şaşmasın diye hiç uğraşmadı. Birlikte sabah yürüyüşü yaptılar. O gün uykularını aynen eski düzene göre uyudu; ama gece ancak 11:15'te dalabildi... Ve ben büyük bir hevesle sabahı bekledim -hem geç yattığı için, hem de yeni saate ayak uyduracağını tahmin ettiğimden sabah 6'da kalkmayacağını düşünüyordum! Tahminimde yanılmadım! Bizim minik adam, o sabah saatleri bir değil, iki saat ileri aldı! 8:15'te uyandı! Günde iki kez uyuyan, ve ilk uykusuna 10 civarı yatan bir çocuk için geç bir saat tabii! Dolayısıyla anne, ne zamandır aklında olan (ve cuma günü Çınar'ın 2.5 saat aralıksız uyumasından güç alan) "tek uyku" planını devreye soktu!

İlk gün 12'de yatırdık öğle uykusuna, akşam da 9:30 gibi uyudu (daha erken uyumasını bekliyordum doğrusu; ama, eski saate göre 2 saat erken yattığı için önemsemedim). Sabahları artık 7:30-8:00 arası kalkıyor (yaşasın! maşallah maşallah allahım, süpaneke, amin!). Şimdi kademeli olarak (15 dakika 15 dakika) 1'e çekiyoruz öğlen uykusunu. 2 saate yakın uyuyor böylece minik adam gündüzleri, eski uyku düzenine göre gündüz uykuları azaldı; ama gece uykularının süresi uzadı! Havalar ısındığı, günler daha da uzadığı zaman dışarıda daha çok atlayıp zıpladıkça belki daha uzun uyur, belli mi olur? Hem ilk günden sonra daha da kolay dalmaya başladı gece uykusuna. Plan işe yaradı! Ne zamandır "nasıl geçirsek, neler yapsak" diye düşündüğümüz "tek uyku" maceramız -Çınar'la ilgili her olayda olduğu gibi- kendiliğinden başladı!

Ve sabahları Çınar'dan daha erken uyandığımız için, bize de şu aşağıdaki manzaranın keyfini çıkarmak kaldı!!!

Uyku Yalanları

Bu yazıyı ne zamandır yazmayı düşünüyordum, dün ve bu sabah Sadece Anne'nin sitesinde okuduğum bir çift yazı (buraya ve buraya bir tık lütfen) ve yazıya gelen yorumlar nedeniyle daha fazla ertelemeyip hemen yazmaya karar verdim.

Mühim not: Ben ne pediatristim, ne pedagogum, ne de herhangi bir konuda çocuk uzmanıyım. Yalnızca anneyim ve deneyimlerimi paylaşıyorum. Ve, sıklıkla da, benim durumumda olan anneleri rahatlatmaya çalışıyorum... çünkü, bu uyku konusunda o kadar büyük bir baskı var ki üzerimizde, sürüyle birlikte hareket etmezsek, herşeyi yanlış yapıyormuşuz gibi görünmemiz ve böyle hissetmemiz an meselesi  :)

Yazının başlığı uyku yalanları; çünkü, böyle yalanlar söylenmeseydi bizlere, bebeğimizin "uyuması" adına uygulamamızı istedikleri "yöntemleri" başka türlü azimle uygulamamız mümkün olmazdı sanırım... Ferber, Tracy Hogg, Elizabeth Pantley, Dr. Weissbluth yöntemleri... Hepsi, çocuğumuza "kendi kendine" uyumayı öğretmezsek başımıza gelecekleri anlatıp bizi çocuklarımızı "zorla" uyutmaya yönlendirmediler mi, korkutmadılar mı, yapmazsanız "hatalı ebeveynsiniz" demediler mi (Tracy, dinince dinlen ama, bu sözün vaktiyle beni çok bunalıma sokmuştu)? Şimdi ben, bizim minik adamın, bütün bu "uyku uzmanlarını" nasıl "yalancı" çıkardığını anlatacağım sizlere:

"Bebeğiniz miniminnacıkken kendi kendine uyumayı öğrenmezse bir daha zor öğrenir."

Bizim minik adam, doğduğundan beri kucakta sallanarak uyutulmasına rağmen 4.5-5 aylıkken yatağında kendi kendine uyumaya başlamıştı. 7-8 aylık olana kadar da bu böyle sürmesine rağmen, iyice hareketlendiği dönemde "kendi kendine" uykuya dalma işini de kendiliğinden bıraktı.

"Bebeğiniz kendi kendine uyumayı öğrenmezse, yatağında uykuya dalmazsa, gece boyu deliksiz uyuyamaz. Sıklıkla uyanır."

Minik adam, o kendi kendine uyuduğu mutlu günlerde de geceleri 4-5 kere uyanıyordu. Halbuki, son bir haftadır, geceleri oturma odasında ayakta sallanarak uyuduğu halde, bütün gece yatağında hiç uyanmadan uyuyor. Bu saaddetin yeni bir diş istilasına kadar devam etmesini umuyorum.

"12-18 ay arası bir bebeğin günlük uyku ihtiyacı 11'i gece uykusu olmak üzere, 13-14 saattir. Daha az uyumamalıdır."

Tabii ki uyku için uzun süreler iyidir, ama bu da biraz genetik değil mi? Ben de pek az uyurmuşum, bizimkilere yıllarca 6’dan sonra uyumak kısmet olmamış. Ve biz neler neler denedik minik adam 6'da kalkmasın diye; uyanınca hemen emzirmedim, oyun oynamadım, sessiz kaldım... 17 aydır da azimle uyguluyorum bu yöntemleri ama Çınar, bana mısın demedi; ne kadar uykuya ihtiyacı varsa, o kadar uyuyor! Çünkü, o da bir insan! Biz de öyle yapmıyor muyuz? Tamam, bence de bizim minik adam günün pek azını uykuda geçiriyor ve ben hala nasıl yapsam da biraz daha çok uyusa diye düşünüyorum (1-1.5'ar saatten iki gündüz uykusu, 8-8.5 saatlik deliksiz gece uykusu). Ama uykudan çok mutlu uyanıyor, normal gelişiyor, huzurlu, hareketli, mutlu bir bebek. Eee, ne yapayım ben şimdi, kitabına uydurayım diye, uyku ilacı mı vereyim yavrucağa?

"Kendi kendine uyumayan çocuğun özgüveni gelişmez"

Geçen yazımda da bahsettiğim gibi, görüştüğümüz pedagogun, psikoloğun ve minik adamın doktorunun ortak kanısı şu: Çocuğun uykuya güvenli geçmesidir önemli olan! 2-2.5 yaşına kadar da kendi kendine uyumaya zorlamayın. O kendini nasıl güvende hissediyorsa, öyle uyutmayı deneyin. Yalnızca, uykuya geçiş sürecinin uzamamasına dikkat edin. Eğer uzuyorsa, çocuğunuz belki biraz daha geç yatmak istiyordur. Ve çocuğunuzu geç/kendi ihtiyaç duyduğu saatte yatırmak, onu zorla uyutmaya çalıştığınız zaman bozulan ilişkinizden daha az zarar verecektir. (Bu kısmı doktorlar söyledi, ben de beğendim!)

17. Ay Kabusu: İki Uyku Teke Karşı!

Sebahat Annem ve Sibel Ablam, "çocuklar her ay dönümlerinde yeni bir huy edinir" dediklerinde, "aman artık yaaa, alarmları mı var bunların, hem o kadar çok huy değiştirir mi çocuklar, bir şeyi öğrenir, hep onu yaparlar işte" deyip çok da itibar etmemiştim. Ve tabii ki, bana tokat gibi yanıt oğlumdan geldi -neymiş, herşey deneyimmiş sevgili çok bilmiş gelin! Her ay, ama her ay kendine yeni bir huy buldu minik adam. Bazen iyiye gitti, bazen kötüye. Bu ayki olayımız "uyku" -aslında hangi ay değil ki? Ama bu ayki gerçekten farklı!

Gündüz uykularında pek bir değişiklik olmadı da minik adamın -bir kaç gün uyurken biraz zorlanması dışında- ama gece uykusuna geçişimiz artık tam bir facia! Bazen 1-1.5 saati buluyor, gözleri kapanıyor ama ayaklar kıpır kıpır, bir türlü dalamıyor. Bir de, 9'da bile yattığında "çok geeeç, bebek dediğin 8-8:30'da yatakta olur" diye ortalığı yıkan deli annenin çocuğu işi iyice azıtıp, uykuya 10, hatta 10:15'te dalıyor! Heer tür yöntemi denedik (yatakta pişpişleme, kucakta sallama, ayakta sallama), rutinimiz var (bakınız, nasıl da güzel güzel kitap okuyoruz uyku öncesi)... eee? Sonra ben buldum! Gündüz uykuları! Ama teke nasıl indirmeli, önce ben başlasam haftasonu? Çünkü anlamak lazım, tek uyku yetecek mi, yetmeyecek mi? Sabah 8'e doğru uyandığı bir iki gün denemiştik, akşam muazzam huysuzlanmıştı. Nasıl yapmalı?

Tam ben yine, yeni yeni delirmeye başlamıştım ki, imdadımıza bugün gezdiğimiz kreşin (ayrıntılar sonra) psikoloğu ve de -ilginçtir- pek itibar etmediğim ama ara ara da bakmaktan kendimi alamadığım Baby Centre bülteni yetişti. Önce psikoloğun yorumları:

• 
  
  Bu yaş için, hala günde iki uyku uyuduğunu ve kış mevsimi olduğunu düşünürsek, gece 10 yatması için çok geç bir saat değil. Kışın çocuklar, gündüz dışarıda daha az vakit geçirebildikleri için ve yediğimiz kış yemekleri de mevsime uygun olarak hazmı daha zor yemekler olduğundan, uyku saatlerini daha geçe çekebilirler, uyumakta zorlanabilirler.
• 
  
• 
  
  Ayı itibariyle, Çınar tek uykuya geçiş yapmaya çalışıyor olabilir. Tek uykuya geçtiğinde daha rahat uyuyacağını tahmin edebiliriz. Tek uykuya geçireceğiniz zaman, yatağına yatırıp rahatlatma yöntemiyle uyutmayı denemeye başlamanız iyi bir fikir olabilir. Yorgun ve uykuya hazır olacağı için daha sağlıklı bir uykuya geçiş sağlayabilirsiniz böylece.
• 
  
• 
  
  2-2.5 yaşına kadar en önemlisi çocukların "uykuya güvenli geçişini" sağlamaktır. Bu da, çocuğun tercihine bağlıdır. Kucakta durmak istiyor da olabilir, yatakta pışpışlanmak da, ayakta sallanmak da... 2.5 yaşına kadar, bunların herhangi birini yapmanızda hiçbir sakınca yoktur. Yalnız, nasıl uyutuyor olursanız olun, çok uzun sürmemesine dikkat edin. 15-20 dk uykuya geçmek için normal süredir. Ama 45 dk, 1 saat sürüyorsa, ve bu durum üst üste tekrarlanıyorsa, çocuğunuz ve sizin için stres kaynağı yaratacağından sağlıklı bir durum oluşturmaz. Daha geç, ama daha çabuk uykuya dalacağı bir saatte yatırmayı deneyebilirsiniz.

Ve sonra da Baby Centre'ın 17. ay kısmında, alt başlıklardan birinin kocaman kocaman yazılmış olduğunu gördüm: "İki uykudan tek uykuya geçiş". Özetle şunu diyor sevgili Baby Centre'dakiler:

 "Bu ayda çocuğunuz iki uykudan tek uykuya geçiş yapabilir. Bazı bebekler, tek uyku az, iki uyku ise çok geldiği için oldukça zor zamanlar yaşayabilir, yaşatabilirler (Evet, benim oğlumdan bahsediyor!).

(...) İki uykudan tek uykuya geçiş zor olabilir. Bazı uzmanlar bu geçiş sürecinde, gece uyuduğu süreye bağlı olarak bazı günler iki, bazı günler tek uyku uyutulabileceğini söylüyorlar (çoook mantıklı). Tek uyku uyuduğu günlerde gece yatış saatini biraz daha erkene alabilirsiniz (Kesinlikle!).

(...) Bu aylarda zor uyuyor olmasının bir nedeni de, çocuğunuza göre, etratfa keşfedecek ve yapacak onca şey için, çok az zamanının olmasıdır! Sürekli hareket halinde olmak isteyebilirler. Ve bu aylarda çocuklar, sizden faklı olduklarını anlamaya ve "kendilerinin" farkına varmaya başlarlar, dolayısıyla "bağımsız" olduklarını göstermeye çalışırlar. Uykuya direnmek de bu davranışın bir parçasıdır (Maalesef, öyle...)."

Şimdilik sevgili, iyi kalpli psikoloğun sözleri ve Baby Centre bülteniyle pek rahatladık, önerileri uygulayacağız bakalım...

Her geçen ay yeni bir icat çıkarsa da, bu zorlukların hepsinin onun büyümesinin bir göstergesi olduğunu bilmek güzel şey :)

Ama, uyu da büyü çocuğum, olur mu?

Uykuya Özgürlük!

(Uyarı: bugün canım fena halde sıkkın... o yüzden yazı renksiz, resimsiz, biraz olumsuz olmuş olabilir... ama hayat da acı ve tatlıdır, değil mi?)

Giriş:

Hamileliğimin son aşamalarında, biraz da benden önce bebek sahibi olmuş arkadaşlarımın etkisi ve yönlendirmeleriyle, uyku konusunda biraz araştırma yapmış, doğumundan itibaren Çınar'ın uykusu düzenli olsun diye "çalışmalara" başlamıştım... Gündüz bizim bulunduğumuz, ışıklı, nispeten daha sesli ortamlarda yatırıp, emzirirken/altını açarken gayet normal, neşeli, sesli hareket ediyorduk hepimiz; gece uykusuna geçeceği zaman ise sessiz, loş ışıklı (ışığı tamamen kapatmaya cesaret edemiyorduk, neden bilmiyorum), yatak odasına alıp, emzirirken/altını açarken son derece sessiz olmaya, fısıltıyla konuşmaya özen gösteriyorduk. Tüm bunların etkisi oldu mu olmadı mı pek emin değilim ama Çınar 2-3 gün içinde gece ve gündüz ayrımını yapmış, emmek için uyansa da gece uyuyan bir bebek olmuştu.

Gelişme -Güzel Günler...

40 günden sonra da her akşam 6-7 gibi banyosunu yaptırıp gece uykusu rutini hazırladık kendisine. Gerçi, biz ne yaptıysak, uyku saatlerini hep "o" belirledi. 40 güne kadar gece 11'de gece uykusuna geçti, 40 gün 3 ay arası 9:30 dedi mi kesinlikle uyumuş olmayı istiyordu. 3 aydan sonra ise 7 gibi yatıp sabah 6'ya kadar uyuyordu (tabii ki aralarda kalkıp emerek). Sonra yaza doğru uyku saatini 8'e çekti, yazın 8:30'a, büyüyüp de etrafı daha çok keşfetmek istedikçe 9-9:30'a geri döndük! Tabii geç yatmasında gündüz hala 1-1.5 saatten 2 uyku uyuyor olmasının, uykularının arasında 3.5-4 saatlik beslenme/aktivite zamanı arıyor olmasının etkisi büyük. Zaten gündüz uykularının saatine de o karar verdi hep. İlk aylarda uyandıktan 1 saat sonra yeniden uyumak istiyordu. Sonra bu süre 1.5 saat oldu... sonra 2... Nasıl mı anlatıyordu uyumak istediğini? Birden deli gibi ağlamaya başlayarak! Durup dururken, herşey iyiyken, uyku saati yaklaşmaya başladığında birden ağlamaya başlıyordu: "uyutun beniiii, hemen uyutun!". Net olarak hatırlayabildiğim, 4-8 ay arası uyku sayısının kademeli olarak 5'ten 2'ye düştüğü... onu da her düşüşte bir uykuyu -ne yaptıysam- uyumayarak becerdi :) Önce akşamüstü uykusunu bıraktı, sonra uyku aralarını açtı, sonra sabah uykusunu daha öğlene kaydırdı... derken 8 aylıkken 2 uykuya geçti: sabah 10:00, öğleden sonra 3:00 (kalkış saatine göre 10:30, öğleden sonra 3:30). Ama sabah uyanma saatini -ne yazık ki- hiç değiştirmedi: 6:00-7:00 arası! Neler neler denedik: 6'da kalktığında emzirmedik, daha sonraları kahvaltısını 7'den -hatta 8'den- önce vermedik, o saatte uyandığında doğru düzgün oynamadık onunla, sessiz durduk, coşku yapmadık... ama ı-ıh! Biyolojik saati kurmuş bir kere bizim minik adam, bana mısın demedi!

Uykuya geçiş...

Uykuya geçişimiz de apayrı bir yol izledi, önce kucakta, omzumuzda uyuyordu, 2 aydan sonra kucağımızda ama yatay uyumaya geçti. Sonra bir mucize oldu, 4.5-5 aylıkken yatağında, oyuncak ayısının müziğini dinlerken uyuyakalmaya başladı... bir heyecanlandık, aman allah, yoksa kendi kendine uyumayı mı öğreniyor, diye! Yok, değilmiş, yine 8 aylıkken, iyice oturmaya, sonra da kendini kaldırmaya başladı ve kendi kendine uyumaz oldu. Bu sefer de yatağında yan yatırıp pışpışladık. Ne güzel, 15-20 dakikada uyuyor derken yaz tatilinden sonra, 1 yaşına çok az kalmışken birden uyutma süremiz 1 saate yaklaşmaya başladı. Pışpışla pışpışla uyumaz, uyutmak ne mümkün! Haydii, anne yine bir ton çözümle geldi: yatır/kaldır, odadan kademeli çık, hatta Ferber? Yok hayır, Ferber denemeye cesaret edemedik. Bir kere ben çok kızıp odasında bırakınca çok ağladı ve kustu. O gün o metodu asla bir daha denemeye bile kalkmayacağıma dair ona da kendime de söz verdim! Yatır/kaldır iyi gidiyor gibiydi, 4. günde herşey başa döndü, hem minik adama hem de bana eziyete dönüştü. 1.5 ay yöntem yöntem debelendikten sonra annelerin "kızım sen de perişan oluyorsun, al ayağına, hafif hafif salla, rahat edin ikiniz de" baskılarına dayanamadım ve pes ettim!

Sonuç ya da Son (Mutlu mu Değil mi sonra göreceğiz...):

Valla hiç de utanmadan söylüyorum, hala da Çınar'ı ayakta sallayarak uyutuyorum. Çok mu kolay uyuyor? Hayır. Gece uyanmıyor mu? Uyanıyor... ama zaten her zaman uyanıyordu. Hepimiz böyle uyutulmadık mı? Neredeyse... Birşey olmuş mu? Görünürde hayır :)

Pedagogun ve Evren'in tavsiyesini dinleyip yanında elini tutup, ninni söyleyerek, masal okuyarak uyutma yönetmini de deneyeceğim, ama öncelikle nefret ettiğim karyolamızdan kurtulup yer yatağına geçmemiz lazım! Bu konudaki eylem planımı da yazacağım, ama hem bu yazı daha da çok uzamasın, hem de kafamda herşey yerli yerine otursun, ondan sonra...

Kıssadan Hisse:

Peki bu yazıyı neden mi yazdım? Bebeğinin uyku sorunu olan, ama ne kadar küçükken uyku eğitimi vermeye çalışmış olursa olsun hiçbir sonuca ulaşamamış 2-3 arkadaşım var. Ve eminim biz bir sürüyüz! Ve "uyku kitaplarında" kafamıza sokmaya çalıştıkları ve -en azından beni- bunalıma sokmaya yeten yatış/kalkış saatleri ve uyku sürelerinden bağımsız olarak çok sağlıklı, çok mutlu çocuklarımız var! Ve aslında -Çınar'ın öyküsünde olduğu gibi- ne yapmak istediklerini de bize çok güzel anlatabiliyorlar -dinlemeyi bilirsek! Asıl olan onların "neye" ihtiyaç duydukları... ne kadar uyuyacaklarını, ne kadar yiyeceklerini, neyi, ne kadar, nasıl yapacaklarını "biliyorlar" ve "anlatmaya çalışıyorlar". Çünkü hepsinin ayrı bir karakteri var, ve tek bir kalıba sokulamayacak kadar farklılar! O yüzden belki, kafamızı kitaplardan çıkarıp "sözde" kuralları boş vererek bebeğimizi dinlersek, her iki taraf olarak da daha mutlu olacağız! Uyusak da uyumasak da...

NOT: Evren, senin yazdığın son uyku yazısına benzedi sanırım başlıklar... aslında öyle bir niyetim yoktu ama, çok etkilemiş beni sanırım, kusura bakma :)

Pedagog Maceramız -Bölüm:3 (Çınar'la İlgili Konular)

Pedagog maceramızın üçüncü ve son bölümüyle karşınızdayız. İlk iki bölüm için buraya ve buraya bakabilirsiniz.

Pedagogumuz genel değerlendirmelerden sonra Çınar'la ilgili, bizim sorun olarak gördüğümüz, konulara değindi. Bu "sorun"ları üç başlık altında topluyorum ben: bağırıp çağırma, uykusuzluk, kusma.

Bağırıp/çağırma

Aslında galiba bu Çınar özelinde bir sorun değil, hemen her çocuk bu yolla ve ağlayarak anne-babayı kullanmaya meyilli. Ama bizim ailede genel olarak bir sinir sorunu olduğundan hani nasıl davranmalı bir sorayım istemiştim. Pedagog yine, bizim zaten az çok yaptığımız bir şeyi önerdi: örnek olmayı ve tepki vermemeyi. Yani, öncelikle anne-baba birbirlerine bağırarak bir şey yaptırmaya çalışmayacaklar. Çocuk bağırarak/ağlayarak bir şey yaptırmak istediğinde de tepki vermeyecekler. "Aman sussun da bu seferlik, neyse" dediğiniz an bittiniz! İşe yarayan tavır şuymuş: "Ağladığın/bağırdığın zaman seni anlamıyorum, duyamıyorum!" Daha da ileri giderse "Ağladığın/bağırdığın için yapmıyorum!" Daha da vaz geçmezse ortamdan uzaklaşın diyor pedagog. Onu olduğu yerde bırakın, bir odaya/banyoya girip kapıyı kapayın, ve ona "seni duymuyorum, sakince söyle" diye seslenmeye devam edin. Kabul ediyorum, insanda çelik gibi sinir olması lazım. Ama daha önce de dediğim gibi, anne-baba olmak kolay değil. Sussun diye dediğini yapark günü kurtarmak çok kolay, ama sonra sürekli bağırıp çağıran ve ağlayan bir çocukla uğraşmak o kadar kolay olmayabilir...

Uyku sorunu

Öncelikle Çınar (şu an 16 aylık) hala günde iki kere, her seferinde de 1-1.5 saat arası uyuyor, gündüz uykularında pek sorunumuz yok. Ama gece... aman aman aman... Uykuya geçmesi bazen 1 saati buluyor, gece en az 2-3 defa uyanıyor, bazı geceler uyanıp da 2-3 saate yakın uyuyamadığı oluyor. Hayır öyle kalkayım oynayalım falan da demiyor, gözlerini bile açmıyor çoğu zaman. Ama dalamıyor. Halbuki Çınar doğduğundan beri neredeyse bir uyku rutinimiz var bizim: banyo-masaj-yemek-sakin oyun/kitap okuma-uyku. Ama uykumuz hp sorunlu oldu, son bir aydır da çıldırmış gibi. Tamam, benim işe başlamamla ve yeni misafirlerimiz üst köpek dişlerimizle de ilgisi vardır muhakkak ama... hazır pedagoga gitmişken bu durumu da bir soralım dedik. Bizi, ne yaptığımızı dinledi ve aynen şunu söyledi: "Bana bir aile gelip 'çocuğumuzun uyku sorunu var' dediğinde aynen sizin yaptıklarınızı yapmalarını söylerim... Çınar'ın uykusuzluğu tamamen huy olabilir... sanırım 2-3 yaşına kadar sabretmeniz gerekecek" Buyrun bakalım! Bunu bana kayınvalidem ve annem de söylüyordu zaten :) Bir tek ayakta sallanmasına taktı, yanında yatarak uyutsanız, dedi. Ya zaten Çınar'ın uykuya geçiş öyküsü çok karışık: önce kucağımızda sallayıp dalmadan yatağına yatırıyorduk. Sonra (4.5-7 ay arası) yatağında müzikli ayısıyla kendisi dalmaya başladı. Fotoğraf da bu mutlu, güzel günlerden. 7 aydan sonra iyice hareketlenip oturmaya falan başlayınca biz yatırıp yatağında pışpışlayarak uyuttuk. 12 aydan sonra işler iyice zıvanadan çıktı, pışpışlanmayı oyuna çevirdi, uyumadı... kendi kendine uyumayı öğretme yöntemlerinin hiçbiri işe yaramadı! Baktık ayağımzda hafif hafif sallayınca pek güzel dalıyor, geleneksel yönteme döndük! Pedagog yanında yatın deyince bir deneyeyim dedim ama yok, mümkün değil uyumuyor öyle... napıyım, aldık yine ayağa!

Gece geç yatması için de tek uykuyu deneyebilirsiniz dedi. Şimdi Çınar genelde 10-11:30 arası ve 15:30-17:00 arası uyduğu için akşam 21:00'den önce asla uyumak istemiyor uykusu gelmiyor bebeciğin! O saatte uyutmaya başlayınca da dalması bazen 22:00'yi buluyor. Ben harap tabii! Tek uyku uyuyunca haliyle daha erken yatacak-tı... geçen pazar, sabah 7'yi geçerek uyanınca (bizim için geç bir saat!) annemle hadi, dedik, tek uykuyu deneyelim! Neyse efendim, oynarken oynarken Çınar elimden tuttu, pıtır pıtır beni yatak odasında götürdü, kendini yer yatağına attı, başını yastığın üstüne koydu. Saate bir baktım: 10:05! "Ne yapalım Çınarcım?" dedim. Önce "fu fu fu" diye su istedi (yatmadan önce hep içiriyoruz), sonra "prrrrffffff" diye emziğini istedi. "Ne yapacaksın emziğini?" diye sorunca da "eeee eeee eee" dedi. E bu çocuk uyumak istediğini daha ne kadar anlatabilir? Tek uyku yalan oldu tabii :) Neyse artık, kendisi ne zaman talep ederse o zaman! Bir süre daha geceler haram bana...

Kusma

Her ne kadar Çınar'ın kusmasının diş çıkarmasıyla bağlantılı olduğundan emin olsam da, en azından bunu sonradan bize karşı kullanmaması için ne yapmalıyız bir öğrenelim dedik. Çünkü Çınar canı istediği zaman herşeyi löp löp yutuyor, canı istemediği zaman ise yemek boğazına takılıveriyor. Pedagog bizi dinledikten sonra aslında Çınar'ın kusma sorununun psikolojik olduğunu düşünmediğini, midesi/damağı hassas olarak tanımlayabileceğini söyledi. Diş çıkarma konusundaki tespitime de katıldı. Ama kusma olayının daha sonra tehdit olarak kullanılmaması için kustuğu zaman çok sakin olmamızı, hiçbir şey yokmuş, olmamış gibi davranmamızı istedi. Tabii sadece kustuğunda değil, öğürdüğünde de "aman aman aman, yok yok yok" falan demeyip ya görmezden gelecekmişiz ya da "yani istiyorsan kusabilirsin ama bu yemek yenecek, kusmanın bir yararı yok" diyecekmişiz. Zaten bir süredir panik olmayı bırakmıştık. Şimdi bir de bu anahtar cümleyi kullanıyoruz. Ha, hala kusuyor, o ayrı... ama en azından huy haline getirmesini engellemiş oluyoruz -gibi :)

Öğürmesiyle ilgili olarak, eğer yemeğin sonuna gelmişsek de öğürüyorsa daha fazla vermiyorum. Çocukcağız daha "doydum anne" diyemiyor ki, derdini ancak böyle anlatıyor. "Doydun aşkım galiba, tamam çok güzel yedin, afiyet olsun!" diyorum ben de o zaman. Mutlu mesut mama sandalyemizden kalkıyoruz!

Eveeet, pedagog maceramızın da böylece sonuna geldik! Yeni maceralarda görüşmek üzere, esen kalın!